I have changed since he was in my life? (voltooid)

deel 11

{Anna}

Erika en ik hoorde een geritsel in de bosjes. We Wouden terug gaan maar de deur stond in vuur en vlam. Erika opende een raam voor lucht, maar het had geen zin alles rondom ons was met vuur bedekt. Erika zei tegen me dat ik Stefan moest bellen. Ik belde hem en zei wanhopig dat het huisje van Erika in brand stond, een beetje verder in het bos. Stefan zei dat hij meteen de brandweer zou bellen. Ik keek achter me en zag dat Erika tegen de muur lag. Ik duwde haar heen en weer, maar ze antwoordde niet. Ik pakte twee votten, ik legde er een op Erika haar mond en neus, en eentje op die van mij, zodat we minder rook zouden binnen krijgen. Daarna sleurde ik haar wat meer naar het midden. De muren stonden toch allemaal in brand. Ik schreeuwde zo hard ik kon om hulp. Ik hoorde ziekenwagens en stemmen van mensen. Iemand pakte me op, verder zag ik niets meer, ik sloot mijn ogen en viel buiten bewustzijn.

{Erika}

Ik hoorde niets meer, het was muisstil in mijn hoofd. Ik was alleen bij mijn mama, we waren samen aan het spelen. In de tuin. Opeens kreeg mijn mama telefoon. Ze pakte me vast en sleurde me mee in de auto. We stopten bij een huis. Ik zag overal politieauto's staan. Mijn mama zat namenlijk bij de politie. Ze liet me bij een andere politievrouw achter, en liep samen met een paar mensen naar binnen. Mijn mama riep: "Laat je wapen vallen of ik schiet". Ik hoorde een schot, iedereen werd onrustig. Mijn mama kwam naar buiten met een beetje bloed op haar handen en haar gezicht. Ze had iemand neergeschoten, dat gebeurde wel vaker. Er kwam een vrouw naar mijn mama toegelopen, ze pakte mijn mama bij haar kraag vast en schudde haar heen en weer. Ik hoordde haar roepen "Ik krijg je nog wel". "Hoe zou u het vinden als ze u dochter doodschieten". De vrouw werd in de politieauto gezet en ze reden met haar weg, naar het bureau. Dat was blijkbaar de moeder van het meisje dat mijn moeder had doodgeschoten. 

Ik hoordde een paar stemmen rondom mij zeggen "Erika word wakker". Mijn ogen opende zachtjes en mijn droom werd verstoord. Ik wist niet meer wat er was gebeurd. Alles voor mijn ogen was wazig, en ik viel weer in slaap. Ik was wel nog wakker, maar ik kon mijn ogen niet openhouden, dat kostte me te veel moeite. Ik hoordde Taylor zijn stem, en later ook nog die van mijn broer "Erika, laat me niet achter. Ik wil jou en vader niet allebei kwijtraken". Ik antwoordde met alle kracht die ik had "Ik jou ook niet"