Sahibim

U Dönüşü

Dukkandan cikar cikmaz kulakligimi takip yurumeye basladim, muzik goz yaslarima eslik ediyordu. Kafam cok karisikti en iyisi sahile gidip biraz dusunmekti burdan en az yarim saatlik yurume yolum vardi ama acikcasi suan yurumeye bile cok ihtiyacim vardi. Sokaklardan gecerken bizim mahallemizden cok farkli olan evler, ortamlar, mekanlar gormek kafamdaki dusunceleri azda olsa uzaklastiriyodu. Bizim sokaklarda oyun oynayan cocuklar olurdu bu sokaklarda in cin top oynuyodu, bizim sokaklarda camdan cama konusan teyzeler vardi, burda topuklulariyla yuruyen elit kadinlar. Her zaman yuzume vurulacak bi gercek vardi ki ben bu mahallelerin degil varos mahallelerin bi parcasiydim bunun degismeyecegini bugun Tarik bey beni isten kovarak yeniden yuzume vurmustu. Cidden bu hayati hak etmiyodum okula gidebilirdim ailemin yaninda olabilirdim oysa ki mezarlarina gitmeye bile cesaretim yoktu korkagin tekiydim ve yuzlesmek istemiyodum.

Ardi ardina degisen sarkilarla dusuncelerim ritmini degistiriyodu degismeyen tek sey ise Tarik beye olan sinirimdi bu sirada sahile gelmistim bile bi banka oturup denizin kayaliklara vurmasiyla dagilan kokuyu cigerlerime cekmeye basladim. Aylardir aklima getirmeye korktugum seyler vardi bunlarin basinda ailemi ozlemem vardi sonrasinda farkli bi hayata baslamam bunun gibi bir suru zorluga gogus germem megerse tek bi gercekle bunlar gun yuzune cikabiliyomus. Oysa ki topraga gommek isterdim gercekler bu kadar acitmamali aksine dogru oldugu icin mutluluk vermeliydi.

Ama simdi bunlari dusunup depresyona girmeye bile durumum yoktu. Dusunmem gereken yeni bi is bulabilmekti cidden yok olmak istiyodum bu kadar yuku tek basima sirtlanmak istemiyodum. Kucukken annem yasadigimiz her kotu seyin sonu iyi biseye baglanir o yuzden yasamaktan, yuzlesmekden korkma derdi peki bu kadarini dusunse yine ayni seyleri benim icin soylermiydi ?

Kafamda surekli yeni soru isaretleri olusuyodu oysa ki artik nokta koymak istiyodum. Oturmamdan bile sıkılip bacaklarimi ileriye dogru uzatarak derin bi of cektim bu sirada parcalardan Sezen Aksu - Kucugum
calmaya baslamisti suan ki durumumla uymasi beni aglamaya tesvik ediyodu. Biri gelmeliydi ve beni bu psikolojiden cikarmaliydi, ama beni onemseyen bir Allah'in kulu bile yokken bu imkansizdi herseyi dusunmeyi gectim anneanneme nasil kovuldugumu soylerdim. Su denizin dalgalari benide alip baska sahillere vurmaliydi yoksa bu yasadiklarim altinda ezilmekten baska yapabilecegim bisey yoktu.

Basim zonkluyodu ama Burcin' le bulusmazsam bu defa arkadasligimiz bitebilirdi son gunlerde cok ertelemistim telefonumu cikarip numarasini tusladim

'Can ozum'

'Sesin kotu gibi'

'Yok yok merak etme biraz erken gelicem size onu soylemek icin aradim'

'Tamam sorun yok merak etme bende kek yaptim zaten cayida koyuyorum hadi gel'

'Tamam optum'

diyip telefonu kapattim hic kalkasim olmasada Burcin' le dertlesmenin bana iyi gelecegini biliyodum her zaman bana yol gosterirdi ve ben bu kadar olaydan sonra kendimi herkesdrn herkesden soyutlasamda onunla olan baglarimi asla koparamamistim hic degilse bir ayda bi mesaj atip iyi oldugumu soyluyodum. Yavas hareketlerle banktan toparlanip kalktim zaten oldugum yer pizzaciyla evimin arasindaydi Burcin'lerin evide bizim evden bi kac sokak uzakliktaydi yaklasmis sayilirdim yuruyebilirdim ama ayaklarimin beni tasiyacak durumu yoktu bunu anlamamak cok zor degildi.

Onumden gecen ilk minibusu durdurup bindim sukur ki en arka koltuk bostu hizli adimlarla arkaya ulasip yerlestim kulakligimi cikarip dugum olmamasi icin sardiktan sonra cantamin on gozune koydum. Basimi cama yaslayip yolun bitmesini beklemeye basladim, Burcin'lerin sokaginin onune gelince musait bi yerde diyip minibusten indim. Elimin tersiyle azda olsa goz altima akan rimeli temizledim beni boyle gormesini istemezdim ben bunlari dusunurken kapilarina gelmistim bile mesaj atip geldigimi bildirdim 5 saniye gecmeden kapiyi acti ve ustume atladi