අවමඟුල් පෙරහැරෙන් අංකල්ගෙ අවසන් ගමන සොහොන් කනත්තට යද්දි හැමෝම ඒ පස්සෙ ඇදුනා . පව්ලේ අයගෙ අතින් පස් මිට මිට ඒ උඩට වැටෙද්දි දවස් දෙකක් තිස්සේ වචනයක්වත් කතා නොකරපු ආරු පපුවත් අල්ලගෙන අප්පච්චිට කතා කලේ කවුරුත්ම නොහිතපු වෙලාවක මගෙ කොල්ලව ඒ පස් ගොඩ උඩ කඩාගෙන වැටෙද්දි .
"අ-අනේ අප්-ප්පච්චි එන්-එන්නකෝ"
මට උන් හිටි තැන් අමතක උනේ මගේ ආරු පපුවත් අල්ලගෙනම එතනම කඩා ගෙන වැටෙද්දි වෙද්දි මන් ඉක්මනටම බිම හිටපු එයාව උස්සලා ගත්තෙ කොල්ලො ටිකත් එක්ක එයාව හොස්පිට්ල් ගෙනියන්න .
"ආරු නැගිටපන් , කිව්වම අහලා නැගිටපන් යකෝ!!!"
----------------------------------------------------------------------
එයාව උස්සගෙන හොස්පිට්ල් එකට ගිය මම එයාව ඇතුලට ගත්තට පස්සෙ බලන් හිටියෙ එයාව භාරගත්ත ඩොක්ටර් එලියට එනකන් . ආරුගෙ යාලුවො හතර දෙනායි අපෙ උන් ටිකයි එතන පුටු වලට වෙලා වාඩිවෙලා හිටියෙ මන් දොර ගාව එහාට මෙහාට යනකොට . ටික වෙලාවකින් ඩොක්ට එලියට ආවේ කාරුනික හිනාවකින් අපිත් එක්ක හිනා වීගෙන ..
"ඩොක්ට එයාට , එයාට කොහොමද දැන් ?"
"ම්ම්ම් මෙහෙමයි මිස්ට යුදීශ්වර . කොල්ලා ඉන්නේ ශොක් එහෙක . අපි එයාට ටික කාලයක් දෙමු . එයාට කතා කරන්න හිතුනහම එයා කතා කරයි ..පේශන්ට් ඉන්නෙ මානසිකව උපරිමේටම වැටිලා ..මිස්ට යුදීශ්වර කිව්ව විදිහට එයාගෙ මේ තත්වෙට හේතුව එයාගෙ තාත්තා අහිමි උන එක වෙන්න බොහෝ දුරට ඉඩ තියෙනවා ..අපි එයාට ටික කාලයක් දෙමු ම්ම්ම්"
"හරි ඩොක්ට ..තැන්ක් යූ සෝ මච් ඩොක්ටර්"
"නෝ වොරීස් පුතා , එනිටයිම්"
ඩොක්ට එහෙම කියලා යන්න යද්දි මන් එයා හිටපු බෙඩ් එක ගාවට ගියත් එයාට සිහිය ඇවිල්ල තිබ්බත් එයා හිටියේ කොහේදෝ ලෝකෙක අතරමන් වෙලා කියලා මට තේරුනේ මන් ආවත් එයා මන් දිහා නොබලා එහා පැත්තෙ ජනේලෙන් එලිය බලන් ලොකු කල්පනාවක හිටපු නිසා . මන් එහෙම්මම ටික වෙලාවක් එයා දිහා බලන් ඉදලා ඒ සිනිදු කොන්ඩෙ අතරින් ඇගිලි ගෙනිච්චේ ඒ ස්පර්ශයට කොල්ලා ගැස්සිලා මන් දිහා බලද්දි ..
