"TE AMO" [Completed]

Part(12)

" ဝူေဂ်ာင္း !!!!!!!! "

အသံကုန္ျခစ္ၿပီးေအာ္ဟစ္လိုက္ေပမယ့္
တကယ္တမ္းလက္ေတြ႕မွာေတာ့သူမ
အသံေတြတိမ္ဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး
ေခြၽးေစးေတြနဲ႔အတူလန္႔နိုးလာခဲ့သည္။

သူမေမာင္ေလးရဲ႕ေနာက္ဆံုးထြက္သက္
ကိုဘယ္ေတာ့မွေမ့မွာမဟုတ္သလိုအခု
လိုလည္းသတိတရရွိရင္ျဖစ္ျဖစ္အၿမဲ
အိမ္မက္မက္ေနၾကျဖစ္သည္။

သူမကုတင္ေဘးကေထာင္ထားတဲ့နာရီ
အဝိုင္းေလးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့
မနက္ငါးနာရီေတာင္ထိုးေတာ့မည္ပင္။
ထိတ္လန္႔စိတ္နဲ႔ျပန္အိပ္လို႔မရမယ့္အတူ
တူသူမကုတင္ေပၚကေနဗိုက္ကေလးကို
ထိန္းၿပီးျဖည္းျဖည္းခ်င္းထလိုက္သည္။

ကိုယ္ဝန္လရင့္လာတာနဲ႔အမ်ွသူမလည္း
ေနရထိုင္ရတာအဆင္မေျပေတာ့ေပ။
ဒါေတာင္သမီးေလးကအစားအေသာက္
အဆင္ျဖစ္ေအာင္ေတြ၊ ကန္တာေတြ
မလုပ္ဘဲမိမိကိုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး
ေနေစလို႔ေတာ္ေတာ့သည္။

ေနာက္သံုးလေလာက္ေနရင္ေမြးမယ့္
ရက္ေရာက္လာေတာ့မွာမို႔သူမလည္း
အိမ္မွာေဆးရံုတက္ဖို႔အထုတ္ေတြ
ထည့္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ အခုေနာက္ပိုင္း
Sehunေလးနဲ႔လည္းဆက္ဆံေရး
ပိုလို႔ေျပျပစ္လာခဲ့လို႔သူမအင္မတန္
ေပ်ာ္ရႊင္ေနရသည္။

sehunေလးအေၾကာင္းစဥ္းစားမိမွ
ထိုကေလးကိုသြားၾကည့္ရန္အိမ္အေပၚ
ထပ္သို႔တက္လာခဲ့သည္။ မိုးရာသီမို႔
မနက္ခင္းငါးနာရီသည္အံု႔အံု႔မိႈင္းမႈိင္း
နဲ႔အလင္းေပ်ာက္ေနဆဲျဖစ္သည္။

တံခါးေလးအနားရပ္ၿပီးတံခါး
လက္ကိုင္ဘုေလးေနရာမွာအရင္က
ေနရာယူခဲ့တဲ့သံႀကိဳးေတြနဲ႔ေသာ့ခေလာက္
တစ္ခုဟာတစ္ေန႔ကပဲဆရာဝန္ကစိတ္ခ်
ရၿပီဆိုလို႔ျဖဳတ္ေပးလိုက္ၿပီျဖစ္သည္။

sehunေလးဟာဘယ္ေလာက္
စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာလည္းဆိုရင္နွစ္လ
ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ေဆးကိုရေအာင္
ျဖတ္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ သူအလူးအလဲ
ခံစားရတဲ့ေန႔ေတြဆိုရင္သူမမျမင္ရက္
လြန္းလို႔ႀကိတ္ငိုၿမဲပင္ျဖစ္သည္။

အခုေတာ့ဒီေကာင္ေလးဟာလူေကာင္း
ပကတိအတိုင္းအရင္လိုျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး
ေလးျပန္ျဖစ္လာၿပီျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္
သူ႔ရဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလအေတြးတို႔ကို
ေတာ့သူမခုခ်ိန္ထိမကုစားနိုင္ေသးေပ။