I Was Late

part 2

"Ξύπνα. Μαριλλια ξυπνα.." νιώθω κάποιον να με σκουνταει και να φωνάζει μέσα στο αυτί μου.

"Οοο παραφωνία φωνή βουλώσ' το" λέω και κουνάω τα χέρια μου στον αέρα για να διώξω την φωνή.

"Αουτς πόνεσε αυτό " ακούω την ίδια φωνή.

Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω μια Ρια να χαϊδεύει τον κροταφοτη της.

"Χαζό είσαι? Γιατί χαιδευεδαι?" Την ρωτάω.

"Δεν το χαϊδεύω " λέει νευριασμένη.

"Καλά καλά παμε" λέω Αφού ήμαστε οι μόνες μέσα στο αεροπλάνο Αφού όλοι έχουν κατέβει.

[...]

"Που στον πουτσο είναι οι βαλίτσες?" Ρωταω νευριασμένη.

"Να τες " λέει η Ρια ρίχνοντας προς το τέλος του διαδρόμου.

[...]

Επιτέλους πήραμε τις βαλίτσες και τώρα περιμένουμε να περάσει ένα ταξί να μας πάρει για να πάμε στο Πανεπιστήμιο να κανονίσουμε κάτι πράγματα.

Έχουμε μόνο είκοσι μέρες για να ανοίξει η σχολή.

Και δεν έχουμε βρει και σπιτι ακόμα. Κάτι αγγελίες που κοιτάξαμε και πήραμε τηλέφωνο μας είπαν να πάμε αύριο το πρωί.
Οπότε σήμερα θα την βγάλουμε σε ξενοδοχείο.

"Ταξί ταξι" φωνάζω και κουναω το χέρι μου για να σταματήσει.

Σταματάει και αφού μπούμε μέσα του λέμε το ονομα του ξενοδοχείου για να αφήσουμε τα πράγματα, μην τα κουβαλάμε μαζί μας γιατί είναι και πολλά.

[...]

Σταματάει έξω από το ξενοδοχείο και αφού τον πληρώσαμε μπήκαμε στο ξενοδοχείο και κατευθυνθήκαμε προς την ρεσεψιόν.

"Γεια σας" λέω

"Γεια σας σε τι μπορώ να σας βοηθήσω?" Ρωτάει η κυρία στην ρεσεψιόν.

"Θα ήθελα ένα δίκλινο για σήμερα και αύριο."  Της απαντάω γλυκα.

"Μου δίνετε την ταυτότητα σας ?"

"Οριστε" της λέω και της την δίνω.

"Οριστε" μου την δίνει πίσω Αφού περάσει τα στοιχεία μου στον υπολογιστή της.

"Το 527 " λέει και δίνει το κλειδί του δωματίου.

"Ευχαριστουμε" λέω εγώ και η Ρια μαζί.

Αρχίζουμε να περπατάμε προς το ασανσέρ. Πατάμε το κουμπί για να καλέσουμε το ασανσέρ και περιμένουμε να κατέβει.