Paranormaal

Sadisme, en normaal verhaal

Als je niet tegen bloed, marteling, moord en snijden enz. Kan, scroll dan aub door tot deze emoji: 😁(neem dit serieus, als je er niet tegen kan, NIET lezen, het is best gruwelijk soms)

(Begin is in de ogen van maskerpsychopaat)
Wat ben ik blij dat de mensen hier blijven proberen om te ontsnappen. Nu ligt er weer een jong, onwetend en mooi persoon op mijn 'hobbytafel' waar ik zijn mooie huid helemaal kapot kan gaan maken, en er verschrikkelijke littekens op mag maken. Ik kijk verlekkerd naar het bewusteloze lichaam van de jongen, tijd om hem wakker te maken, en eens lekker bang te maken voor ik hem ga mishandelen. Ik gooi water over zijn gezicht heen, en bedenk me dat ik dat hele gezicht helemaal kapot mag scheuren, en dat ze hem hier toch wel weer kunnen maken met hun rare krachten. Ik begin al te watertanden als ik er aan denk dat ik hem mag martelen, nog maar heel even, dan heb ik vrij baan. De jongen doet zijn ogen open, en ik hang al boven zijn gezicht als hij zijn ogen open doet. Hij schrikt zich helemaal dood, en probeert overeind te komen. Ik geniet hier van, de hulpeloosheid van mijn slachtoffers. Terwijl hij overeind probeert te komen, hou ik een mes voor zijn hals zodat hij niet verder kan. We gaan eens kijken wat we met jou kunnen doen, zeg ik. Hij kijkt me geschrokken aan, en hij wil iets zeggen, of misschien wel schreeuwen. Hou je mond of ik bezorg je nog meer pijn dan ik al van plan was, zeg ik. Waarschijnlijk denkt hij: bij wat voor psychopaat ben ik nu weer beland? Ik denk dat we maar eens moeten beginnen, anders zijn we morgen nog niet klaar. Ik pak zo'n scalpel, die zijn lekker scherp en klein. Ik doe hem een blinddoek om, en ik begin met kleine krasjes maken in zijn armen(alsof je met je nagels in je armen krast)en dan steek ik de scalpel ineens in zijn arm, en hij probeert te gillen, maar het gaat niet door de prop in zijn mond. Rustig aan jongen, ik zal geen blijvend letsel veroorzaken, zeg ik. Ik snij in zijn rechter arm, en wip het vlees een beetje omhoog, waardoor het bloed er onder sopt. Daarna steek ik langzaam met kleine steken naar beneden, tot ik bij zijn knie ben. Ik snij om zijn knieschijf heen, en daarna ook nog bij zijn andere been. Hij begint keihard te kreunen en geluiden te maken van pijn, en ik moet er gewoon om lachen. Dit is toch geweldig? Ik pak mijn scalpel weer, en snij er een beetje vel met vlees af, daarna pak ik zout, en strooi het over zijn wond heen, en wrijf het er nog een beetje in. Ik steek een beetje in zijn buik, wel zo dat het geen blijvende schade heeft. Ik steek het mes in zijn arm, net naast zijn slagader, en draai het mes rond als een boor. De slagader is wel een beetje kapot, waardoor het bloed er uit spuit. Ik vang een beetje bloed op met een daarvoor gemaakt bakje, en laat hem zijn eigen bloed drinken. Zijn hele lichaam zit al onder, en ik ben pas net begonnen. Er is iets wat ik me herinner, en ik voer het direct uit. Ik laat citroensap in zijn wonden lopen, en wacht op de reactie. Hij reageert niet meer. Is hij dood, of is hij flauwgevallen? Als hij één van de twee is, moet ik stoppen, want dan voelt hij het niet meer. Precies na die gedachte stormt er iemand de kamer in...

😁
(Gaat verder als Lynn)
Als ik de kantinedeuren open doe, zie ik een man naar een raam rennen, met Max op zijn schouder! NEEEEEE, LAAT HEM LOS, NIET DOEN, gil ik. Hij blijft doorrennen, en gooit hem uit het raam. In een flits herinner ik me iets. Die man, toen ik net mocht rondlopen. Hij zei iets. Iets als: je mag rondlopen, maar ik zou niet proberen om te ontsnappen... dan gebeuren er akelige dingen. Als die zak hem uit het raam gooit, is hij buiten, dus is het alsof hij uitbreekt. Dit is slecht. Dit is heel slecht. Ik hoor glas breken, en ik hoor een schreeuw. Max ligt beneden. Dit was wel hoog, leeft hij nog? Hij beweegt, en je wilt niet weten hoe opgelucht ik was. Ik wil achter hem aan springen, maar dat zou wel erg dom zijn. Er staan tientallen mensen bij de ramen, allemaal geschokt naar beneden aan het kijken(nee niet naar hun lichaam, voor de vunzige pubers)er wordt verschrikkelijk gedramd en geduwd, en dat ben ik zat. Ik duw ze aan de kant met mijn 'magische' handen, en ze kijken me vet angstig aan. Valt natuurlijk te begrijpen, maar wel irritant. Nu ik bij het kapotte raam ben, kan ik Max miss naar boven tillen. Hij kijkt naar boven, en ziet me staan. De blik op zijn gezicht is één en al pijn. Zou hij iets gebroken hebben? Nou ja, ik zal maar proberen om hem naar boven te krijgen. Ik ga er goed voor staan, richt, en ik geef hem een duw met lucht. Fuck, misschien werkt het wel helemaal niet andersom, en kan ik alleen maar duwen met lucht. Je bent geen Jedi uit StarWars Lynn, onthoud dat. Er wordt een hoop geschreeuw beneden, en ik zie Max zijn armen omhoog doen. Het eerste wat me opvalt, is dat zijn linkerarm in een onnatuurlijke hoek hangt. Het tweede, de schreeuwende mensen hebben allemaal maskers op, en wapens vast. Gaan ze zijn arm straks maken? Hou op met je kleutergedachten, manmanman Lynn. Ik praat tegen mezelf, ben ik gek? Nee Lynn, iedereen doet dat. For fuck sakes, doe ik het weer. Er wordt weer geschreeuwd, en ik zie dat ze Max weer naar binnen brengen. Ik moet weten waar hij naartoe gaat. Voor ik kan reageren, word ik geduwd, ik heb mijn evenwicht nog net, en dan hoor ik een hard klap, en staat er ineens een 'persoon' voor me, die wit en zwart. Maar echt zwart, alsof je S'nachts rondloopt, als er geen maan is. Hij staat voor me, en kijkt me aan. Ik zie geen ogen, alleen twee gloeiende bolletjes. Net kooltjes uit het vuur! WEER EEN KLEUTERGEDACHTE, JE BENT 14, ZO DENKT EEN 8 JARIGE NOG NIET. Hij zegt twee woorden: help hem. en hij is weer weg. Niemand anders lijkt hem gezien te hebben.

