Go Back In TIME

Chapter 1

After all, we need to accept the fact that life isn't easy. Life means sacrificing. Life means satisfaction. Satisfaction brings happiness. And happiness is our choice. Hindi mo maaaring isisi nalang sa iba ang mga pangyayari sa buhay mo because everything happens for a reason.

Life gets harder especially when we lose at something we tried so hard. We need to master all the courage we got in order to survive in these difficult undertakings in life.

Don’t be afraid to commit mistakes, we’re human and we’re not perfect. Don’t be sorry for what you feel, it is like saying for being real. And once you committed a mistake, learn how to deal with it. There’s no reason for you to feel down and depressed. Just hold the thought that you have to be strong no matter what; you have to be real to everyone.

Heartache is such damn thing that is part of our life. Not all can deal with it because not all have courage, support and confidence. When heartache hits you, you have to be tough. Move on. There’s no reason to look back when you have so much to look forward to.

Alam mo ba kung bakit tayo nasasaktan? Simple lang, coz we were too attached to people who were not meant to stay. Ang masakit pa no’n, kaya tayo iniiwan, dahil sa pisikal nating katangian.

Ako yung tipo ng tao na lampas-lampasan lang ng tingin. Ako yung tipo ng babae na pagtiningnan mo, di mo na tatangkain pang tumingin muli. In short, alien.  Ang saklap no? di ko nga minsan magawang magsuklay e, pero naliligo naman ako, don’t worry. Kailangan ko kasing matapos ang projects ko sa school. Kailangan ko mag advance reading sa mga lessons ko dahil di ko kakayanin na bumagsak lalo na’t scholarship lang ang pinanghahawakan ko dito.

Minsan napapaisip nalang ako ng maswerte ako dahil may pagkakataon ako mag-aral. Maswerte ako dahil may mga magulang ako na gumagabay sa bawat daan na aking tinatahak. Maswerte ako dahil kahit na hindi ako mayaman, kumakain pa rin ako ng tatlong beses sa isang araw. Habang tumatagal, narerealize ko ‘yon. Hindi lang puro formulas ang nasa isip ko no? Meron ding words of wisdom na sa sarili ko lang naishe-share. Hys.

“Okay class, dismiss.” Pagsasalita ng blur na lalaki sa harapan ko. Hysss, bakit ko kasi nakalimutan ang salamin ko.

Akalain mo ‘yun? Oras na para umuwi, parang di ko naramdaman na pumasok ako sa eskwela ngayong araw? I feel so numb. Ugh!
Last class ko pa naman ang accounting this semester and it really sucks. After class kase dati nakakapagrelax pa ako with Rafael. Pero ngayon wala na. Ohh, with Raf—yung hinayupak na lalaking nanloko sakin at pinaniwala ako sa fairytail. Damn it, Rafael. Damn it, Dorothy. 

~

“Nasa’n na ba ‘yon?” pagsasalita ko.

“Ano ba yung hinahanap mo Pein?” pasigaw na sagot ni bruhilda.

Mabilis akong napalingon kay Cleb saka siya inirapan.

“Hoy baklita, ikaw ha.” Nanggigil kong saad. “Alam mo namang ayokong tinatawag ako sa first name ko, pero paulit ulit kaaa!” di ko na talaga napigilan ang pagkainis ko.

“Ahmm—“ bago pa man siya magsalita, sumingit na agad ako.

“Dorothy. Do-ro-thy.” Pairap kong sabi kay baklitang Cleb. Binilang ko pa sa kamay ko kung ilang syllables. Pakiramdam ko talaga umuusok ako sa tuwing tinatawag ako sa first name ko. Kase naman si Rafael lang ang tumatawag sakin-- OMG. NO MORE RAFAEL. GAAAAAD.

“Besu naman, binibiro lang kita” pag-aamo ni Cleb sa akin dahil siguro ramdam na niyang galit na ako. Buti naman di sya kasing manhid ni Rafael. RAFAEL? EWWW. ALIS SA ISIP KO! SHOOOOO! GAAAD, GINUGULO MO ANG MATIWASAY KONG ISIPAN. NAKA-MOVED ON NA KO, DUH? Yes, nakamoved on, with d, dahil past tense, tapos na. Wala na. Period.

