My Childish Bitch

19th Monthsary

Bitch's POV

Nagulat ako sa phone call ni Kuya kagabi after nyang tumakbo palabas ng bahay. Nasa hospital daw si Ate KY at comatose.

Parang nauit lang yung nangyari nung mga bata kami. But this time, she didn't suffer from a head injury. But she's still comatose. Yung something kasi sa blood nya eh.

"Hon, your ready?" 

Nandito nga pala sa bahay si Josh. Sasamahan nya ako sa hospital. Dadalan ko kasi ng gamit si Kuya. Buti nalang, may mga damit pa sya dito.

"Yes. Lalagay ko lang 'tong ilang shirts ni Kuya."

Inayos ko yung mga t-shirts nya. Grabe naman kasi.

Gustuhin ko mang mainis sa nangyayari, wala na din namang magagawa. Greatest true love ni Kuya yan eh. At sa mga nagdaang taon, nakita ko namang mahal din talaga ni Ate KY si Kuya.

Josh and I went to the hospital where Ate KY's staying.

Pagpasok namin sa loob ng room ni Ate, I saw my brother. He's holding her hand and I can see that he's really worried about her.

Josh just held my hand.

"I'm just here. I-comfort mo na si Stephen." he whisphered.

Naglakad kami papalapit kay Kuya.

"Stephen Oppa."

"Oh Stephanie, Alexander andyan pala kayo." 

Sabay tayo nya sa pagkakaupo nya.

"Eto kuya, yung mga damit mo. Dinala namin." inabot ko yung bag ng damit at gamit nya.

"Kamusta na si KY?" tanong ni Josh.

Nagtataka ba kayo kung bakit hindi nya tinatawag na Kuya si Kuya at Ate KY? Magkakalapit lang kasi yung edad nila.

"Eto, wala pa din syang malay. She needs a bone marrow donor. Nagpatest na kami ni Cyrus at Cara, pero wala pa din. Si Gee at Elise din, hindi match sa kanya. *sighs*"

"Magpapatest din kami kuya. Para naman mas mapadali ang recovery ni Ate." suggestion ko. Ayokong nakikitang malungkot si Kuya eh.

We stayed there for almost half of our day. Nagpunta kasi kami sa testing lab to know if we can be a possible donor.

In the end, we end up hoping, pero wala din eh. Hay.

Lumapit na ako kay Kuya at nagpaalam.

"Everything will be alright" Yan ang tanging sinabi ko bago ako kumalas sa pagkaka-akap ko sa Kuya ko.

Hay. Sana maging okay na yung lahat.

Pero teka! Monthsary naming ngayon ah? Hindi nya pa ako binabati?!

Right. Hindi ko pa din sya binabati, kasi naman, super stressed ako kay Kuya. Tas inaantay ko din syang mauna. Psh. Normally kasi may mga surprise yan ng 12mn, pero ngayon, wala. -____-

Tahimik lang ako sa loob ng sasakyan hanggang sa napansin kong hindi na 'to yung daan pauwi sa amin.

"Hoy hestas barabas hudas. Hindi na 'to ang daan pauwi sa amin ah?! Saan mo ko dadalin?!"

"Maka-hestas barabas hudas ka naman dyan Amazonang childish. Matulog ka muna, malayo pa tayo."

*pout* Tama kayo, ganyan kami sa normal na mga araw.

Nakaka-umay din kaya yung super sweet everyday.

Pero aaminin ko, hindi na ako sanay na wala sya. Na hindi ko sya kasama or nakakausap. Yung mga ILOVEYOU nya hinahanap hanap ko parati.

Ewan ko ba. Ginayuma ata ako ng panget na 'to eh.

"Hoy! Stephanie, sobra ka na ah. Hindi ako panget no!"

"Wala naman akong sinasabing panget ka ah?" pagpapatay malisya ko.

"Napapadalas po yung paglakas ng boses mo sa tuwing kinakausap mo yung sarili mo. *Smirk*"

"Whatever. *roll eyes* Saan ba kasi tayo pupunta?"

"Basta nga kasi. Matulog ka na okay?"

Hindi na ako sumagot. Instead, sinunod ko sya, natulog ako. Bahala sya dyang magdrive.

After 12324325732057328293 years. JOKE

I woke up with the sweet sound of violins I heard outside of Josh's car.

Nasan na yung mokong na yun? -________________-

I went outside the car.

Wow. Rose petals around me. Nasa isa kaming hill top.

I can see the view of the city here. Yung magulong city. -____-

Pero, asan yung panget kong boyfriend?

Suddenly, I saw him standing sa may terrace like nung place.

Wow, now he's wearing a coat and under it is a v-neck shirt.

Buti nalang at naka-dress ako. Syempre, ako pa. prepared ako.

Lumapit ako sa kanya.

Agad naman nya akong inakap.

"Akala mo nakalimutan ko na monthsary natin no?"

I just nodded. Magtatampo na sana talaga ako eh.

"Sabi na eh. Kaya pala nakabusangot ka kanina eh."

"napansin mo pala. >3< Kasi naman eh. Ikaw akala ko wala lang sa'yo na monthsary natin."

"Pwede ba naman yun? Now that I got you here by my side, I would not do anything to hurt you."

"Make sure of that. Kasi, bitch ako. Alamoyan."

"Opo, opo Prinsesa ko. Mahal na mahal kita."

This feels so good.

So good to be true.

Maybe we both deserve this happiness after all those things we suffered then.

I will think about the future tomorrow. For now, All that matters is this moment.

Me and Josh.

"Happy 19th monthsary. Honey."