NOX

Armağan

Sabahın ilk ışıklarıyla göz kapaklarımı zorlayarak araladım, sabahın hafif esintisi yatağın içinde dahada mayışmama sebep oluyordu.

Salondan gelen radyo sesiyle doğruldum Dayvin uyanmıştı anlaşılan, kalktım üzerime hırkamı aldım ve yanına gittim.

Lordis: Günaydın

Dayvin: Oo uyuyan güzel uyanmış demek!

-Yo yapma , hayır sakın o harika, sempatik, mükemmel gülüşünü atma!

Dayvin: Demek harika gülüş ha ?

- Kahretsin yine mi içimden söylemem gereken şeyler dilimden dökülüvermişti?

Lordis: Mm ben şey... dişlerin bembeyazlar iyi bakıyorsun anlaşılan ,gülünce güzel duruyor.

Dayvin: Teşekkürler, omlet olmuştur herhalde ben bir bakayım.

-Inanılmaz! Bir de kahvaltı mı hazırlamıştı? Yatağını ele geçirdiğim yetmezmiş gibi. Biraz utanmıştım. Yardım edeyim mi?

Dayvin: Ben hallederim, nerdeyse hazır oturabilirsin.

Lordis: Pekala.

Hazırladığı tabakları masaya özenle yerleştirişini izliyordum, gözlerine bakmaya doyamıyor gibiydim bana doğru dönünce gözlerimi kaçırabilmiştim.

Dayvin: Pekala tabağındakiler biterse ödül olarak seni büyükannene götüreceğim.

Lordis: Hahah üç yaş muamelesi görüyorum bunu sevmedim hem ben kendimde bulabilirim yolu.

Dayvin: Ah tabi ne demezsin(!) tekrar ağaç kovuklarından acemi Nox toplamak istemiyorum, tabağını bitirsen iyi edersin.

-Onu onaylar şekilde başımı salladım bir bakıma haklıydı, beni bulmasaydı tek parça olurmuydum acaba?

Hazırlandık ve yola çıktık yürürken durdu:

Dayvin: Sana birşey vermek istiyorum.

-Bana birşey mi vericekti, cebinden çıkardığı küçük ahşap kutuyu takip ettim, bana doğru uzatti...
MERHABALAR, VOTE VE OY SAYISI AZ OLDUĞUNDAN BÖLÜMLERİMİ ÇOK UZUN YAZMIYORUM BIR SONRAKI BÖLÜM İÇİN OYLARINIZI BEKLİYORUM, DAYVIN in LORDIS e VERDIGI ARMAĞANI OGRENMEK ICIN KUCUK BIR RICA idi BU YALNIZCA >.<