This Town// H.S

Chapter 10

Σάββατο πρωί. Ή αλλιώς η καταραμένη μέρα του χορού.  Ο  επίμονος ήχος του κουδουνιού με έκανε να πετάξω το πάπλωμα απο πάνω μου και να τρέξω στην πόρτα.

Άνοιξα την πόρτα και εκεί με περίμενε ένας κούριερ αγκαλιά με ένα πακέτο.

" Η Άννα;" με ρώτησε. " Η ίδια" του απάντησα και  πήρα το κουτί από τα χέρια του. Υπέγραψα στο χαρτί που μου έδωσε και αφού τον ευχαρίστησα έκλεισα την πόρτα. Άφησα το κουτί στο πάγκο της κουζίνας και έβαλα το νερό να βράσει για να φτίαξω ένα καφέ. Ακουμπησμένο στο τραπέζι ήταν ενα σημείωμα από τη μαμά μου που έλεγε οτι έχει πάει στο super market.

Άνοιξα το ράδιο, ετοίμασα τον καφέ μου και έκατσα πάνω στον πάγκο δίπλα στο παράθυρο, κάτι που μου άρεσε να κάνω από μικρή. Έκανε πολύ κρύο έξω, έβλεπα τα παιδάκια της γειτονίας να τρέχουν παίζοντας με τα μπουφάν και τα πολύχρωμα κασκόλ τους.

"Τί κάνεις εκεί ρε;" με ρώτησε ο Ίαν.

"Πώς γίνεται να είσαι τόσο αθόρυβος; Είναι τρομακτικό. Έχω φτιάξει καφέ φίλτρου, έλα να κάτσουμε."

"Κατέβα απο τον πάγκο και έλα να κάτσουμε σαν άνθρωποι. Ααα και τι κουτί είναι αυτό;"

"Για μένα είναι δεν το έχω ανοίξει ακόμα. Θα το ανοίξω σε λίγο. " Κάτσαμε και οι δύο στο πάσο της κουζίνας και πίναμε ήρεμα τον καφέ μας. Μετά απο λίγη ώρα ήρθε και η μαμά μου με τα ψώνια. Αφού την βοήθησα να τα κατοποιήσει, πήρα το κουτί και ανέβηκα στο δωμάτιο μου.

Αφού τακτοποίησα λίγο το δωμάτιο και τα ρούχα που είχα πεταμένα πάνω στο γραφείο έβαλα έναν άλλο δίσκο στο πικ απ και έκατσα στο κρεβάτι αγκαλιά με το κουτί. Το άνοιξα και το πρώτο που αντίκρισα ήταν ένας φάκελος και πολλά κομμάτια ριζόχαρτο που με εμπόδιζαν να δω τί υπάρχει κάτω από αυτά. Έκανα στην άκρη το κουτί και άνοιξα τον φάκελο. Έβγαλα το γράμμα που είχε μέσα και άρχισα να το διαβάζω.

"Αγαπημένη μου Άννα,

Το ξέρω οτι μόλις με δείς θα με βρίσεις σαν να μην υπάρχει αύριο αλλά δεν με πειράζει. Το πακέτο αυτό δεν είναι μόνο για σήμερα το βράδυ σε περίπτωση που αποφασίσεις οτι θέλεις να έρθεις αλλά δες το σαν δώρο απο μένα για την "συμφιλίωση" μας. Σκέψου το για απόψε και αν θέλεις να έρθεις θα σε περιμένω στο πάρκο ανάμεσα στο σπίτι μου και το γνωστό γεφυράκι κατά τις 8. Ελπίζω να έρθεις.

All my love, H "

O ηλίθιος! Δεν το πιστεύω. Πέταξα τα χαρτάκια πάνω από το φόρεμα και το έβγαλα από το κουτί. Είναι εκείνο το φόρεμα που είχα δει μαζί την Gina. Μαζί με το φόρεμα υπήρχε και ένα ζευγάρι ψηλά παπούτσια. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου.

