Τα δικά μου

Μια εποχή

Μια εποχή

Η καρδιά της σαν άνθος μυγδαλιας
που ανθίζει το χειμώνα
Κι όλο παλλεται ανάμεσα σε
εκείνα που την πονουν ακόμα .

Τα μάτια της ένα πέλαγος
Βουτήξα και χάθηκα
Και δεν ξέρω τώρα πια
αν μ'αγαπα και εκείνη τώρα .

Η καρδιά της σαν άνθος μυγδαλιας
που δακρύζει καλοκαίρι
Κι εγώ πιο φτωχή από ποτέ
να μην ξέρω τι θέλει .

Τα μάτια της μια άβυσσος
Κι εκεί δεν βουτάς .
Εκεί ψυχή μου ψάχνεις χάρτι
Παλεύεις όσο κι αν υπάρχει σκότος .

Η καρδιά της σαν κλαδί μυγδαλιάς
που φωτίζει φθινόπωρο
Ανάμεσα από τα σύννεφα
Ίσως , νομίζω δεσπόζει ένα όνειρο .

Τα μάτια της μια φωτιά
Κατασπαράζουν ανελέητα το θήραμα
Κι ύστερα πάλι ήσυχα
αναζητά τα πιο πολλά .

Η καρδιά της σαν άνθος μυγδαλιας
Θα ανοίξει κάποτε πάλι
Κι εκείνη φοβάται και ματώνει
Κι όλο καρτερά πως θα βρει ήσυχο ακρογιάλι .

Γ3ωργΙα