'This world can hurt you. It cuts you deep and leaves a scar. Things fall apart. Nothing breaks like a heart.'
Mark Ronson ft. Miley Cyrus-Nothing Breaks Like A Heart
*Başı bu çıkmaza giren var mıdır bilmem ama (ki büyük ihtimal var) ben 'sevememe' çıkmazının içindeyim. Bunun en büyük sebebi tahmin edersiniz ki çok sevip çok kırılmak ya da çok yanılmak. Çok sevdiğim ve çok değer verdiğim insanlar tarafından çok kez vurulan biri olduğumdan bu çıkmaza düştüm. Şimdi önüme en iyi insan bile gelse çoook sevemiyorum. İçimde hep bi acaba oluyor. Ya da karşımdakinin sevgisine inanmıyorum. Yeri geliyor sevgiyi haketmediğimi düşünüyorum. Yeri geliyor kendimde olmayan sevgiyi nasıl başkasına geçirebileceğimin hesabını yapıyorum. Konu ikidir sevgiden açılıyor ama. Bir insan geliyor bir yara açıp gidiyor ve o yaranın kabuk bağlamasına imkan yok. O kadar derin ki. Ben çocukluğumdan bu yana olan sevilmeme travmamı hala yaşıyorum. Sanırım büyüyemedim henüz. Ya da içimde ukte kaldı. Çünkü çocukken insan hayatta neyi bilir ki? Toz pembe dünyasını falan filan. Benim dünyamda toz vardı ama pembe yoktu. Her zaman yalnızlık vardı. Anlaşılamama, fedakarlık, küçümsenme ve dalga geçilme vardı. Bunlar beni hep soğuttu sevgiden. Hani ilkokulda hocalar ilk gün der ya "Yanınızdakiyle konuşun,kaynaşın,arkadaş olun." diye işte ben hep ilk adımı atan ama karşılık göremeyendim. Onun yerine boyumla, kıyafetimin ve saçımın düzgünlüğüyle alay ederlerdi. İşte tüm bunlar ve daha fazlası sanırım bu çıkmaza girmeme neden oluyor. Berbat bir his ve bir kurtarıcıya ihtiyacım olduğu kesin. 02.01.2019
