My Teacher

He's Crazy

"Λοιπόν Χέλεν, θα στο πω τελευταία φορά και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Τον Κόλιν δεν θα τον δεις. Θα σου πω μόνο πως είναι μια χαρά. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς." "Τζεν, δεν μπορείς να μου απαγορεύσεις να τον δω. Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα." "Χέλεν σου είπα κάτι. Δεν θα το πω ξανά. Φύγε!" "Μόνο εγώ ξέρω πως να τον φροντίζω. Εσύ δεν έχεις ιδέα. Με χρειάζεται." "Πίστεψε με φροντίζω μια χαρά τον σύντροφο μου." "Σύντροφο σου;" αρχίζει να γελάει δυνατά και εγώ να νευριάζω αρκετά "Από πότε είναι σύντροφος σου γλυκιά μου;" "Από σήμερα. Και σύντομα θα είναι και άντρας μου." αρχίζει να γελάει περισσότερο. Δεν ξέρω πως κρατιέμαι ακόμα και δεν την πετάω απλά έξω "Ο Κόλιν δεν θα γίνει ποτέ άνδρας σου. Ακόμα να καταλάβεις πως για αυτόν είσαι απλά ένας ενθουσιασμός; Πριν παντρευτούμε τα είχαμε για 2 χρόνια. Πάντα αυτό μου έκανε. Πήγαινε με αρκετές και ύστερα γύριζε πίσω σε μένα. Έτσι θα γίνει και με σένα. Θα σε παρατήσει και θα γυρίσει πίσω σε μένα." "Χέλεν!" η φωνή του Κόλιν ακούγεται. Γυρνάω και τον βλέπω να στέκεται με τις πατερίτσες  με πολύ δυσκολία. "Φύγε! Ή φεύγεις από μόνη σου ή σε διώχνω εγώ oσό δύσκολο και να μου είναι." "Κόλιν εγώ ήρθα απλά να δω αν είσαι καλά. Μην είσαι τόσο κακός μαζί μου." "Είμαι μια χαρά και σε παρακαλώ πολύ μην έρθεις ξανά εδώ πέρα!"

Το ψεύτικο χαμόγελο της εμφανίζεται και ύστερα ανοίγει την πόρτα και φεύγει. Η Τζεν τρέχει γρήγορα με αγκαλιάζει και με βάζει να κάτσω στον καναπέ "Κόλιν γιατί σηκώθηκες από το κρεβάτι; Ο γιατρός είπε ότι για μία βδομάδα πρέπει να είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι." "Μωρό μου μην ανησυχείς. Δεν μπορούσα να την αφήσω να σου μιλάει έτσι. Νευρίασα." "Μπορούσα να την κανονίσω και μόνη μου. Αυτή την φορά θα την έβριζα πάρα πολύ άσχημα." "Αγάπη μου η Χέλεν δεν παίρνει χαμπάρι από βρισιές και απειλές. Την ξέρω πολύ καλά." κοιταζόμαστε χωρίς να λέμε κάτι και εγώ της γελάω "Ας αφήσουμε την Χέλεν. Αυτό εδώ τι κάνει;" γελάω περισσότερο και την βάζω να κάτσει δίπλα μου.

Γελάει πονηρά, ακουμπάει τα χέρια του στην κοιλιά μου και αρχίζει να την χαϊδεύει. "Μμ αναστατώθηκε πάρα πολύ αυτές τις μέρες." "Όχι, δεν θέλω να μου αναστατώνεται η κορούλα μου!" μου αναβάζει λίγο την μπλούζα και φιλάει απαλά την κοιλιά μου "Κορούλα σου; Και εσύ που ξέρεις ότι είναι κοριτσάκι; Μπορεί να είναι και αγόρι." "Κορίτσι είναι. Το νιώθω, το ξέρω! Θα είναι μία κοπελάρα, ψηλή, αδύνατη, που όλοι θα τρέχουν από πίσω της και εγώ φυσικά θα τους "σκοτώνω" έναν έναν." τον κοιτάζω περίεργα χωρίς να ξέρω τι να πω. "Αγάπη μου, είχες που είχες τρελαθεί, τώρα το τερμάτησες εντελώς." "Το ξέρω." γελάμε και φιλιόμαστε ασταμάτητα. "Κόλιν θέλω να σε ρωτήσω κάτι." "Πες μου." "Εδώ θα μείνουμε; Εννοώ, στο Λονδίνο δεν θα γυρίσουμε;" "Μωρό μου ότι θες. Θα κάνουμε ότι θες." "Μου αρέσει εδώ. Αλλά, η δουλειά σου;" "Αυτό δεν είναι πρόβλημα. Σύντομα θα βρω εδώ δουλειά σε κάποιο άλλο σχολείο." "Ρε αγάπη μου πόσα σχολεία θα αλλάξεις;" "Κάτι μου λέει πως αυτό θα είναι το τελευταίο." γελάμε για μια ακόμη φορά και μου κάνει μια τούφα από τα μαλλιά πίσω που με εμπόδιζε στα μάτια μου "Εσύ;" "Εγώ τι;" "Με το σχολείο." "Κόλιν είμαι έγκυος. Δεν θα με δεχτεί κανένα σχολείο." "Μωρό μου όχι! Σε ένα μήνα τελειώνεις. Δεν γίνετε να τα παρατήσεις." "Μα κανένα σχολείο δεν θα με δεχτεί από την στιγμή που είμαι έγκυος!" "Δεν χρειάζεται να ξέρουν ότι είσαι έγκυος. Η κοιλιά σου σε ένα μήνα δεν θα φαίνεται. Θα πηγαίνεις κανονικά θα δώσεις σε ένα μήνα πανελλήνιες και θα μπεις εκεί που θες." "Κόλιν, μην επιμένεις. Δεν συνεχίζω το σχολείο." ο Κόλιν αναστενάζει και κοιτάει μπροστά. Το ξέρω πως τον στεναχωρεί αλλά κανείς δεν μπορεί να μου αλλάξει γνώμη.