Ik weet niet waarom, maar ik doe wat de 'persoon' van net zei. Ik spring uit het raam, en breek mijn val met een luchtduw. Ik loop naar de plek waar ik ze het laastst gezien heb, er zit blijkbaar een deur. Ik was een beetje te overhaast, en ram tegen de deur, maar hij gaat niet open. Ik hoor direct voetstappen achter de deur. Natuurlijk moet het weer bewaakt worden. De deur gaat open, en er staan twee gewapende mannen voor mijn neus. De eerste geef ik een klap in zijn gezicht, de tweede duw ik weg met lucht, waarna ik hem in zijn ballen trap. De eerste is herstelt van de klap, en wil zich verdedigen. Ik duw hem ook keihard tegen de muur, waardoor zijn hoofd tegen de muur komt, en een akelig geluid maakt. Kan ik me nu niet om bekommeren, de tweede is weer gevechtsklaar. Ik duw hem met lucht, en daarna pak ik zijn nek, en draai hem om. Nu het gevaar geweken is, besef ik me pas wat ik gedaan heb. Ik heb waarschijnlijk twee mannen vermoord. Ik wil op de grond gaan zitten, en huilen, maar het gaat nu niet. Één voordeel: de deur is nu wel open. Ik op mijn hoede naar binnen, toen voelde ik een felle pijn in mijn hoofd en werd alles zwart.

(Gaat verder in de ogen van Max)
Ik word wakker op een tafel, met overal littekens en opgedroogd bloed. Ik weet niet veel meer. Alleen nog dat ik ruzie had met iemand, die me op pakte en me uit het raam gooide. Ik had mijn arm gebroken, en toen ik naar het raam keek boven me, zag ik Lynn. Ik weet niet of ze het echt was, of dat het een hallucinatie was. Als ze een hallucinatie was, en dood is, wil ik ook niet meer verder. Toen ik daar dan even was, kwamen er mannen met wapens om me 'op te pakken' ze zeiden constant dat ik niet moet proberen te ontsnappen, en dat ik nu een groot probleem had. En ik had een groot probleem. Hoe is het eigenlijk met mijn arm? Ik voel even aan mijn arm, en ik merk dat er gips omheen zit. Dus ze zorgen wel een soort van voor je hier. Maar ze mishandelen je ook. Ik kots spontaan bij de gedachte aan wat ze met me deden. Opstaan is me weer onmogelijk gemaakt, zoals verwacht. Ik lig hier nog wel even denk ik, en als die gek straks weer terug komt, wil ik liever dood dan het allemaal nog een keer mee maken. Het enige wat ik me kan herinneren is pijn. Helse pijn. En ik weet het zeker, helemaal zeker, ik ga die man niet langer laten leven dan nodig is. Als ik hem kan vermoorden, doe ik dat. Op de pijnlijkste, ergste manier die ik me kan bedenken.

(Gaat weer verder als Lynn)
Als je buiten westen geweest bent, is het ergste om weer bij zinnen te komen. Als je neergeslagen bent sterf je van de koppijn, en anders ben je Fcking duizelig. Ik kwam dus bij zinnen, zit die blanke neger voor me. (geen racisme vanuit mij, dat is de manier waarop Lynn denkt)ik zei dat je hem moest helpen, niet dat je mensen moest vermoorden, sist hij woedend. Maar ze wilden me aanvallen en weer vastmaken, fluister ik angstig terug. Ga die jongen helpen, en zorg ervoor dat de psychopaat zoiets nooit meer kan doen, zegt hij dringend. Ik moet weer weg, kijken of ik het allemaal een beetje recht kan trekken, zegt hij. En toen was hij weg. Wtf is dat voor man, wat is het voor iets? Hou je bij de opdracht Lynn, help Max. Waar ben ik eigenlijk? Het is hier wel heel erg donker zeg... ik haat het donker, zeker in kleine ruimtes. Hoe weet je dat dit een kleine ruimte is? Maak het jezelf nou niet moeilijker Lynn, sukkel. Ik sta op, en ga de wanden afzoeken naar een deur of zoiets. Ik voel iets vochtigs, en ik trek mijn vingers direct weg. IK WIL HIER NU ECHT WEG. Ik g als een wilde tegen de muren slaan, en raak dan ineens Iets van hout. Ik begin er als een gek op in te trappen en te slaan. Lynn, er zit ook een deurknop op de deur, hoor ik een bekende stem zeggen.