Bir şeyler kazanırken bir şeyler kaybettiniz mi?
Muhtemelen kaybetmişsinizdir.
Eğer kaybetmediyseniz gerçekten bir şey kazanmamışsınızdır.
Çünkü insan bir şey kazanırken bir şey kaybeder.
Bir kız ve herşey için kendini feda ederek, herşeyi elde etme...
O kız bana benziyordu, kanatları vardı beyaz, gözlerinin bir tanesi sargılıydı , teni benden daha beyazdı. Ben oysam... Ben gelecekte feda mı edecektim herşeyimi, birşeyler kazanmak için. Onun bana görünmesinin bir sebebi olabilirdi. Benim bedelleri ödeme vaktim geldi.
Son derste hoca umrumda olmadı. Sadece defterime birşeyler karalıyordum. Çok yorgundum o kadar uyumama rağmen. Şuan sadece fiziksel yorgunluğum yoktu, hem fiziksel hem ruhsal hem psikolejik olarak yorgundum. Sanırım bugün yapıcaksam normal hayatıma veda etmeliydim, o olmalıydım. Herşey değişecekti bugün, zil sesiyle irkildim. Çantamı topladım. Amy'e gülümsedim. Amy şaşırmıştı. "Görüşürüz Amy. " dedim. Sınıftan hızlıca çıkarken"Görüşürüz Pegasus. "Dedi.
Okuldan çıktığımda kafam karmakarışıktı. Bunu yapmak zorunda mıydım? Hayır. Peki neden yapıyorum? İçimdeki hisler bana yapmamı söylüyor hatta emrediyor. En hızlı şekilde eve gittim. İlk bir mektup yazmaya karar verdim. Babama bir elveda mektubu ve açıklama. Artık burada kalamazdım veya görünemezdim. Çünkü babam bu sefer benim neden böyle göründüğümü sorardı, ve ben ne cevap verecektim? Büyü kitabından bahsedemezdim, White ailesi dışında kimse bilmemeliydi. Bu bir sözdü. Bu o kitabı kullanmanın bir bedeliydi. Normal bir hayatım yoktu zaten. Neden bu hayatı yaşayacağıma, kendi seçimlerimle karar verdiğim bir hayatı yaşamayayım ki!?
İlk dış görünüşümü değiştirdim. Gördüğüm kişinin kanatlarını düşündüm. Daha sonra isteğimi ve bedelini söyledim. Gözümü açtım ve aynanın karşısına geçtim. O kız gibiydim. Bir gözüm beyaz ve kördü. Bunun yaşancağını bildiğim için o gözümü kenara koyduğum sargıyla sardım. Artık geri dönüş yoktu. Son isteğimi gerçekleştirecektim. İnsanların ruhunu ve yaşam enerjisini alabilmek. İsteğimi ve bedelini söyledim ve hayal ettim. Şuan birinin üstünde deneyemezdim.
Herşeyi hazırlayıp gitmeliydim. Kanatlar çok büyüktü ve hep birşeyler kırılıyordu. Sakin oldum ve kanatlarımın hepsinin düz bir şekilde arkaya gelmesini sağladım ve üstümdekilerini değiştirdim çünkü sanırım bir daha değiştiremiyecektim. Giyindim fakat kanatlarıyla zordu bende kanat yerine biraz büyük delikler açtım ve kanatlarımın çok büyük zorluklarla geçirdim.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
(Kızımız bu şekilde artık. ) Mektubu yazmaya başladım. "Sevgili babam, Sanırım bu mektubu okurken daha yeni gelmiş hatta baya süre sonra farketmişsindir. Baba ben çoktan gittim bu mektubu okurken. Beni artık bulamazsın. Bulsanız bile tanımazsın. Tek diyeceğim beni unut. Beni hatırlamıyormuşum gibi davran. Zaten bu zor olmayacaktır. Baba ben istediğim hayat için bedeller ödedim. Sana hiçbir şeyi anlatamam. Bu bir söz diyeyim. Ve polislere haber vermene gerek yok. Sadece okula bahaneler bul. Gitti, kayboldu deme. Tek diyeceğim küçükken annem öldüğünden beri beni önemsemiyorsun, hiç umrumda değilmişim gibi. Ama ben her zaman seni sevdim, seviyorum, seveceğim. Artık ben bir kabuslar kraliçesi olacağım. Ben beyaz kabus olacağım. Sevgilerle Pegasus/White Nightmare"
Mektubu dolaba astım artık gitmeliydim çantanın içine eşyalarımı koymadım, annem ve babamın bana verdiği kolyesini aldım ve taktım.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Herşeyim hazırdı, çantamı alıp görünmez olup pencereden dışarı çıktım. Uçarak gezicektim. Uçmak çok güzeldi. Özgürlüğü hissetmek... Artık Pegasus öldü. Onun yerine ben doğdum, White Nightmare.
Başlığı okuyunca hafif şok geçirmiş olabilirsiniz ve mektup hakkında neler düşünüyorsunuz yorumlara yazın. Sizden tek bir isteğim var. Okuyorsanız lütfen beğeni atabilir misiniz?