“Okay, Cleb.” pagkakalma ko sa sarili ko. “So, nakita mo ba yung accounting book ko? Yung color blue na binabasa ko kagabi?” pagpapaliwanag ko with matching pagtango pa.

“Aha, yung book na blue! Nakita ko sa kusina, sa may cabinet. Omyy, Dorothy?”

“What?” pagtataray ko.

“Wag mong sabihing do’n ka natulog kagabi?

Halaaa. Oo nga pala, dahil sa lakas ng ulan kagabi may kasabay na kulog at kidlat di ko na alam kung saan ako magtatago kaya sa kusina ako tumakbo tapos— “Tapos nagtago ako sa cabinet sa ilalim ng lababo” gulat kong sambit. “Wth” napailing nalang si Cleb sa sinabi ko. Sheeeet, napalakas pala.

“OMYYY I’m sorry Cleb, I’m sorry. May kalat ba ako? Anong ginawa ko sa kusina?” taranta na talaga ako ngayon. Di ko talaga alam kung anong sumasapi sakin twing natatakot ko, natutulog ako sa kung saan-saan. Minsan naabutan ako ni Cleb sa pagitan ng cabinet, madalas sa ilalim ng kama ko.

“Nako, wag mo na alamin pa. Hahahahahaha matatawa ka sa sarili mo” sabay walk out ni bakla, habang iniwanan akong nakatulala.
Napalunok nalang ako laway ko, huminga ng malalim at sinundan ang direksyon ni Cleb papuntang kusina. Maghahapunan na kami kasama ang may-ari ng dorm. Oo nga pala, sa dorm ako sa labas ng school nakatira kase naubusan na ako sa loob ng campus. And if sasagi sa isipan nyo na bakit may baklita akong kasama, well dahil yon sa pamangkin si Cleb ng may-ari ng dorm kaya siya nandito. Well, tanggap siya ng pamilya niya sa pagiging pusong mamon niya. Natatawa nalang ako kapag naaalala ko ang kwento niya kung paano siya umamin. Bilib din ako sa Cleb na ‘to dahil kahit nanlalaki to *insert evil laugh* mataas ang grades. Nakakaawa nga lang dahil minsan, o madalas, nabubully siya ng mga tarantadong lalaki sa campus.

So let’s hold on together
To this paper and this pen
And write down every—

“Dorothy? Are you okay?” sambit ng magandang binibini sa harap ko.

“Ay, sorry Tita, Dorothy forgot to wear her eyeglasses.” Alam kong si Cleb ‘yon.

“Oh, ito” naramdaman ko ang paglapat ng eyeglasses sa kamay ko, saka ko isinuot ng mabilisan. And finally, nakita ko na sila.

“A-I’m so-rry Miss-Miss Sison.” Nangangatog ang buong kalamnan ko nang makaharap ko ang may-ari ng dorm. Nakwento kasi sa akin ni Cleb na may pagkamaldita itong Tita niya at ayaw ng patanga-tanga.

Wait? Kilala niya ako? She called me Dorothy a while ago, but she doesn’t know me yet. Sakit naman sa ulo ni Miss Sison. Hindi kaya manghuhula ‘to? Hinulaan niya ang numerong lalabas sa loto kaya nakapagpatayo ng napakalaking dorm near campuses. Omy! “Hello? Dorothy? Nasisiraan ka na naman ng bait” saad ng konsensya ko.
Nakaramdam ako ng hampas sa likod ko. Ouch! Sino kaya ‘yon? Bago pa man ako bumalik sa katinuan, naalala ko na kausap ko nga pala si Miss Sison. Nako, nako, patay na talaga ako nito.

“Hey, Dorothy, upo ka na, kanina ka pa nakatayo d’yan” bulong sakin ni Cleb. Sabay hinila ako hanggang sa makaupo ako sa upuan ko. Hindi ko maiaangat ang ulo ko. Ni-hindi ko kayang tingnan ang mga kasamahan ko dahil nararamdaman ko na nakatingin lahat sila sakin.

“You sure she’s your friend?” pagtatanong ni Miss Sison kay Cleb.

“Ye-yes Tita” tugon naman ni Cleb.

“Weird.” Navi-visualize ko ang facial expression ngayon ni Miss Sison. Ramdam ko ang pagka-disappoint ng Tita ni Cleb sa akin. Hys, umaatake na naman ang pagka-alien ko.

How I wish I can go back in time when I used to act normal while daydreaming. :(