𝙈𝙚𝙖𝙣𝙩 𝙩𝙤 𝙗𝙚 || 𝘠𝘪𝘬𝘶𝘯/𝘡𝘪𝘬𝘶𝘯 [𝘏𝘪𝘢𝘵𝘶𝘴]

၇

"ေသၿပီ.. ဟိုအစ္ကိုႀကီးပါလား"

"မွတ္ေတာ့မွတ္မိသားပဲ.. ငါေျပာခဲ့တာေကာ မွတ္မိလား.."

ကေလးတစ္ဖဲြ႕လံုး ၿပံဳးစိၿပံဳးစိ ေခါင္းခါလိုက္ၾကတယ္..

"ထပ္ေတြ႕ရင္ ရပ္ကြက္ရုံး ပို႔မယ္ဆိုတာေလ"

"ဗ်ာ.. အစ္ကိုႀကီးရယ္.. မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ့ အေမသိရင္ မုန္႔ဖိုး အျဖတ္ခံထိမွာဗ်ာ့"

ကေလးတစ္ေယာက္က လက္ေလးႏွစ္ဖက္ကို အသပြတ္ၿပီး ေတာင္းပန္ေတာ့တာေပါ့

"ငါခိုင္းတာလုပ္ရင္ မပို႔ေတာ့ဘူး.."

"ခိုင္းသာခိုင္းပါဗ်ာ.."

"ဒီကေန ဟိုဘက္လမ္းထိပ္က ဂိမ္းဆိုင္အထိ ေျမႀကီးေပၚမွာ ေတြ႕သမ်ွ keychain ေတြေကာက္လာခဲ့"

"ဗ်ာ.."

"သြားသြား.. ငါဒီမွာေစာင့္ေနမယ္"

"ဟုတ္"

မသြားခ်င္ေသာ္လည္း ထိုကေလးမ်ား keychain ေကာက္ရန္ထြက္သြားၾကသည္..

Ziyi တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ဳိရည္ေတာင္ ဝယ္ေသာက္လိုက္ေသး.. ဒီလို ကိစၥဆို ဦးေႏွာက္သံုးရတယ္..

သိပ္မၾကာေတာ့ ကေလးတစ္အုပ္စုျပန္လာပါေလေရာ..

"အစ္ကိုႀကီး.. ဒါအကုန္ပဲ"

သူတို႔ထဲက ေခါင္းေဆာင္လို တစ္ေယာက္က keychain ဆယ္ခုေလာက္ေပးလိုက္သည္..

Ziyi ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ခုက စက္ရုပ္ပံုေလးဆိုေတာ့ အဲ့တာပဲျဖစ္ကမယ္ဆိုၿပီး ယူလိုက္တယ္.. ဒါနဲ႔ ဒီ keychain ကျမင္ဖူးသလိုပဲ.. မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေလ..

"ေတာ္တယ္.. ေရာ့.. ဒီမွာမုန္႔ဖိုး"

Ziyi အိတ္ထဲက ¥50 ကိုထုတ္ၿပီး ေပးလိုက္သည္

"ဟမ္.. အမ်ားႀကီးပဲ.. ေမေမဆူေလ့မယ္"

"ယူလိုက္.. သူငယ္ခ်င္းေတြအတူတူ သံုးလိုက္ေပါ့.. ၿပီးရင္ မင္းတို႔ အနိုင္က်င့္တဲ့ အစ္ကိုႀကီး ဒီ ကိစၥ မသိေစနဲ႔.. ၾကားလား"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ"

*****

Ziyi ဂိမ္းဆိုင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ Xukun ငိုေနတုန္းပဲ.. ရႈိက္ေတာင္ရႈိက္တယ္.. တစ္ကယ့္ ကေလးအတိုင္းဘဲ.. ဒါမ်ား အတန္းေခါင္းေဆာင္တဲ့..