ya'abrunee, jaeyong

yirmi dört | final

gözlerini açıp karşısında duran taeyong'a baktı jaehyun.

gözleri dolmuştu, bulanık görüyordu. yanağında ki ele dokundu. taeyong'un elini yanağından çekti. ve avuç içlerine öpücükler kondurdu. taeyong her zaman ki gibi gülümsedi. jaehyun kafasını kaldırıp ona baktı ve o da gülümsedi.

dakikalar geçiyor, ikisi sadece birbirlerine bakıyordu. her bir detaylarını inceliyorlardı. taeyong, Jaehyun'a yaklaştı. kirpiklerini saymak istedi. gözlerinin içine baktığında kendi yansımasını gördü.

sevdiği çocuğun gözlerin de onun yansıması vardı. tekrar gülümsedi. o, jae'nin kirpiklerini saymaya devam ederken jae hiç kıpırdamadı. gözlerini kapattı. jae'nin nefesini yüzünde hissediyordu taeyong.

"bundan daha güzel bir his yok." diye geçirdi içinden. etrafta sadece birbirlerine değen ağaç yapraklarının ve Jaehyun'nun nefes alış verişi duyuluyordu. taeyong biraz bekledi. daha sonra dudaklarını biraz daha yaklaştırıp Jaehyun'un göz kapaklarını öptü.

saatlerce orada öylece kaldılar. güneş batmış, hava kararmıştı. hâlâ bankta otururken jaehyun ve taeyong aynı anda konuştu.

"seni seviyorum tae."

"seni seviyorum jae."

hayretler içinde birbirlerine baktılar. sonra güldüler. ayağa kalkıp yürümeye başladılar. nereye gideceklerini ya da bundan sonra ne yapacaklarını bilmiyorlardı. ama bunu dert etmediler asla. çünkü ikisi de birbirlerine kavuştu. yıllardır süren hasret sona erdi.

onların hikayesi burada bitmiyordu, onların hikayesi daha yeni başlıyordu.

söyleyecek pek çok şey var ama sadece, buraya kadar okuduğunuz için milyonlarca kez teşekkür etmek istiyorum... sağlıklı ve güzel günler geçirin, istediğiniz her şey en güzel şekilde olsun. unutmayın, hayat çok kısa ve yalnız olmak yerine sizi gerçekten sevecek birini bulun. böylece zor olan şeylerin üstesinden gelmek daha da kolay olacaktır...

teşekkürler ve hoşçakalın.
sizi seviyorum. 🖤

25 Kasım 2020
23:23