The Four Professor's Obsession

Chapter 7

It's almost 12 in the midnight and yet I'm still here awake. There's something in me that I can't understand. Nagsimula ito ng makita ko yung anak ni Tita Janna.

Bakit ba parang ang bigat ng loob ko don sa bata?

Pakiramdam ko may malaking kasalanan sakin yung bata. Pero pa'no naman mangyayari yon? I just met her kanina. Ni hindi ko nga alam ang pangalan nung batang yon.

I wanna know that kid.

.
.
.
.
.

Maaga akong pumasok ngayon. Hindi dahil sa nagising ako ng maaga. Kundi, hindi ako makatulog. Bago bumaba ng sasakyan ay tiningnan ko muna ang sarili sa salamin.

Tangina kamukha ko na si Panda.

“Thank you po Kuya Ray” bumaba na'ko at naglakad papasok.

My mom hired a personal driver for me. Ewan ko ba. Parang takot na takot akong magdrive. Well sorry, bat pa'ko magdadrive kung may driver naman right?

“girl, anyari sa'yo? ang laki ng eye bags mo ah” bungad sakin ni Eizsha.

I sighed. Kasalanan nung bata.

“Oo nga, namumutla ka pa oh. May sakit ka ba? Okay ka lang?” tanong ni Akhiro na chineck pa ang temperature ko.

“wag ka ngang oa!” naiirita kong tinggal ng kamay nito sa leeg ko na tinawanan lang nya at nung tatlo.

Mayamaya pa ay napaayos na kaming lahat dahil dumating na ang prof namin. Si ma'am Lexine ang first period namin ngayon.

Nakita ko pa ang pasimple nitong pagtingin sa akin bago bumati sa buong klase.

Natapos ang 2 oras ng klase ni Ma'am Lexine na bukod sa pagdidiscuss ay ang pagsulyap sakin ang tanging ginagawa. Medyo naiilang ako knowing that she's my professor at isa pa, baka kung anong isipin ng mga nakakakita o nakakapansin ng mga titig nya.

“okay class dismissed”

“bilisan mo naman Riley, gutom na'ko e” pagmamadali sakin ni Earl sa pag aayos ng gamit ko. Patay gutom talaga 'to.

“sino ba kasing nagsabing hintayin nyo'ko ha? umuna na kayo, tsaka di pa naman ako nagugutom” ani ko.

“sige sure ka ha? una na kami” paalam nila na tinanguan ko lamang.

I lied. I'm hungry pero ewan paramg wala akong gana. Lintik kasi e bat di ako nakatulog. Lutang tuloy ako ngayon.

Tsaka medyo hindi ok ang pakiramdam ko.

“Riley—”

Putangina. Napahawak ako sa dibdib dahil sa gulat. Kala ko mag isa na lang ako dito.

“oh sorry nagulat yata kita, you look unwell kasi the whole class. are you okay? may sakit ka ba? you look pale”

grabeng ka-oa-yan naman yan.

“o-okay lang po ako ma'am..” medyo nauutal ko tugon dahil sumasakit na rin ang lalamunan ko, pakiramdam ko anytime tutumba na'ko.

“are you sure?” tanong nitong muli. Bakas sa mukha nya ang pag-aalala pero kahit naman sabihin kong hindi ako okay, ano bang magagawa nya e hindi naman sya yung nurse HAHAHAHAjoke.

“yes p-po”

hindi ko na hinintay na may sabihin ulit sya kasi hindi ko na talaga kaya, pupunta na'ko ng clinic.

I was walking on the way to the clinic pero hindi pa man nakakalayo mula sa classroom na pinanggalingan ko ay napahinto ako. Umiikot ang paningin ko, para ring biglang bumibigat ang talukap ng mga mata ko.

Lexine's Point of View

“uy may babaeng hinimatay!” narinig kong sigaw ng isang estudyante sa labas habang nag aayos ako ng gamit ko. Katatapos ko lang magturo sa first subject ko.

“dalhin natin sa clinic bilis”

“hala kawawa naman”

rinig kong pagkakagulo sa labas.

“Di'ba si Ms. Martinez yan”

Nanlaki ang mga mata ko ng marinig iyon at agad na nagtatakbo palabas dala ang mga gamit ko.

Paglabas ko ay nakita ko si Riley na walang malay at nasa may braso ni Ms. Ohales. Mukhang sya ang sumalo kay Riley nung nawalan na ito ng malay.

Hindi ako nakakibo sa kinatatayuan ko hanggang sa biglang dumating ang mga kaibigan nito. Binuhat sya agad ni Akhiro papuntang clinic habang nakasunod ang iba pa nitong mga kaibigan at si... Ms. Ohales?

Pero pinagsawalang bahala ko na iyon at sumunod na rin sa kanila. Nag-aalala ako kay Riley. Sabi na e, hindi maganda ang pakiramdam nya.

Pagdating ko ng clinic ay chine-check na sya ng nurse.

Sana okay lang sya..

Sa kabila ng pag-aalala ay hindi ko lubos maisip kung bakit hanggang ngayon ay nandito parin si Ms. Ohales. Baka naman concerned lang sya?

Pero the way she looks at Riley, may something. The way her face says everything, that she's worried about Riley. It says something. There's something.

Pero teka, bat ba'ko nagkakaganito? Hindi ba dapat ang iniisip ko ay si Riley.

Am I jealous? pero saan? sila ba?

Third Person's Point of View

“Thank you for dedicating your time to our university Mr. Lee, we really appreciate it” the latter formally thanked the esteemed visitor who evaluate the University Clinic with respectful nod.

After Mr. Lee left, she was about to leave also when she saw a guy holding a girl who look unconscious. Naramdaman nya ang pagkabog ng dibdib nya na parang bigla syang kinabahan.

'is that her? what happened?' she asked in her mind.

Hindi na sya nakapagtiis pa at bahagyang lumapit para masigurado kung sino nga ba iyon.

And there, she saw her.. unconscious.

A lot of things came into her mind. So many what ifs, she's overthinking.

Lumayo sya sa lugar na iyon, sapat na para makita parin nya kahit sa malayuan.

'hindi mo sya pwedeng lapitan.. hindi pwede'

Her eyes are starting to tear up but she calmed herself. She's worried, hindi nya kayang may kung ano na naman ang mangyari kay Riley. Hinding hindi.