හිතේ තිබ්බ ආවේගෙට විමුක්ති අයියට බැනලම මන් කාමරේට එන්න ආවේ උන් ආයේ යනකම් මන් කාමරෙන් එලියට නොඑද්දි ..යන්න කලිම් සුදු අක්ක කාමරේට ඇවිත් මගෙ ඔලුව අත ගාල කිව්ව දේ එක්ක හිර කරගෙන ඉන්න වේදනාව කදුලු වෙලා පිට පැන්නේ ඒ කදුලු වලට මන් ඔහේ ගලන් යන්න ඉඩ දෙද්දි .
"මොන දේ උනත් මගෙ සුදු මල්ලි නරකක් කරන්නෑ කියන්න සුදු අක්කා දන්නවා....."
___________________________________________
අක්කලා ඇවිල්ල ගිහින් දවස් දෙකකුත් වෙන්න එද්දි මගේ ජීවිතේත් සාමකාමිව ඔහේ ගෙවිලා ගියා . ගෙදරින් ඉස්කෝලෙට ඉස්කෝලෙන් ගෙදරට වෙලා පස්සෙ පස්සෙ අම්මගේ කියවිල්ලටයි අක්කගෙ කියවිල්ලටයි ක්ලාස් යන්න පටන් ගන්නත් උනා . ඉස්කෝලේ යන හැම දවසකම වගේ නොව්නත් අර කාමරංකා පොඩි පරෙයියවත් මට නිතර නිතර වගේ මූනට මුන ගැහුනා . ඌ හෙන අමුතු පොඩි එකෙක් . මන් එහෙම කියන්නෙ ඇයි දන්නවද ? මොකද මට හිතෙනවා ගොනා හැරෙන්නෙ පොල් පැලේ කන්න කියලා .හැබැයි පුතෝ ඌ නම් කොටන්න හදන්නෙ කෙහෙල් ගහකට .
යුදීශ්වර අයියගෙයි මගෙයි සීන් එකෙන් පස්සේ අපී ආයෙත් මුලින් ඉදිය අයම උනා .හැබැයි ඊට වඩා ගොඩක් ලොකු දුරස්ත බවක් තිබුනා . එයාව දකිද්දි හදවත ඇතුලෙන් කඩියෙක් කනෝ වගේ සීන් එකක් දැනුනත් වැරැද්දක් නැති මන් පස්සෙන් යන්න ඕනෙ නැති නිසාම ඒක ඒ විදිහටම ගලාගෙන ගියා . හැබැයි අපේ උන් කියන දේවල් හැටියට මන් පිස්සු කෙලින අවස්තාවල් වල මට මීටර් නොව්නත් මන් දිහා එයා කීප වතාවක්ම බලන් ඉන්නවා අපෙ උන්ට මීටර් වෙලා තිබ්බා . ඒවා අහද්දි කලින් ඉදපු මටනම් හදවත පිස්සු නටන්න තරම් සතුටු හිතෙන්න තිබ්බත් ඒ දේවල් ඇහුවම දැන් ඉන්න මට සතුටක්වත් දුකක්වත් හිතුනෙ නෑ . ලොකු දෙයක් . මොකද මන් ආස නැ අඩ අඩ ඉන්න .
කොහොමින් කොහොම හරි ඔය අතරෙම ඉස්කෝලේ ඇතුලේ මට ඇනයක් වීගෙන එන පොරක් මතු උනා . මතු උනා කිව්වට ඌ මතුවෙලා නැති උන එකෙක් . ඒත් ආයෙ මතු වෙලා . මතක විදිහට අර දවසක් චිට් එකක් දීලා තැපැල් රෝමියෝ වෙන්න හදපු පොර ඌ කියලා මට තක්කෙටම මීටර් උනේ මේ දැනුත් ඌ මගෙ ඉස්සරහ ඉන්න කොට .
