Telefonumu elime aldım şarjımın az olduğunu gördüm herkes ailesiyle konuşuyordu. Çantamda duran 2 damla suyu içtim Melek bana dönerek.
"Sen aileni neden aramıyorsun Ömür?"Bir oh çekerek cevapladım.
"Babam yok annemle sadece kardeşim için konuşuyorum uzun mesele boşver anlatırım."
"Hadi herkes telefon numaradını versin buluşuruz sonuçta 1 yıla yakın beraber yaşam mücadelesi verdik."
"Ben "diye atıldım.
"0506*******'Dedim"
"Kaydettim şura bende 0547*******"
"Ben söyliyim 580*******"
"Ben 502*******"
"504*******"
"503*******"
"Herkes kaydettiğine göre biri yakını arasında gidelim burdan"dedim benim hiç kimsem olmafığına göre onlar arıcak tabi biraz zeklatı olsa aramışlardır.
"Ben korumamı aradım"dedi Onur korumadı mı vardı bana bundan bahsetmemişti.
"Koruman mı var? "
"Uzun mesele hayatım anlatırım. "
"Timam hayatım"
"Arıyor"
"Efendim Osman abi"
"Tamam biz bekliyoruz gelince ara"
"Ne dedi"
"Yarım saate burdaymış"
Batu bize döndü
"Biz size bir şey dicez"
Hayat'ın elini tuttu ah çok güzel iki mal bir arada bunlardan anca bu çıkardı zaten.
"Biz sevgiliyiz"dedi Hayat.
Melek kulağıma döndü ve
"Bende Semih'e aşığım ama söyliyemiyorum. "dedi sesiz bir şekilde ne değecek bilemedim hiç böyle bir sorun yaşamamışyım ve o benden yardım istiyordu.
"Tamam ama şimdi değil tamam mı? "
"Tamam"dedi ama utandığı belli oluyordu. Aramalara girdim 1 tane bile arama yoktu kim beni umur şarkı neyse Ömür toparlan kafede olduğumuz için açlık ve susuzluk çekememişyik ama bir süre sonra zorlanmıştık. Bir eve taşındın ve o gün kafede tutsak kaldın düşüne biliyor musun.
"Osman abi arıyor. "
"Nerdesiniz? "
"Yanındayız"
Arabaya bindik son kez kafeye ve anılarımızs baktım burda geçirdiğimiz zamana baktım ve yola koyulduk.
