Knock, knock, who's there?

4.2In bad

"We'll meet again. Don't know where, don't know when. But I know we'll meet again some sunny day. Keep smiling through, just like the way you do. Till the blue skies drive the dark clouds far away" werd in Lola's oor gezongen op een zacht volume maar op een harde manier door het kleine meisje dat haar haar vlocht. Lola wilde bewegen en de kleine handjes van zich afslaan maar ze kon niet bewegen. Alsof ze verlamd was lag ze in het bad dat tot haar kin gevuld was. Ze staarde naar het rode warme badwater. Zeepbelletjes klapten kapot tegen haar kin. Het warme water maakte haar zo loom en moe. Zelfs al was ze totaal niet op haar gemak. Ze sloot haar ogen maar voor ze in slaap viel hoorde ze geklop op de deur. Ze opende haar ogen en keek naar het badwater dat niet meer rood maar gewoon doorzichtig was. Ze kon zich weer bewegen, zocht met haar ogen naar het meisje en ging met haar rug de andere kant op zitten. "Www-wie iss d-daar?" vroeg ze aarzelend. De deur opende geluidloos maar niemand kwam binnen. Lola sprong uit het bad, sloot de deur en draaide hem op slot. Ze zakte huilend neer op de mat voor de deur. "Wat is er toch aan de hand? Waar zijn mijn ouders? Waarom zie ik dingen die er niet zijn?! Waarom waarom waarom". Terwijl ze "waarom" honderd keer herhaalde sloeg ze met twee vuisten tegen haar hoofd. Zinvol of niet, het was een manier zodat ze zich kon uiten. Ze was haar zusje kwijt, haar ouders waren verdwenen en zij werd langzaam gek.