Female
Ndihem e keputur...
Sa here nje cehre e njeriut tim te dashur ndryshon... keputem. Zemra me dhemb dhe turpi dridhet. Nuk eshte se ndryshon prej dickaje te jashtme... por ndryshon se brendshmi...
Shpeshhere bie pre e dhunes fizike dhe psikologjike... ndonese jam ne nje moshe relativisht te konsiderueshme per te mos u quajtur femije, gjobe qe nuk di apo e cmendur. Jam thjesht 18 vjec, kjo moshe e cila ka ato ulje-ngritjet e saj. Nuk e di... ndoshta jam nje njeri qe i perkushtohem gjithckaje duke i dhene rendesine qe i takon. Dhe ndoshta... ndoshta akoma nuk e di ta bej ate ndarjen e rendesise ne menyre perfekte. Por... a nuk eshte e hidhur kur ti kerkon nje dore dhe ajo dore te kthehet ne nje shuplake qe nuk trondit vetem fytyren, por edhe shpirtin. Eshte e hidhur... nuk ja uroj askujt nje prind te tille. Sepse personalisht... nuk ndihem e fyer, aspak e merzitur. Por... dua te kuptoj. Edhe une jam njeri, po zhvillohem dhe vazhdimisht po mesoj. Por kur ske as ate njeriun e dashur... ke si te mendosh ndryshe?
---------------------
YOU ARE READING
Clouded Thoughts - OPEN FOR SHARING YOUR STORIES ANONYMOUSLY
RandomJust clouded thoughts. Ato mendime qe nuk kane ikur nga mendja juaj dhe doni t'i shprehni diku. Requests: OPEN and FREE. Status: Anonymous
