Sunday မွာ Luhanတို့ အိမ္သန့္ရွင္းေရးလုပ္ႀကသည္။ Luhan ... ျပတင္းေပါက္တံခါးက မွန္ကို သုတ္ေနရင္းး...
မေန့က က်ေနာ့္အိပ္ခန္းထဲ ထိုင္ခံုမွာ သူ့ကို ေတြ့လိုက္ရျပီးေနာက္ ခုထိသူ့ကို မေတြ့ရျပန္ဘူးး ...! Luhan မင္းက သရဲကို သတိရေနတာလားး ...!! ဟာ ... မသိေတာ့ဘူး ......သူ့ကို ေတြ့ခ်င္ေနျပန္တယ္!
ပြစိပြစိေျပာေနတဲ့ Luhanကို ျပံဳးပီးႀကည့္ေနတဲ့ သူရွိတယ္ ... သူက Sehun ......!
Sehun's pov:
... သူ ... ... က်ေနာ့္ကို ေတြ့ခ်င္တယ္တဲ့ ...! ဒါေလးကေတာင္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ႀကည္ႏူးမိသြားသလိုပဲ ... က်ေနာ္ ျပံဳးလိုက္မိတယ္ ... အျပံဳးဆိုတာမ်ိဳး က်ေနာ့္မွာ မရွိခဲ့တာ ႀကာျပီ ... ! သူ့ရဲ့မ်က္ႏွာေလးက ျဖဴစင္တယ္ ... လူေတြက တစ္ဦးနဲ့တစ္ဦးမတူဘူးဘဲ ! က်ေနာ္ လူေတြကိုဆို မယံုရဲေတာ့တာ ... ဟို လူႀကီးသာ မယုတ္မာခဲ့ရင္ ခုဆို က်ေနာ္ ... ...
... ...။
Luhanကေတာ့ Sehunကို မျမင္ရဘဲ ... အခန္းထဲမွ ေျပးထြက္သြားေလသည္...။
~~ ~~ ~~ ~~ ~~
ထိုေန့ညစာစားျပီးေသာအခါ ...
အခန္းထဲရွိ ကုတင္ေပၚတြင္ Luhan ပက္လက္လွဲေနလိုက္မိတယ္...မ်က္လံုးေတြလည္း ပိတ္ထားလိုက္တယ္...
ရွပ္ ! ရွပ္ !
ေျခသံႀကားပီ! က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ရုတ္တရက္ ဝမ္းသာမွဳလွိုင္းေလးက ့ျဖတ္ခနဲ !
!! ...... အားးး မသိေတာ့ဘူးကြာ ငါက ဘာလို့ သူ့ကိုေတြ့ခ်င္ေနရတာလဲ ! ? Luhan မင္း ရူးသြားတာျဖစ္မယ္!!
ရွပ္ !
ေျခသံက က်ေနာ့္ေဘးနားမွာ ရပ္သြားတယ္!
မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ Luhan...
ဟင့္အင္းး! သူ့ကို ျမင္ရင္ ... ငါ ... ငါ ...
အိပ္ေတာင္ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဖူးး !!
သူ့ကို မေတြ့ရရင္ မင္း အိပ္ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဘူး မလားး?
အင္းးး ! ဟာ ! မဟုတ္ ... ဘူး ......
က်ေနာ့္မ်က္လံုးကေလ တကယ္ကို အက်င့္မေကာင္းဘူး! အတင္းဖြင့္တယ္ေလ !!
OMG!!!
ပက္လက္ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အေပၚကို ဟိုသူက အုပ္မိုးပီး က်ေနာ့္ကို ႀကည့္ေနတာ!!
မ်က္ႏွာႏွစ္ခုက နီးနီးကပ္ကပ္!
