BLACK EYES (NL) - Voltooid

Deel 2 - Hoofdstuk 16

Wolf lijkt te twijfelen of hij nog iets wilt zeggen, maar het lijkt alsof de woorden zijn mond niet willen verlaten. "Laat maar Wolf," zeg ik met een liefelijke glimlach. Ik weet hoe lastig hij het vind om te praten en al helemaal over ingewikkelde onderwerpen zoals dit. "Ik ga proberen te slapen en ik zie je dan morgen ochtend wel weer," zeg ik en loop de kamer uit. Wolf loopt achter me aan. Zodra hij merkt dat ik op de bank wilde gaan slapen pakt hij mijn pols en trekt me mee. Ik heb geen andere keus dan hem volgen. We lopen door zijn huis en uiteindelijk opent hij een kamerdeur. Hij laat me los en gebaard dat ik hier kan slapen. Ik kijk rond. Het is een grote kamer met een tweepersoonsbed en bijna alles is zwart. "Wolf ik hoef niet in jouw bed, ik ga wel gewoon op de bank," probeer ik nog, maar Wolf schud al zijn hoofd en trekt me richting het bed. Hij geeft me een knikje en gaat dan de kamer uit. Een beetje ongemakkelijk ga ik in zijn bed liggen. Het is een hele tijd geleden dat ik niet samen met Jackson samen heb geslapen en meteen kruipt angst weer over me heen. Wat als ik hem nooit meer zie? Wat als hij sterft tijdens de operatie? Wat doe ik met ons baby'tje? De tranen rollen over mijn wangen en huilend val ik in slaap.

Ik gil en zit meteen recht overeind. Een verschrikkelijke nachtmerrie. Ik beef en mijn hele lichaam is bezweet. De deur naast me knalt open en Wolf staat geschrokken in de opening. "Nick?" zegt hij met een krakende stem en ik schud mijn hoofd en laat me weer achterover vallen. Wolf knikt langzaam en kijkt nog een keer de kamer door. Hij draait zich om en wilt de deur achter hem, maar ik wil niet dat hij gaat. "Wacht!" zeg ik en Wolf kijkt mijn richting op. Zijn brede gestalte is slechts een silhouette in het donker, maar ik kan zijn bezorgdheid voelen. "Kan je bij me blijven?" fluister ik. Ik ben zo bang. Bang voor Nick, bang voor Jackson. Ik kan het niet meer aan. Wolf knikt en sluit de deur. Dan komt hij naar me toe gelopen en gaat naast me op het bed liggen. "Oké?" zegt hij. "Oké," antwoord ik. Hij gaat liggen op zijn zij en even kijkt hij me nog aan. Zijn witte ogen net zichtbaar in het donker. Dan sluit hij ze en ik hoor hem zachtjes ademhalen. Ik kruip tegen Wolf aan en leg zijn arm over me heen. Even lijkt hij verstijfd, maar dan ontspant hij weer en zo vallen we lepeltje lepeltje in slaap.