Ξύπνησα το πρωί και ήμουν στο πάτωμα θυμήθηκα ότι έγινε χτες το βράδυ. Δεν ήξερα πως έπρεπε να αντιδράσω, δεν ξέρω τι να κάνω γενικότερα. Αποφάσισα λοιπόν να σηκωθώ και να ντυθώ πήγα στο μπάνιο και έκανα ένα ζεστό ντουζ το όπιο με χαλάρωσε αρκετά. Πήγα στην ντουλάπα και την άνοιξα και βρήκα μια αμάνικη μπλούζα μαύρη με σκελετούς βρήκα και ένα μαύρο κολλητο τζιν με λίγα σκισίματα και μόλις ντύθηκα πήγα στο μπάνιο και βάφτηκα φόρεσα τα μαύρα μποτακια και έτοιμη. Πήγα πείρα την τσάντα μου και βγήκα έξω από το δωμάτιο μου οι γονείς μου με περίμεναν κάτω αλλά εγώ δεν τους έδωσα καμία σημασία και έφυγα γρήγορα από το σπίτι. Στην διαδρομή μου για το σχολείο βρήκα την Νικόλ με την οποία ανταλλάξαμε λίγα λόγια γιατί δεν είχα καμιά όρεξη να της μιλισω
Νικολ: είσαι καλά Κατερίνα μου? (όχι δεν είμαι καθόλου καλά αλλά θα σε νοιάζει?)
Κατερινα: ναι καλά είμαι αγάπη μου (είπα ψέμματα)
Πήγαμε στο σχολείο και κάθισα στην θέση μου και άρχιζα να ζωγραφίζω. Η Νικόλ από δίπλα μου απλά κοίταζε τι ζωγράφιζα. Ζωγράφισα μια γυναίκα με σκελετούς και μπορώ να πω πως βγήκε πολύ ωραία ^•^
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Χτυπισε επιτέλους το κουδούνι για να σχολάσουμε και εγώ πήγα στο ντουλαπάκι μου να αφήσω τα βιβλία μου και τότε είδα ότι είχαν κολλήσει κάποια χαρτάκια στο ντουλαπάκι μου όπου έγραφαν άσχημα σχόλια για εμένα.. Με οργή τα έσκισα και έφυγα για το σπίτι μου. Η Νικόλ είχε φύγει με ένα αγόρι που μάλλον τις αρέσει. Ωραία φίλη είναι και αυτή το ήξερα ότι θα με άφηνε, έφτασα στο σπίτι μου και οι γονείς μου ακόμα ήταν εκεί και με φώναξαν να κάτσω να μου μιλήσουν
Κατερίνα : τι θέλετε? Νόμιζα πως είμαι ένα λάθος για εσάς
Μαμα: άκουσε μας λίγο
Μπαμπας: όλα αυτά όπου άκουσες ναι μπορει να μην έπρεπε να τα πούμε με αυτόν τον τρόπο αλλά είναι η αλήθεια. Το μόνο που δεν ήταν καθόλου αλήθεια ήταν στο σημείο όπου είπα εγώ συγκεκριμένα ότι είσαι ατύχημα. Είσαι ένα θαύμα όλου μπήκε στην ζωή μας και απλά φοβόμαστε για εσένα
(μπράβο μπαμπά το έσωσες.....)
Κατερίνα: τι φοβάστε δηλαδή?
Μαμα: να μην παθεις κανένα κακό με αυτά όπου κάνεις
Κατερίνα :ετσι είμαι και δεν θα αλλάξω εντάξει? (είπα κάπως δυνατά)
Μπαμπάς: πρόσεχε πως μιλάς μικρή μου αλλιώς θα έχουμε χάλια ξεμπερδέματα
Κατερίνα: γιατί ποτέ ήσουν εδώ για να με προσέχεις και να με μάθεις πώς να μιλάω?
Το χέρι του έφυγε και με χτυπισε δυνατά στο μάγουλο.. Ανέβηκα γρήγορα πάνω στο δωμάτιο μου και κλείδωσα την πόρτα και άρχισα να ουρλιάζω... Πείρα μία λεπίδα και έκοψα μια δυο φορές το δέρμα μου, όχι πολύ βαθιά για να πεθάνω αλλα αρκετά μέχρι για να νιώσω της φωνές μέσα μου. Έβαλα τραγούδια και άρχισα να ζωγραφίζω ασταμάτητα μέχρι που κουραστικά και τα βλέφαρα μου όλο και πιο πολύ βαρεναν μέχρι που κοιμήθηκα
Λοιπόν είδαμε και τώρα τι έγινε με την Κατερίνα και τους γονείς της... Το περιμένατε να αντιδράσει ο πατέρας έτσι? :( Τα λέμε συντομα ^•^
