Selam, Uzun bir süre oldu, farkındayım. Bunun için üzgünüm.
Yine de buradayım. Daha fazla uzatmadan sizi bölümle baş başa bırakıyorum.
Güzel okumalar. 🤍
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
“When you lose a child, a part of you dies with them.”
V
"Baba!"
Bir çocuğun sesi yankılandı karanlığın içinden. Boğuk, çaresiz ve yırtıcı. Jeongguk, sanki ciğerinden bir şey kopmuş gibi irkildi. Soluk soluğa, delice bir korkuyla salona koştu.
Kızını gördü. Ama o, bildiği kızı değildi.
Gözleri öfkeyle yanıyordu. Küçücük elleri yumruk olmuştu, ama taşıdığı acı koca bir dünyanın ağırlığı gibiydi. "Neden bıraktın beni!" diye bağırdı. "Senin yüzünden! Sizin yüzünüzden!"
Yumrukları göğsüne iniyordu Jeongguk’un. Ama acıdan çok, utanç yakıyordu içini. Göğsüne her vuruş, kalbinin içinde açılan bir mezar gibiydi.
Gözleri doldu. "Ben... seni bırakmadım, canımın içi." dedi kısık, boğuk ve çatallı sesiyle. Adım attı ona doğru, yavaşça. Ama o her adımında daha çok saldırıyordu.
"Bıraktınız! Herkes bıraktı! Sen de!" Çığlığı karanlığı yırttı. "Her şey senin yüzünden! Koruyamadın beni! Koruyamadınız!"
Jeongguk’un dizleri titredi. Gözleri karardı. Ve birden bağırdı yırtınarak, kendi sesinden korkarak. "BIRAKMADIM! BIRAKMADIM!"
Taehyung'un sesi arkadan geldi bir fısıltı gibi. "Jeongguk, bebeğim uyan."
Ama ses, bir uçurumun dibinden gelen yankı gibiydi. Kızının yüzü karardı. Ellerinden kan sızmaya başladı. Ve salon, küle dönüştü.
Jeongguk karanlığa düştü.
"Jeongguk uyan!"
Taehyung’un sesi panik doluydu. Nefes nefeseydi. Titreyen elleriyle Jeongguk’un ter içinde kalan yüzünü okşuyordu.
Jeongguk’un bedeni sarsılıyordu. Gözkapakları kıpırdadı, dudakları anlaşılmaz bir şeyler fısıldadı.
"Bırakmadım… ben bırakmadım…"
Kalbini yumruklayan o kelimeler, hâlâ rüyanın içinde sıkışmıştı.
Taehyung, alnını onun alnına yasladı. "Buradayım bebeğim. Geçti... geçti artık Jeongguk'um," dedi, sesi kırılmış bir dua gibiydi.