"ΜΑΜΑΑΑΑΑ ΕΛΑ ΠΑΝΩ ΓΡΗΓΟΡΑ!" της τόνισα και ξαναέκλεισα την πόρτα.  Δεν μπορώ να σκεφτώ λογικά από τα νεύρα  μου απλά πηγαινοέρχομαι πάνω κάτω στο δωμάτιο μου. Η πόρτα  μου άνοιξε και μπήκε μέσα η μαμά  μου.

"Το ήξερες αυτό; Ήξερες οτι πήγε και μου πήρε φόρεμα και παπούτσια για τον χορό; Ο βλάκας!Ξέρει πόσο νευριάζω όταν το κάνουν αυτό! Πόσο μισώ να ξοδεύουν λεφτά  για μένα! ΚΑΙ ΤΙ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ; ΕΔΩΣΕ 150 ΛΙΡΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΟΡΕΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΠΟΤΕ! Ο ΗΛΙΘΙΟΣ!" μονολογούσα καθώς περπατούσα πάνω κάτω. Η μαμά μου είχε κοκαλώσει και με κοιτούσε.

"Λοιπόν πρώτον κάτσε κάτω. Δεύτερον θα πάς απόψε ακόμα και αν χρειαστεί να σε σείρω μέχρι το σπίτι του. Το παιδί τα έκανε όλα αυτά για σένα απο μόνος του. Χωρίς να έχει πεί τίποτα σε κανέναν. Τουλάχιστον όχι σε εμάς. Για ευχαριστώ και μόνο για την ιδέα του θα πρέπει να πάς. Σε παρακαλώ Άννα και αν δεν σου αρέσει θα έρθω εγώ να σε πάρω".

Η μητέρα μου είχε την τρομερή ικανότητα να με κάνει να σκέφτομαι λογικά και να μου δημιουργεί τύψεις.

"Θα το σκεφτώ μαμά, άσε με πρώτα να ηρεμίσω. Και ευχαριστώ για τις τύψεις που μου δημιούργησες!" της είπα καθώς έβγαινε από το δωμάτιο. Δεν απάντησε απλά γέλασε. Έβγαλα το κινητό μου από την μπρίζα και κάλεσα κατευθείαν τoν Angel στο facetime. Mετά από λίγη ώρα απάντησε στην κλήση μου.

"Το ξέρω οτι κοιμάσαι και θα σου χρωστάω μεγάλη χάρη αλλά χρειάζομαι τη βοήθεια σου. Είμαι απελπισμένη!"

"Πές μου."

ΚΑΠΟΙΕΣ ΏΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Κάθομαι μπροστά απο το κρεμασμένο πλέον φόρεμα ακούγοντας τον τελευταίο δίσκο του Ed Sheeran στο πικ απ. Ζυγίζω τις καταστάσεις και τις πιθανότητες στο μυαλό μου.  Πραγματικά είμαι διχασμένη. Τρία χρόνια πριν μία τέτοια κατάσταση αποτελούσε καθημερινή μου ονειροπόληση. Πλέον όμως όλα έχουν αλλάξει. Μια τέτοια ονειροπόληση ήταν ένας απο τους λόγους που σπάσαμε με τον Harry.  Δεν θέλω να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.  Κοίταξα το ρολόι. Εδειχνε 4. Είχα λίγο χρόνο να αποφασίσω. Έπεσα πίσω στο κρεβάτι μου και ξεφύσηξα. Ένιωθα την όραση μου να θολώνει. Όχι δεν θα κλάψω. ΌΧΙ. Είναι μία απο τις υποσχέσεις που έδωσα στον εαυτό μου πριν γυρίσω στο Holmes Chapel.  Γαμώτο!

Helloo loves! Έχουμε καιρό να τα πούμε αλλά όταν σχεδιάζω κάτι ποτέ δεν μου βγαίνει και ένα απο αυτά είναι και το πρόγραμμα που θα κάνω update. Ελπίζω να μην ξεχάσατε αυτή την ιστορία. Ελπίζω να σας άρεσε το κεφάλαιο αυτό, το επόμενο είναι σχεδόν έτοιμο οπότε ελπίζω αύριο να το ανεβάσω. All my love.💜