Dilruba

10. bölüm

Gecikme için üzgünüm.
İyi okumalar dilerim..

Oy verip bol bol yorum yapalım..

Wattpad: Prawtstarmv
Tık tok; prawtstarmv
Instagram; prawtstarmv

Takip edip destek olursanız çok mutlu olurum.
........

Acı, insanlar hep acı veren şeyi yakın derlerdi. Öyle ki hiç bir izi dahi kalmamalı. Ben yapamıyordum bunu çünkü bana acı veren benim herşeyin olan adamdı. Ona olan sevgimi bir gecede yakıp atmayı çok isterdim, gücüm yetmezdi ama çünkü ben öyle bir bağlanmıştım ki ona, canımı bile verirdim ama o benim canımı istemezdi. Son olanlardan sonra Yusuf'a karşı sevgimi sorgulamaya başlanmıştım.

Ne istiyordu? Beni mi yoksa başka bir şeyi mi? Beni istediğini düşünmüyordum artık çünkü gelmiyordu beni sormuyordu,umrunda değildim. Bana derdini anlatmıyordu ve derman olmamı da istemiyordu. Açılarının üstesinden tek başına gelmek istiyordu ama her seferinde başarısız oluyordu.

"Dilruba,gel kahvaltı yap."

Yengemin sesini duyar duymaz başımı ona doğru çevirdim, öyle dalmıştım ki geldiğini anlamamıştım bile."Hiç aç değilim." Dedim kısık çıkmıştı sesim son günlerde üzüntüden dolayı hiç iştahım yoktu bunun yanında bolca mide bulantısı da vardı tabi.

"Yapma böyle." Dedi yengem benim için endişe ediyordu."Kendine zarar veriyorsun,ben Yusuf'un sana nasıl baktığını kendi gözlerim ile gördüm, çok seviyor seni."

"Bu sevgi değil yenge, seven insan arar sorar kaç hafta oldu hâlâ gelmedi aramadı bile." Dedim sinirle bende zor bir süreçten geçiyordum ama onun gibi yapmıyordum. Arıyordum lakin açan yoktu. Benden boşanmak istediğini düşünmüyordum hatta bazı akşamlar.

Sonra verdiği sözler geliyordu aklıma saçmalama Dilruba diyordum. Kendi acıma kendim derman oluyordum ama başarısız oluyordum çünkü o yoksa bende yoktum demek oluyor..

"Yapma bunu kendine şu hâline bak çökmüşsün resmen." Öyle miydi gerçekten çökmüş muydum? Bence bir çökme yoktu,son günlerde aşırı kilo almıştım öyle ki aynaya bakamıyorum ve annem sürekli her geçen gün güzelleşiyorsun diyordu. Bu bir çökme olamazdı.

Bedenen bir çökme yoktu ruhen vardı.
.....

Baş ucunda öten alarmı kapatıp gözlerini tekrar yumdu Yusuf. Yatağın boş tarafına baktı alışmıştı artık bu görüntüye ama alışmak istemiyordu ki Dilruba'sını istiyordu. Genzi sızladı öğrendiği şeylerden dolayı kendini iyi hissetmiyordu ve kötü olduğunda etrafa öfke saçardı.

Babası ile arasına mesafe koymuştu bir süre gerçekten buna ihtiyacı vardı. Olanlara inanamıyordu rüya diyordu ama değildi. Hızla yatağından ayaklanıp banyoya doğru ilerledi. Güzel bir duş alıp çıktı her sabah olduğu gibi üstüne takip elbiselerini giyip çıktı odasından.

Şirketteki işlerini halledip akşam karısının yanına gidecekti bir özür borçluydu çünkü hemde fazlasıyla. Ev halkı kahvaltı yapıyordu bir sandalye çekip onlara eşlik etti."Günaydın yusuf'um." Dedi yanındaki annesi."Günaydın anne." Demekle yetindi. Ardından sustu tabağına bir kaç bir şey alıp yemeye başladı ama yedikleri şeyin tadı yok gibiydi hatta genzini yakıyordu bu tat.

Yemekten sonra şirkete geçmişlerdi abisi Şiyar ağa ile birlikte. Endişe ediyordu Şiyar kardeşi için ama elinden bir şey gelmiyordu çünkü kardeşi hiç bir dermanı kabul etmiyordu, yaralarına kendi derman oluyordu. Belki Yusuf görmüyordu ama Şiyar çok şey yapıyordu onun için.