Soon you'll be MINE (Completed)

Chapter 26

Ewan ko pero wala ako sa sarili ko hindi ko iniintindi ang nasa paligid ko dahil tanging yung nalaman ko kanina ang nasa isip ko,

Walang humpay na pag iyak ang nangyayare sakin, bakit sya pa? Bakit si jean pa? Matatanggap ko pa sana kung hiwalayan na lang nya ako pero yung may nangyare sa kanila at ang pinakamasakit na narinig ko ay nabuntis nya pa!

Sobrang karma ba to sakin? Mas matindi ang sakit na naramdaman ko kesa nung kami pa ni Alex, pero wala na!

Sira na ang lahat..

Ano pang magagawa ko kundi ang palayain sya dahil wala namang kasalanan ang bata sa sinapupunan ni jean hindi ko dapat sya idamay!

*peep peeeepp!*

"Irene" bigla na lang may humila sakin at napapikit ako, wala akong naramdaman na kahit ano maliban sa naramdaman kong sakit natumba kami at pagdilat ko nasa sahig na ako

"Ano ba magpapakamay ka ba?" Dinig kong sigaw ng muntik nang makasagasa sakin

Hindi ko pa rin yun inintindi at nakatingin ako sa lalaking sumagip sakin at ang kinaiinisang ko pang tao ang gumawa nun

"Ayos ka lang? Bakit ba naglalakad sa gitna ng kalsada?" Hindi ko sinagot ang tanong nya tumayo ako at muling naglakad pero sinundan nya pa rin ako "wait what happen?"

I'm to much anger with his question so I stop and look at him emotionless "what happen? May gana ka pang magtanong after what you've done? What happen? Ha? Kung hindi mo ako blinockmail hindi sana tayo mahuhuli ni Aaron, sana hindi sya nagalit sakin, sana hindi sya nagpakalasing, sana walang nangyare kila Aaron at jean.EDI.......sana.....hindi sya nabuntis ni Aaron... Kasalanan mo ang lahat"

At ayan nanaman umiyak nanaman ako "kasalanan mo ang lahat you know what? Pinagsisisihan kong minahal kita, sana masaya ka na sa ginawa mo sakin" iniwan ko na sya mas lalo lang akong nagagalit kapag nakikita ko sya!

Alex's POV:

Pinagsisisihan kong minahal kita!

Sobrang sakit na marinig yun galing mismo Kay irene, alam ko naman since first Mali ako pero handa naman na akong itama yun, ibang iba na ang Irene na nakilala ko malayo na sa Irene na mahina

At talagang mahal na mahal nya ang lalaking yun, pero ang hindi ko maisip bakit biglang nabuntis si jean ng hindi sinasabe sakin

Since last na nagkita kami nung araw pa na nagkagalit si Aaron at Irene, I think I should talk to her as soon as possible! Alam kong may ginagawa nanaman syang kalokohan, it's either kasama nanaman sa plano nya to or talagang totoo

"Hello jean magkita tayo now!" Binaba ko na ang phone at hinintay sya...

Irene's POV:

"Irene bakit ka ba nagkakaganyan? Hindi mo na inaayos ang trabaho mo sa resto, yung sales natin dun hindi na tumataas tell me!" Galit na sabe ni ate,

Simula nung nalaman kong buntis si jean parang nawalan na ng saysay ang buhay ko, wala na rin akong ganang lumabas ng bahay, walang ganang kumain, hindi naman kasi ako nakakaramdam ng gutom kung hindi sakit!

"Hindi ka na rin lumalabas ng bahay even kumain hindi mo rin ginagawa!" Tuloy pa rin sya sa pag sermon pero heto ako, maghapong nagmumukmok

"Simula lang ng nangyare sa inyo ni Aaron nagkaganyan ka na please naman Irene wag mong pabayaan ang sarili mo, dalawang linggo ka nang ganyan"

"Pabayaan mo na lang ako ate" walang gana kong sagot balik sa kawalan

Tumabi sya sakin at hinawakan ang balikat ko "I understand, but I think iba si Aaron Kay Alex alam kong hindi ka nya mgagawang pagtaksilan-"

"Ginawa na nga nya diba!" Emotionless "why you didn't fight for him if you really love him!" Ipaglaban? Pano ko pa gagawin yun kung mismong sya na ang bumitaw

"Useless na yun ate mag kakaanak na sila ni jean-"

"Pero hindi ibig sabihin na mahal nya si jean" pagtatama ni ate bumangon ako at hinarap sya

"How did you say that ate?" Tumulo na ulit ang luha ko
"Sabi mo nga diba nalasing sila at hindi sadyang nangyare sa kanila yun" may point sya maaari ngang ganon

"If I we're you kung talagang mahal mo sya at mahal ka nya handa kayong ipaglaban ang isat isa" nabuhayan ako sa sinabe ni ate ngumiti ako at nagbihis na para puntahan ulit si Aaron,

Sana lang totoo yung sinabe ni ate "cheska, samahan mo ako Kay Aaron"

"What? OK ka na ba?" Tanong nya sa kabilang Libya

"Oo kaya dali na" I end call
.
.
.
.
.

"Bhest Ok ka ba talaga? Akala ko ba ayaw mo nang-"

"Ipaglalaban ko sya"

"Yan talaga ang Irene, palaban!" Napapalakpak pa sya sa galak

Pagdating namin "cheska Dalian mo andito na tayo"
Pagmamadali ko naeexcite kasi ako na makita si Aaron

"Tao po, tita, aaron" kinakatok ko ngayon ang gate nila nakasara kasi lahat pati bintana baka natutulog lang sila

"Bhest look"
Turo nya sa saraduhan ng gate may kadena? "Bakit may kadena to? Baka namasyal lang sila?"

"Mga iha" may tumawag samin mula sa likuran kaya nilingon namin "yung nakatira ba dyan ang hinahanap niyo?"

We nodding "opo alam niyo po ba kung nasaan sila?"

"Ay iha mukhang nahuli ka na" pabitin ni manang

"Anu pong nahuli?" I ask curiously

"Umalis na kahapon ng umaga yung nakatira dyan balita ko sa ibang bansa na sila maninirahan, pinapabenta na nga yang bahay" yun lang at umalis na si manang

Napalampiga na lang ako sa sahig at napaiyak "bakit hindi man lang sya nagpaalam sakin? Ganon na ba ako kauseless sa kanya ni paalam hindi nya ginawa"

"Bhest tahan na wala na tayong magagawa nakaalis na sya" inalalayan nya akong tumayo at umalis na kami

Bakit mo ba ako pinapahirapan ng ganito Aaron, bakit!

"Best may naiisip ako" nakatingin pa rin ako sa kawalan "diba ang sabe mo may best friend pa si Aaron, anu ngang name nun? Ah v- yun Vince bakit hindi mo sya kausapin baka alam nya kung sang bansa naron si Aaron" may point sya si Vince na lang ang pag asa ko.

*crrinngg* "hello?"

"Hello Vince si irene to may itatanong lang ako".

(Shocks! Nakakalungkot naman

Sad reads!)

Follow me: @mb_muster