***Aylar olmuş kendimi burada bulmayalı. En son mezun olmuştum ama mezuniyet günümdeki saçmalıkları yazacağım deyip yazmayı unutmuştum. Ne olduğunun çok önemi yok. Çünkü şu an düşündüğüm başka şeyler var. Yaşamalı mıyım? Yoksa hayatıma bir son vermeli miyim? Aptalım aslına bakarsanız. Ben kendime kıyamayacak kadar inançlı bir insanım belki zihnimde intihar edebilirim. Nasıl olur? Zaten hayatla ilgili genç yaşımda babamdan emanet kalan küçücük yaşama sevinci kırıntısı var zihnimde. O da bugünlerde kopup gidiyor benden karışıyor havaya. Neden mi dersiniz? Çağımızın vebası işsizlik yüzünden elbette. Mesele iş de değil. Çünkü bana kimse çalışmak istiyor musun diye sormuyor. Ben yaşamak istemezken ne çalışması. Bunları buraya yazmak doğru değil belki ama beni anlayacak kimse yok. Gerçekten yok çünkü bazılarına maddi sorunları anlatamıyorum, bazılarına kişisel sorunlarımı, bazılarına ailevi olanları. Hep bir kısmını saklıyorum hayatımın. Önlerine insanların iyi şeyler serpmezsek bizle konuşmak bile istemezler ki. Yanımızda bile durmak istemezler. Hayatımda anne değeri benim için önemlidir. Bu hayatta ne için çabaladığımı biliyorum. Hep başkaları. Ailem dediğim insanlar için. Evet benim ailem de başkası. Çünkü beni her seferinde yanlış anlayan ya da anlamak istemeyen. Mesela benim nasıl bir annem var bence çok fedakar iyi biri ama bir çok kez beni öldürmeye çalıştı. Ve her seferinde öldürmediğime pişmanım diye bir cümle kurabiliyor. Sanki bunlar normalmiş gibi davranıyor bir de. Asıl normal olmayan onlar. Ben her şeyi düzgünce yapmaya çalıştıkça her şeyin suçlusu oluyorum. Nasıl becerdikleri hakkında bir fikrim yok ama gram ilgim olmayan konularda, aklımdan geçmeyen düşünceler üstüme yükleniyor, suçlanıyorum. Kaderse bu o kadar berbat ki. Gidebilecek bir yerim yok. Gerçek anlamda yok. Kendimi acındırmıyorum. Gerçekten böyle. Annemden az bir zaman bile uzak kalsam özlüyorum. Sanırım hayatım boyunca bana vermediği anne sevgisini varlığından alıyorum. Varlığı yetiyor bana beni sevmesine gerek yok. Varsın ne yaparsa yapsın. Ben onun çocuğuyum nihayetinde. Bu ayın başında köyden geldim. Normalde şu 20 yıllık hayatımda hasta olduğum zamanlar 20yi geçmez. Fakat şu son 5 yıldır sık sık hasta oluyorum. Köyden dönüşte hasta oldum. 15 gündür de toparlanmaya çalışıyorum. Vücudum çelimsiz olduğundan geç toparlıyor. Hastaneye gidip ilaç aldığım halde böyle. Ama iyiyim. Bu da tabi kötü bişey olarak karşılandı evde. Ben sanki tanrıyım. Hiç hasta olmayacak mıyım? Benden nefret ettikleri o kadar belli ki. Siktir olup evden gitmemi istedikleri de. Oysa ki kötü yönde bir şey yapmıyorum. Bundan bıktım. Herkes nefret ediyorsa sorun bendedir. Gerçi hiç bir zaman sorunu sadece karşıda görmedim ki hep kendimi düzeltmeye çalıştım. Ama insanın sabrının da bir sınırı var. Ve benim sabrımın sınırı aşılalı bayağı oluyor. Ha ne mi oluyor? Kimseye bir şey olmuyor. İçten içe ben ölüyorum. ***
