Bir ay.
Kiyoomi'nin, Atsumu'nun hediyesini sertçe geri çevirmesinin üzerinden geçen süre tam olarak bir ay.
Şu ana kadar Atsumu sözünde durmuş; ne etek olayından bahsetmiş, ne de Kiyoomi'yi kıracak bir şey yapmıştı.
Araları eskisinden daha iyi sayılırdı.
"Maçı izlemeye geleceksin değil mi?"
Sarışın beklenmedik bir neşeyle formasını üzerine geçirmiş, Kiyoomi'nin yanına oturarak küçük bir çocuk gibi umutla ona bakmaya başlamıştı.
"Geleceğim dedim ya,"
Kıvırcık saçlı genç bıkkınlıkla gözlerini devirdiğinde sarışın bir zafer hareketiyle sırıtmıştı.
"O zaman maç bittiğinde görüşürüz!"
Atsumu oturduğu gibi banktan kalkıp ısınmak için sahaya yönelmişti. İnarizaki, Karasuno'ya karşı oynacağını biliyordu bu yüzden; daha çok antrenman yapmış, eskisinden daha çok çalışmışlardı.
Hiçbir zaman rakiplerini küçümsemediler.
Tek bir neden dahi milli bir maçta oynarmışçasına performanslarını sergilemekten alıkoymamıştı onları. Kazandıklarında bile ezici bir üstünlükle rakiplerini küçümsememişlerdi. Tamam, biraz küçümsemiş olabilirler ama Atsumu bunun kazanının hakkı olduğunu düşünüyordu.
Sarışının bu oyunu kaybetmeye niyeti yoktu; hele Kiyoomi onu izleyecekken kaybetmek tam bir eziklik olurdu.
Ancak bilmiyordu ki; Atsumu bu maçı kaybetsede, kazansada kıvırcık saçlı çocuğun kalbini çoktan kazanmıştı.
İki türlüde maçın sonunda ödülünü alacaktı.
