BELKİ DE ÖLÜYORUMDUR

Ben Ayça;
Acılarımı nasıl tamir edebilirim bilmiyorum.
Para, nefret , kin, sevgi, mutluluk. Beni iyileştiren bir tek insan kaldı. Galiba o da gidiyor. Bunlar keşke zihnimin bana oynadığı küçük oyunlar olsa. O kabustan uyanıp neşe kaynağı olsam. Hayatım bir labirent gibi ve galiba labirentin sonuna gittikçe de yok oluyorum. Sanki o labirent bilerek bana oyunlar oynuyor ve birşey söylemek istiyor. İçine çektikçe alıp götürüyor. Neresi olduğunu bilmediğim bir yerde kaybolmuş bir insanım . Benden geriye kalan tek şey hayallerim. Kalbimi tutan biri onlarıda yaşatıcak buna eminim.

" Ben o uçurudan atladığım gün benim kan kırmızısı acılarım artık maviye bulanmıştı bile."