Chapter 46
GABRIEL
Para akong pusang hindi mapanganak habang palakad-lalcad dito sa aming sala. Hindi ako umaalis malapit sa telepono sa pagbabaka-sakaling tumawag ulit ang mga kidnapper. From time to time tinatawagan ko din ang aking mga kaibigan at nanghihingi ng update sa mga ito. Laking pasasalamat ko dahil handang dumamay ang mga ito sa mga ganitong problema. Alam kong pinapallos din nito ang mga galamay nito. Gumagawa ng paraan para makatulong sa alan na labis kong ipinagpasalamat
Malaking tulong ito sa akin lalo na at hangang ngayun wala pa ring balita kung saan dinala ng mga kidnappers si Carissa Kaninang umaga pa ang huling update ng mga ito at hangang ngayun hapon na halos mababaliw na ako sa kalahintay sa tawag ng mga ito. Para bang napakabagal ng bawat oras. Bawat segundo ay mahalaga sa akin. Wala akong pakialam kahit magkano pa ang hinihingi ng mga kidnappers. Kaya kung ibigay ang lahat basta ang mahalaga ay makabalik si Carissa ng ligtas
Patuloy din tinitingnan ng mga kapulisan ang mga lugarna posibleng dinaanan ng mga kidnapper.
Tsinitseknila ang bawat daan o highway na posibleng daanan ng sasakayan na kanilang ginamit sa
Pagdukot. May mga CCTV kasi ang ibang mga kalsada at highway kaya naman minomonitor nila kung
Saan lumusot ang sasakyan ng mga ito.
“tho, dinalhan láta ng pagkain hindi ka pa daw loumakain simula kanina. Alas-4 na ng hapon, kailangan mong kaunain para maging handa ka sa mga mangyayari.” Bahagyang napukaw ang aking attention mula sa malalim na pag-iisip sa pagdating ni Daddy. May nakasunod na katulong dito bitbit ang tray na puno ng pagkain.
Dad, hindi ko alam lang kaya kong kumain gayong alam kong nasa kapahamakan’si Carissa
Malungkot kong sagot ko dito. Hindi din naman ako nakakaramdam ng gutom Pakiramdam ko bumalik
Ako sa dati, Bumalik ang matinding pag-aalala na nararamdaman noong mga sandaling nasa Hospital si
Carissa at nag-aagaw-buhay.
“Naiintindihan kita tho. Pero kailangan mong pilitin ang sarili mo. Hindi pwedeng magpagutom ka Mas magandang may laman ang iyong tiyan habang naghihintay ng update” sagot ni Daddy Sininyasan nito ang katulong na ilapag ang pagkain sa center table.
“hindi ko alam Dad. Labis akong nag-aalala sa kalagayan ng asawa ko. Sana ayos lang siya.
Nag-aalala kong sagot
“Nag-aalala din kami ng Mommy mo. Kaya lang sa ngayun wala tayong magagawa kundi maghintay.
Matatapos din ang mga pagsubok na ito. Manalig lang tayo lho.mahinahong wika ni Daddy “Magdasal tayo. Humingi tayo ng gabay sa Diyos, Wala tayong ibang makakapitan sa mga sandaling ito
Kung di ang taimtim na mag dasal na sana nasa maayos na kalagayan ang asawa mo “payo ni Daddy. Iniabot sa akin ang baso ng juice na agad ko namang tinanggap at diretsong tinungga
“Hindi ko alam. Paldramdam ko hindi ko kakayanin kapag may masamang mangyari kay Carissa. Alam niyo naman po na siya ang buhay ko. Sa kanya umiikot ang mundo ko Dad “madamdamin kong sagot kay Daddy.
Kaya nga dapat kumain ka tho. Kailangan mong maging malakas Tiyak na mag-aalala ang asawa mo kapag malaman niyang ginugutom mo ang sarili mo. Magiging dagdag pa sakit pa sa kanya iyan kapag pati ikaw ay mapahamak “wika ni daddy.
“Hindi pa rin tumatawag ang mga lddnapper. Ready na ang pera pero baldt hindi pa rin sila tumatawag” may halong pagkainita na wika ko. Gusto kong magwala dahil ubos na ang pasensiya ko. Kanina pa ako nagtitimpi sa matiding galit. Kung mahuhuli lang ang mga kidnappers na iyun, ang sarap nilang pagpipira-pirasuhin para wala na silang pamilya pa na maperwisyo.
Dumating na din ang pera na winidraw ko sa banko Nakalagay na ito sa sasakyan upang nakahanda na ang lahat at makaalisagad lang sakaling tatawag na ang mga lodnappers. Hindi ko pa din kasi alam lang saang lugar kami magkita upang matubos los si Carissa Sana tumawag ang mga ito bago kamalat ang dilim. Baka mababaliw na ako sa matinding pag-aalala kung pagpabukas pa ang patubos ko dito
