Katie
Michael znów użył sposobu na kosmitów. Tym razem nie dałam się złapać – nic nie było w stanie odwrócić mojej uwagi od Connora. Kiedy go ujrzałam, pomyślałam, że odbył z Emily rozmowę w jadalni i jest już po wszystkim, a tymczasem dopiero ją planował. U jego boku Emily przestępowała z nogi na nogi na swoich wysokich obcasach. Były w niej seksapil, gracja i doskonałość, które charakteryzowały również wyprostowanego i muskularnego Connora. Widok ich razem poruszył mnie dogłębnie. Wyobraziłam sobie, jak się zrywam z kanapy i wydrapuję konkurentce oczy. Michael musiał jakimś cudem usłyszeć moje myśli, bo objął mnie ramieniem, a drugą ręką przekręcił moją głowę w swoją stronę.
– Ona do niego pasuje – wymamrotałam. – Pasuje tutaj. – Machnęłam dłonią, wskazując tę niewiarygodną przestrzeń od lewej do prawej. – Do tego wszystkiego. A ja nie... – Przemawiał przeze mnie rozdzierający strach. Nie mogłam już stracić Connora. Nie przeżyłabym tego.
– Nie wymyślaj, ślicznotko. On nie pasuje ani tutaj, ani do niej. Jest już tylko twój i na zawsze. Uśmiechnij się – polecił, ale ja myślałam tylko o tym, by wyjść za nimi i podsłuchać, czy znów nie umawiają się na potajemny związek. – Uspokój się, Katie. – Miki mną potrząsnął, a po chwili opuścił dłonie na moje żebra. Gdy wbił w nie palce, chichot wydobył się ze mnie samoistnie.
– Przes-tań! – wydusiłam z trudem.
– Imiona dzieci już wybraliście? – Dzięki temu pytaniu miałam dodatkowy powód do śmiechu.
– Oczywiście – parsknęłam. – Michael i Michaelka.
– Katie... – Miki raptownie przestał mnie łaskotać. – Powiem ci coś szczerze... – Potraktował mnie poważnym spojrzeniem. – Wiem, że kpisz, ale się zastanów. To naprawdę doskonałe imiona.
Rozbawił mnie tak, że nieoczekiwanie ryknęłam śmiechem na całe pomieszczenie.
– A teraz na poważnie. – Poruszył zawadiacko brwiami. – Stawiam skrzynkę piwa, że było na misjonarza. Ale opowiedz więcej. Krzyczałaś? Piszczałaś? Jęczałaś? Bolało bardzo, trochę czy wcale? Jak szybko doszłaś? – zaatakował mnie hiperprywatnymi pytaniami, na które nie odpowiedziałabym, nawet gdybym znała odpowiedzi.
– Jesteś głupi – bąknęłam, wiercąc się. Krępowały mnie własne nieprzyzwoite myśli. Chciałam już wiedzieć, jak to tak naprawdę jest.
– Jezu Chryste! Nie bzyknęliście się jeszcze! – stwierdził zdecydowanie zbyt głośno. Jeśli wcześniej miałam rumieńce, to teraz byłam już czerwona jak burak. A Miki z każdym kolejnym zdaniem jakimś cudem jeszcze potęgował moje zawstydzanie. Napięcie w którymś momencie sięgnęło zenitu, a potem nagle zniknęło, co najmniej jak po wybuchu ładunku. Jak zaczęłam się śmiać, tak nie mogłam przestać. Rozluźniłam się. Rozmawiałam z Michaelem o seksie. On był prawdopodobnie najbardziej doświadczonym człowiekiem w tym temacie, a ja – najmniej.
Kiedy ujrzałam Connora, zrozumiałam, że Mikiemu jednak udało się odwrócić moją uwagę. I w dodatku poprawić mi humor, co już w ogóle zakrawało na cud.
– Jestem zazdrosny o twoje uśmiechy. – Connor od razu sięgnął po moją dłoń i wyrwał mnie spod ramienia brata. Zostałam przyciągnięta do muskularnej klaty w taki sposób, że już nie wątpiłam, iż ten mężczyzna jest mój. Zamknął mnie w stanowczym uścisku i cmoknął w głowę.
– Jak Em? – Całe szczęście, że Miki zadał to pytanie, bo bardzo potrzebowałam usłyszeć szczegółowy raport.
– Źle.
– Źle, czyli? Powiesiła się? Skoczy z mostu w drodze do domu? Zamierza połknąć butelkę leków przed snem ostatecznym? Czy...
– Źle, czyli jest wkurwiona – sprecyzował. – A jutro niedziela. Mógłbyś się z nią skontaktować i przypomnieć, że będzie musiała zapłacić bardzo wysokie kary umowne, jeśli nie stawi się w pracy?
![](https://img.wattpad.com/cover/341629231-288-k858907.jpg)
CZYTASZ
Lovers
RomanceConnor traci głowę dla swojej czternaście lat młodszej... No właśnie kogo? Zna dziewczynę, odkąd się urodziła. Był obecny przy jej dojrzewaniu. Poniekąd ją wychowywał. Całe życie powtarzał jej, że może przyjść do niego z każdym problemem. Był jej be...