The devil in disguise

Destiny And My Broken Memories

Chapter 38

Esmeralde (POV)

Reprahase noong nakaraan...

Tumigil na din ang kumamatok sa may pinto na sya namang paglakad ni Damien papuntang harapan ko, then he claimed my lips... Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Maygulay! Nag-awtomatiko ang labi ko na halikan syang pabalik then biglang bumalik lahat ng pangyayari sa amin, yung pagbalik ko dito 2 years ago, yung kiss sa highway, yung pagkikita namin, yung sa resort, yung sa office, yung sa apartment ko at ang pagtatapat nya sa akin.

Bumalik iyon in just one swift kiss, everything cameback to me, na lasing ako sa kanyang halik na palalim ng palalim, na humihinto lang pagkumukuha kami ng hininga, walang bumibitiw na para bang sabik ang bawat isa sa labi ng isa't-isa, naglalabanan pati ang aming mga dila, our kiss went pasionately deeper na walang gustong bumitaw na para bang katapusan na pag may isang bumitiw. His hand roam around my back habang ang kamay ko ay nasa kanyang leeg.

Then once again someone knocks my door. Wala kaming nagawa kundi bumitaw sa pinagsaluhan naming halik.

We look at each others eye pero umiwas ako ng tingin. Parang hindi ko kaya atang tumingin sa kanyang mga mata dahil sa hiya hindi ko alam kung bakit, pero para akong teenager na hindi makapakali sa hiya.

Nakita ko sa gilid ng mata ko kumonot ang kanyang noo sa pag-iwas ko ng tingin sa kanya naglakad sya patungo sa may pinto at humarap ulit sa akin then he asked me a question...

"Is the baby is mine?" Habang nakatingin sa akin, napalingon ako sa kanya at umiling.

He just nodded and somehow  I saw pain in his eyes.

"Figures!"

Mahina nyang banggit at tuluyan na ngang umalis at lumabas ng pinto ng akin kwarto...

"Is the baby is mine?"

"Is the baby is mine?"

"Is the baby is mine?"

Paulit-ulit sa isip ko ang tanong na iyon.

Hindi mo nga sya anak... Alam kong pwede mong paghinalaan iyon dahil maraming beses ng may namagitan sa atin at iyon ang totoo.

And that is why the reason kung bakit ayokong pagkaroon ng pagkakataon na mapag-isa tayo dahil sa pangyayaring ganito.

Dahil alam ko sa sarili ko na minahal kita...

Naglihim ako kay Miguel akala ko, in my memories with him ay sapat na para mabuong muli ang puso ko, he is the missing pieces of my life, I felt complete when I'm around him... at sapat na ito para makagawa kami ng pamilya but somehow, kailanman hindi ka nawala sa isipan ko biglaan kasi ang nangyari sa atin at naiisip ko na...

Sapat na ba ang mga sandaling nakasama kita para hindi ko na ipagpatuloy ang lahat ng ito...

Pero nung mga sandaling iyon nanaig pa rin ang pagmamahal ko sa kanya dahil unti-unti bumalik ang lahat ng meron kami naging mas malaki ang pundasyon ng pagmamahal ko kay Miguel nung mga oras na iyon, pero nung gabi ng kasal namin naisip kita...

Ang mga namagitan sa atin... kaya hindi ko nagawang ibigay sa kanya ang sarili ko dahil sa na pagka-alaman ko na lumalim na pala ang damdamin ko para sayo at huli na ang lahat ng napagtanto ko ito.

Asawa ko na si Miguel, kaya pinilit ko ang sarili ko na mahalin syang muli at nagawa ko iyon.

Dumating ang oras na handa ko ng ibigay ang sarili ko sa kanya, pero sadya talagang may mga pagkakataon na hindi mo maiiwasan, na sa buhay ng isang mag-asawa ay may mga pagsubok na dadating na lalong makakapagpatibay sa inyo...