Helemaal alleen

Problemen

Heloow Sophie,

Ons woordje, weet je nog? Maar goed, die school. Wat was dat. Wat ik zie als ik aan een school denk zijn mooie klaslokalen, grote speelplaats, refter... Maar dit?! Er waren ongeveer 3 klaslokalen en die zagen er echt niet uit! De speelplaats was evengroot als 1 klaslokaal er was geen refter! En bovendien, de school zag er echt niet uit! De muren waren uit karton gemaakt! Effe serieus, uit karton! De directrice zag ons staan en kwam aangelopen. 'Hallo, jij bent Lara neem ik aan? En u zal dan wel de vader zijn?' 'Klopt' zei papa. 'Komt u maar mee naar mijn kantoor, dan kunnen we daar verder praten.'
Het kantoor zag er nog erger uit! Maar goed. We hadden toen een beetje gepraat over de klassen enzo... Maar blijkt dus dat er 2 jaren samen zitten! We zijn met 200 voor het 3 en 4de! En in zo een klaslokaal passen we echt niet allemaal!
Ik en papa stapte naar buiten. 'Wat voor school is dat?' Riep ik tegen papa. 'Je raakt het wel gewoon' zei hij. 'Ik ben het hier echt helemaal zat en nee ik ga het hier nooit gewoon worden ik moet echt alles accepteren wat jullie beslissen ik ben het zo beu!' Riep ik toen uit. Papa zei niks en we stapte in de auto. Thuis vroeg mama direct 'hoe ziet de school eruit?' 'Verschrikkelijk' mompelde ik terug. Mama keek papa vragend aan. Ik ging naar boven op mijn laptop. Ik hoorde mama en papa praten maar ik besteedde er geen aandacht aan.
Na een tijdje kwam mama naar boven om met mij te praten. 'Het komt wel goed' zei ze. Ze knuffelde me. Dat deed echt goed. Toen ze weer weg ging begon ik heel hard te huilen. Waarom ben je hier niet, dan had ik iemand om mijn verdriet mee te delen.. Maar je snapt me wel, hoop ik. Ik ging naar het raam en keek naar buiten. Ik moest weer denken aan wat er gisteren gebeurd was... Ik begin me steeds meer en meer vragen te stellen. De auto stond er niet meer.
Ik had behoefte om met iemand te praten, dus ging ik aanbellen bij de buren. Samuel deed open. 'Hey' zei ik. 'Zin om een stukje te lopen?' Misschien raar dat ik dat vraag aan een praktisch onbekende, maar voor mij leek hij echt iemand die ik al jaren kende. Hij knikte. Hij ging zijn jas halen en deed zijn schoenen aan. Hij leidde me een beetje rond. Daarna vertelde ik hem over vandaag. Over de school enzo. 'Ja onze school heeft niet zo veel geld, maar je zal er je snel thuis voelen hoor. Maar ik snap je wel, ik denk niet dat het gemakkelijk voor je is.' 'Dat kun je wel zeggen. Ik ben blij dat ik je leren kennen heb.' Antwoordde ik zacht. Hij glimlachte. 'Ik heb gisteren een soort van overval bij een auto gezien, weet jij er iets van?' Floepte er plots uit. Hij keek me verbaasd aan.

Tot later misschien,
X Lara