-Kitchen Of Secrets-

Bölüm 8

-Kitchen Of Secrets-

Yazar: Lay_HungryOppo

Düzenleme: QueeN*

Çeviri: maxxidexx

8. Bölüm

#Kai

Kyungsoo'nun restorandan çıkışını izlerken bir acı kalbimi hissetmememe sebep olmuştu. Elim neredeyse onu kendime çekmek için uzanmıştı. Kelimeler düşünmeden dudaklarımdan döküldü, vücudum titredi.

“S-sevgili?”

Kyungsoo’yu takip etmek için ayağa kalkmıştım ama tam gidecekken Taemin’in büyük elinin beni tuttuğunu hissettim.

“Nereye gidiyorsun?”

Gözlerinin içine baktım. Kırılmış gözüküyordu. Yaşadığım duygu karmaşasının üzerine bir de suçlu hissetmeye başlamıştım.

“Benim… Kyungsoo’yu görmem laz--“

Keskin ama yumuşak bir sesle lafımı kesti.

“Benimle kal... Onu boşver. Tam bir pislik gibi görünüyor.” 

Yavaşça sandalyeme tekrar oturdum. Kyungsoo’nun bir daha benimle konuşmayacağından endişelenmeye başlarken elim ağzımın etrafında dolanıyordu.

“Kai! Endişelenmeyi kes. Sorun olmayacak.”

Başımı kaldırıp yüzünde masum bir gülümseme olan Taemin’e baktım. Ardından kaşlarımı çattım ve başımı eğdim.

“Taemin… Tamamdır. Boşverip yemeğimizi yiyelim.”

Sessizce yemeklerimizi yemeye dönerken başıyla onaylamıştı. Biraz önceki mutluluğumuz Kyungsoo’nun gelmesiyle tamamıyla mahvolmuştu. Belki Kyungsoo gerçekten de bir pislikti…

“Kai… O sevgili dediğinde neden rahatsız oldun?”

Boş tabağıma baktım.

“Çünkü… Bu doğru değil.” Taemin gözlerimin içine bakarken dudaklarını ısırdı. Bir şeyler düşündüğünü hissedebiliyordum.

“Tamam o zaman.”

İkimiz de kalkıp restorandan çıkarken bu kısa cevap beni şaşırtmıştı. Koluna girerken aramızda hiç mesafe bırakmamıştım. En azından onun dokunuşu kalbimdeki acıyı uyuşturabilirdi, şimdilik…

“Kaldığın için teşekkür ederim Kai…”

Başımı kaldırıp ona baktım ve hafifçe gülümsedim.

“Önemli değil… Sen de aynısını benim için yapardın.” Caddeden aşağı doğru yürürken bir süre bir şey demeden sadece başıyla onayladı.

“Neden bu kadar çok kızdı Kai?” 

Hiçbir fikrim olmadığı için sorusuna omuz silktim. Daha önce hiç bu kadar sinirlenmemişti.

“Bilmiyorum... Dürüst olmak gerekirse, onu daha önce hiç böyle görmemiştim.”

Taemin uzaklara baktı ve şuna benzer bir şey mırıldandı, “Kıskanmış”

Bunu duyduğumda omurgamdan yukarı bir titreme hissettim.

“Ne?” Sorduğumda iç çekti ve elimi sıkıca tuttu.

“Beni duydun Kai.”

Uzaklara dalıp kıskanma ihtimalini düşündüm. Kyungsoo o tarz bir insan değildi... Dahası genellikle beni görmezden gelirdi.

“Öyle olduğunu sanmıyorum Taemin.” dedim.Taemin omuz silkti.

“Sadece tahmin yürüttüm… Gerçekten ne hissettiğini bilemem.”

Sadece bundan konuşmak bile beni gerçekten meraklandırmıştı… Ama önce Kyungsoo’yu bulmam ve ondan özür dilemem lazımdı. Düzgünce…

“Hey Taemin! Benim ah… Gitmem lazım.”

Elimi tutuşu birden gevşedi.

“O benden daha mı önemli?”

Olduğum yerde durdum. Beklenmedik sorusu karşısında şaşkınlıkla kalakalmıştım.

“Tabi ki değil. Sadece--“

“Bahane… Uydurma. Sadece git… Sen de numaram var.”

Elini sıkıca tuttum. Veda etmeden önce onu kendime çekip sarıldım ve üniversiteye doğru yol aldım. Kalbim çok hızlı atıyordu. Gergin miydim? Yoksa heyecanlı mı? Neden şimdi bunlardan birini hissediyordum?!

♡♡♡♡♡

#KyungSoo

Kapımı yavaşça açtım ve omuzlarımda tonlarca ağırlık var gibiydi. Yavaş adımlarla yatağıma gittim ve kendimi yatağın ortasına attım. Sonra kalbimde oluşan ağırlıkla kafamı sağa sola salladım.

Şunu yapmayı kes Kyungsoo.

Elimi göğsüme koyup pencereden dışarı baktım. Kai’ye kızdığım gerçeğini düşünmeye devam ettim… Ama bu sadece geç kaldığı için değildi. Ona ayrıca o…
O çocukla olduğu için de kızgındım. 
Onları birlikte düşününce neden canım acıyordu? Anlamıyordum…

Birden sıcaklayıp penceremi açtım ve başımı dışarı çıkardım. Yanağımdan aşağı bir şeyin süzüldüğünü hissettiğimde derin bir nefes aldım. Elimle yavaşça yanağımdaki gözyaşını sildim. Elimdeki ıslaklığı inceledim ve aynada kendime bakmaya gittim. Fark ettim ki daha fazlası gözlerimin köşesinde birikmeye başlamıştı. Dudağımı ısırdım ve onları öfkeyle sildim.

“Hayır! Onun için ağlamayacağım!”

Yatağımın yanındaki kutuyu tekmeledim ve kendimi tekrar yatağa attım. Kendimi sakinleştirmeye yoğunlaşırken yastığımı yüzüme bastırmıştım ama işe yaramadı. Çünkü tek düşünebildiğim onların birlikte olmalarıydı. Ya çoktan çıkmaya başlamışlarsa... Ayrıca Kai neden ben ‘Sevgili’ dediğimde şaşırmış görünmüyordu?

Bu beni çok kızdırmıştı ve bir sebebim bile yoktu… Ya da belki vardı… Sadece henüz kendime itiraf etmek istemiyordum…

Kıskanmış mıydım? Yastığımın üzerinden komodinin üstündeki aile fotoğrafımıza baktım. Kafamı salladım ve sinirle yatağıma vurdum. Mantıksız şeyler düşünüyordum. Kyungsoo sadece dikkatini dağıtacak bir şeyler yap. Sonra hepsini unutacaksın…

Yatağımdan kalkıp yan tarafımda duran kitaba uzandım. Bir süre okudum ve kafamı dağıtıyormuş gibi görünüyordu ama garip bir şekilde uykulu hissetmeye başlamıştım. Kitabı bir kenara koydum ve pijamalarımı giydim. Yavaşça camlarımı kapattım ve yatağıma kıvrıldım. Kendimi, bütün düşüncelerim kendilerini Kai’ye odakladığı için, uyuyamaz halde buldum… Aptal gülümsemesiyle… Tam bir pislikti…
Beni onun için o kadar uzun süre bekletecek kadar kendini kim sanıyordu ki?

Tam ona tekrar kızmaya başlarken kapımın tıklatıldığını duydum. İç çektim ve yatağımdan kalktım.

“Kim ki…” Kim olduğunu görmek için düşünmeden kapıyı açtım…

“Kai?”