Hello internet

Chapter 6

Pov Phil
'Dan is gewoon een vriend van YouTube' antwoord ik. De telefoon trilt weer. Daan, Amélie, Anja, Bill en Kristel draaien zich weer om naar de telefoon. 'Wat is het?' vraag ik nieuwsgierig. 'Uhm' aarzelt Bill. Anja pakt de telefoon en loopt naar me toe. 'Je hebt een berichtje' zegt ze met een ernstig gezicht. Ik pak de telefoon aan en lees de berichtjes. '...Alsjeblieft man, stop met chatten' lees ik hardop voor. Ik wil hem blokkeren, iets terug sturen en hem totaal negeren op het zelfde moment. Mijn gezicht veranderd niet. Ik stop rustig mijn telefoon in mijn tas en loop weg. Niemand die me tegen houdt. Ik loop direct de school uit. Het maakt allemaal niet uit wat ze vinden, ik ga weg. Ik besluit maar te gaan lopen, dat geeft me tijd om wat na te denken. Zodra ik de hoek om ben beginnen mijn handen te schudden. Ik hou me in. Om het schudden te stoppen bal ik mijn vuisten. 'Nu niet' zeg ik tegen mezelf. Het laatste wat ik wil is dat iemand me nu, op deze manier, ziet. De weg naar huis is in een flits voorbij gegaan. Zodra ik de oprit op loop begin ik te rennen. Ik gooi de voordeur open en smijt de deur net zo hard weer dicht. Ik pak mijn telefoon uit mijn tas en zie meer berichtjes van Dan. Het maakt me niet uit wat hij zegt. Ik gooi mijn telefoon op tafel en barst in huilen uit. Na een paar minuten huilen dwing ik mezelf te stoppen. 'Verman je Phil' zeg ik tegen mezelf. Ik besluit maar naar YouTube te gaan voor afleiding maar ook daar zie ik Dan. Hij heeft een nieuwe video geüpload. Ik probeer mezelf er van te weerhouden hem te kijken, maar hoe meer ik er over nadenk hoe nieuwsgieriger ik word. Ik besluit de video toch maar te kijken. 'Butterfingers' heet de video. In de tumbnail ziet dan er net zo uit als hoe ik mij nu voel. Hoe had hij het kunnen doen, ik dacht dat hij me leuk vond. Snel zet ik mijn gedachtes terug naar de video. Ik probeer boos op hem te zijn, maar... kijk naar hem. Ik besluit mijn telefoon maar weer te pakken.

Pov Dan
Die zak van een Tim heeft mijn kansen verpest bij Phil. Ik stuur hem nog wat berichten, maar zoals verwacht reageert hij niet... De tranen stromen nog steeds over mijn wangen. Toch verman ik mezelf en pak ik mijn camera. Misschien ziet Phil de video wel.

Nadat ik de video heb gemaakt voel ik me al beter, snel plaats ik hem op YouTube. Misschien kan hij zien dat ik heb gehuild? Misschien kijkt hij het niet eens.. Ik probeer hem weer te bereiken;

my_chemical_darkness: Phil? Praat alsjeblieft met me..

PhilSummers: Wat wil je? Je wilde toch niet meer chatten.

my_chemical_darkness: Dat was ik niet die het stuurde.. Ik heb je toch verteld dat ik gepest werd en zo... het was hem dus, hij pakte mijn telefoon en begon dingen naar je te sturen..

my_chemical_darkness: Maar ik snap dat je nu niet meer met me wil praten.. Ik ben ook een mietje en een loser.. Net zoals Tim zei..

En toen ging ik offline.
Ik viel neer op mijn bed en liet de tranen stromen tot ik geen meer over had..

Pov Phil
Wat verwacht hij? En wie zegt dat ik hem moet geloven? En dan zomaar weggaan alsof het mijn fout is. Ughhh... Aan de andere kant... NEE ik ben boos op hem.

PhilSummers: Ik ben nog steeds boos op je >:|

my_chemical_darkness: Weet ik.. Ik ben ook boos op mezelf..

PhilSummers: wat is er dan gebeurt?

my_chemical_darkness: Ik.. Ik.. Ik wil het niet zo vertellen eigenlijk.. Kan je skypen?

Pov Dan
Ik sluit Tumblr af en start Skype op. Voordat ik Phil bel neem ik nog diep adem. Ik heb nog steeds betraande ogen maar hopelijk ziet hij het niet.. Ik druk op bellen. Phil neemt direct op en ik zie zijn blauwe ogen en zwarte haren voor het beeld verschijnen. 'Hey Phil..' murmel ik zo ongeveer. 'Moest je huilen?' vraagt hij. Damn, hij heeft wel gezien dat ik betraande ogen heb. Ik knik. Als ik weer in zijn ogen kijk zie ik dat hij ook heeft gehuild. 'Jij ook hè.' Hij knikt ook. 'Maar Danny, wat was er gebeurt?' Ik begin te vertellen over hoe Tim mijn telefoon pakte en het stuurde en hoe hij me daarna in elkaar trapte. Als ik klaar ben zie ik hoe Phil kijkt, het lijkt alsof hij elk moment weer in huilen uit kan barsten. 'Phil, niet huilen.' Hij laat een zwak lachje zien. 'Sorry Dan, ik geloofde je eerst niet.. Maar nu, hoe je het hebt vertelt en zo..' Ik zie dat de eerste traan over zijn wang rolde. 'Hou op Phil, nu wil ik naar je toe komen om je te troosten.' zeg ik giechelend. Ik hoor op de achtergrond iemand roepen. 'Ik moet gaan Dan.. Sorry.. Tot morgen misschien' 'Of tot zo.' We lachen naar elkaar. Dan hangt hij op.
Ik weet al wat ik morgen ga doen.. Ik ga mijn Phil bezoeken, of het nou mag of niet..