The Ties that Bind [ONGOING]

15

Everything has been going exceptionally well with my business lately. It’s truly overwhelming and humbling to see how much progress we’ve made and to know that the hard work is finally paying off. Watching the business grow and succeed brings a mix of excitement and gratitude that I didn’t expect.

Halos sa isang araw nakakaisang daan kami ng benta. Mas lalong patok ito kapag gabi na dahil halos puro mga kabataan ang nakatambay sa may malawak na garahe. With their car and foldable chair, they can enjoy their coffee. Habang dito sa loob at sa taas naman ay ang mga studyante na nag-aaral at gumagawa sa mga schoolworks nila. May iba rin ay nagiging business meet-up place na rin ang paligid.

"Good morning, Ma'am." Bati ng mga empleyado ko pagkapasok sa loob ng coffee shop.

"Good mornin'." Bati ko pabalik sa aking mga empleyado.

10 AM palang ng umaga kaya hindi pa gaanong maraming customer. Kagagaling ko rin kasi sa kabila para i-check kung kamusta ang takbo ng sales. Okay naman, pero hindi kagaya sa coffee shop na lumalagpas kami sa calculate sales namin araw-araw. Which is so good to hear.

"Oh, bakit wala si Jimmy?" Tanong ko pagkatapos malagay ang bag ng mapansin ko na wala ang server namin.

"Ah ma'am, nilagnat po kasi siya. Pinasabi lang niya sa 'kin kaninang umaga na ipasabi daw sa 'yo. Nag-chat naman siya sa GC natin ma'am pero kasi... hindi kayo active." Wika nito at napakamot sa batok. Tumango nalang ako bilang pag-unawa.

Napagod siguro sa sobrang dami ng gawain at customer kaya nagkalagnat dahil na rin sa sobrang hectic ng mga gawain rito, sunod sunod ang overtime namin. Simula kasi ng pagbukas nitong coffee shop ay naging patok na ito sa mga kabataan lalo na at ang hilig nila sa mga kape ngayon. Kaya siguro ang dali-dali nilang gulatin.

Naalala ko ang huling sinabi nito. Hindi na kasi ako masocial media simula noong pag-alis ko sa industriya. Ayokong nakakasagap ng mga balita lalo na kung tungkol ito sa akin o kaya sa pamilya ko. Kaya siguro kahit na may mabigat na akong prinoproblema noon ay hindi ito gaanong masakit ipasan kasi wala naman akong komunikasyon sa mga tao na nagtutulak sa 'kin pababa. I just surrounded myself for the past 5 years to the people who genuinely cared and gave me peace. Which is the best thing that I decided in my whole life.

"Si Ma'am Xia ata iyong bagong kararating na sasakyan ma'am." Sabi sakin ng isa sa empleyado ko. Dalawa lang sila na nandito ngayon dahil iyong isa ay may lagnat.

Tinignan ko ang labas kung totoo ba ang sinasabi nito at hindi nga ito nagsisinungaling.

I saw a black porsche na kararating lang. Nakita kung lumabas si Xia sa sasakyan na nakasuot lamang ng black halter top at denim shirt with a pair of 2 inch sandal. May dala pa itong mamahaling paper bag. Wala naba itong flight at nakapaggala na?

"Hey, A. I miss you so much."

Nang makapasok ito ay agad binungad nito ang mala friendly niyang ngiti. Those flight attendants smile na nakikita ko lang every flight niya kapag kaharap ang mga pasahero. Yung ngiti na mala 'coffee or juice ma'am/sir'.

"Hey, I miss you too. You don't have a flight?" Wika ko. We kissed each other cheek. Like we usually do.

"Next week pa uli. This time, pa Europe na." Sabi nito. She's still pulling those smiles. Kaya siguro sobrang saya kasi mageu-europe na siya. More on Asia and United States kasi flight schedule niya for the past years.

I am genuinely happy for her. This opportunity is a huge stepping stone in her life, especially because it aligns perfectly with her passions and interests. Knowing how much she loves what she’s doing makes this achievement even more meaningful. It warms my heart to think about how excited she must be, especially since she has always had a deep love for travelling and meeting new people. Seeing her chase her dreams and embrace experiences that bring her joy makes me truly proud and hopeful for all the great things ahead of her.