Defne.

2- Unutmak.

Zaman çok yavaş geçiyordu onlar için. Sanki her dakika , her saniye acılarını yaşatmak için geçiyordu. Vakit ilerlemişti. Defne küçük bir bebek olduğundan günün çoğunu uyuyarak geçiriyordu. Yerdeki yataklarını hazırladı iki kardeş. Ardından üstündeki battaniyeye sıkıca sarıldılar. Gözde sağa Umut sola dönmüştü. 

Umut yaşadıklarını düşündü. Babasının onlarını bırakışını annesinin defneyi doğururken ölüşünü. Her şey gözünün önünden bir şerit gibi geçmişti. Gözünden bir damla yaş aktı yastığına. Umut küçükken ağladığı zamanlar hep " Erkekler ağlamaz " diyordu annesi. Aslında erkeklerde ağlar hemde öyle bir ağlar ki hiç bir şeye benzemez bu ağlayış. Gözünden akan yaşları elinin tersiyle sildi. Kendisine kardeşinin yanında ağlamayacağına dair söz verdi. Çünkü onun yanında ağlarsa kardeşide ağlar o da üzülürdü diye geçirdi içinden. Ve gözlerini sımsıkı kapattı. Sanki kapattığı zaman tüm bu yaşadıklarını unutacak gibisine kapattı.

Gözdede umuttan farksızdı aslında. O da ağlıyor o da düşünüyordu sürekli. Annesini çok özlüyordu. Küçükken geçirdiği zamanları , konuşmalarını, gülüşünü. Ağladığı zaman annesinin kucağına yerleşir anneside Gözdenin başını okşardı. Şimdide ağlıyordu ama başını okşuyacak kimsesi yoktu Gözdenin. Ağlarken ses edip abisinin dikkatini çekmek istemiyordu gözde. Derin bir nefes aldı ve gözlerini kapattı. Her ikiside yaşadıkları her şeyi unutmak istiyordu. İstiyorlardı ama başarabilecekler miydi peki?

Sabahleyin duydukları sesle irkildiler. Gelen ses Defnenin sesiydi Umut hızlı adımlarla Defnenin yanına gitti. Gözde ise hala uyanamamış küçük elleriyle gözünü ovuşturuyordu.

Umut Defnenin yanına varınca ne yapacağını bilmedi. Ağzına biberonu tuttu ama ağlamaktan içemiyordu. Ardından bezini kontrol etti ve yeni bir bez getirip bağladı. Ama yine ağlamaya devam ediyordu. Hayatında hiç yaşamamıştı ki böyle bir şeyi. Ama aklına gelen şey belki olabilirdi. Küçükken Gözdede ağlıyordu annesinin yaptıklarını düşünmeye başladı. Gözdeyi alıp sırtını ovuşturuyordu böyle zamanlarda gazı oluyordu çünkü. Hiç düşünmeden Defneyi kucağına aldı ve evin içinde dolaşarak sırtını ovuşturmaya başladı. Biraz ovuşturdan sonra ağzından çıkan ses gülümsemesine neden olmuştu. Artık ağlamayı kesmişti. Küçük ela gözleriyle etrafı izliyoru Defne. Umut koltuğa oturdu ve bebeği de dizlerinin üzerine koydu Defnenin başını sağ koluna dayadı. Gözdenin uzattığı biberonu alıp içirdi. Artık sorun yoktu. 

İki kardeş kahvaltısını yaptıktan sonra kapılarının önündeki merdivene oturdular. Akıllarına Defnenin doğduğu günde burada oturdukları geldi. Annesinin bağırışlarını kucaklarına gelen Defneyi düşündü. Ama artık annesinin sesini duyamıyordu. Ama daha fazla üzülmemeliydiler. Çünkü annesine bunu hissettirmek istemezlerdi. Aklına gelen düşünceleri kovdu ve kardeşine sıkıca sarıldı. 

" Gözde " dedi Umut.

" Şşşt ağabey Defne uyudu " dedi Gözde. Gözlerini bir an olsun kardeşinden ayırmayarak.

" Tamam " dedi Umut sesi adeta bir fısıltı halinde çıkmıştı. Hatta Gözdenin bile duyduğundan emin değildi.

Umut bunları düşünürken Gözde çoktan Defneyi kendi dizlerine yatırmıştı. Umut dizlerini karnına doğru çekti ve kollarını birleştirdi. Bir yandan da kardeşi gözdeye bakıyordu. 

Aklındaki kötü düşünceleri bir kenara atmakla başlamalıydı işe. Evet , artık güzel şeyler düşünmeleri gerekiyordu. Çünkü güçlü kalabilmeleri için yapabilecekleri başka bir şey yoktu.