Bilinmeyen

Bela Geliyorum Demez..

Hatırlatma:

Evden çıktığımız da Buğranın Arelle neden kavga ettiğini çok merak ediyordum fakat cesaret edipte soramıyordum. Buğra tipimden anlamış olacakki "Senin peşini bırakmalarını söyledim." dediğinde "Eee" dedim. "Ya boşver sonra konuşuruz hem canın sıkılmasın hem de olayın aslını tam öğrenmem gerek" dediğinde "Buğraaaa" dedim sabırsız sesimle.Anlatacaktı mecburdu.Ya da hiç söylemeyecekti içinde sır olarak kalacaktı.Ama söylemişti bu yüzden anlatmak zorundaydı. "Bilmen gerekseydi zaten anlatırdım hadi miniğim tarif ette şu pizzacının yerini gidelim" dediğinde pizza almamız gerektiğini hatırladım..

"Bak şimdi geçen alışverişe indiğimde görmüştüm.Şu aradan gir..." diyerek yolu tarif ettim.

Pizzacının önüne geldiğimizde arabadan indik. Buğra içeriye girmişti bile. Tam içeri girecektim ki mesaj geldi.

Kimden: 05** 8917850
Öğrenemedin değil mi ?

Vucüduma şok dalgası yayılmıştı. Nasıl bir mesajdı bu ve her şeyimi nerden biliyorlardı ? Buğra arkasını dönüp '' Buğu orda öyle dikilmeye devam mı edecesin ?'' dediğinde kendime geldim ve pizzacıya doğru yürümeye başladım.Kim bizim her hareketimizi bilebilirdi ki aklım almıyordu.Almayacaktı da.Aklıma iki isim geliyordu 'AREL VE NEJDET AĞA ''.

'' Guya senle geldik pizzaları almaya ama sen sende değilsin ki Buğu'm '' sözlerini duyuca gülümseyerek '' Ukala ukala konuşma da hadi arabaya binde gidelim '' dediğimde eliyle 'Geç' işareti verdi..

Eve doğru giderken sadece beyaz şeritlere dikkatimi vermeye çalıştım.Küçüklüğümden bu yana böyleydim canım bir şeye sıkıldığında hep dikkatimi başka bir şeye verirdim.Tabi son 4 yılım da ne yaptığımı hatırlamıyorum.. Geçirdiğim trafik kazasında son 4 yılımı yani üniversite yıllarımın hepsini unuttum.Bu yüzden üniversiteden arkadaşım olduğunu söyleyen kimseyle konuşmuyorum çünkü hatırlamıyorum. Sadece kaza anı aklımda kaldı.. "Çok sinirliydim o kadar çok sinirliydim ki son sürat gidiyordum.Bir anlığına gözlerimi kapattım, gözlerimi açtığımda ise karşıdan gelen tırı farketmek için çok geçti.. Sonrası malum son zaten.Doktorlar felç kalmadığım için çok şanslı olduğumu söylüyorlar..Ama ne şans (!) Düşünsenize üniversite anılarım yok.Evet benim için hayatımın en çılgın anları lise yıllarım çünkü üniversiteyi hatırlamıyorum.. Bu durumdan kurtulmamın tek yoluysa bende tekrardan aynı korkuyu oluşturacak bi tramvaymış.. O korkuyu tekrar yaşamak istemiyorum sonucu ne olursa olsun "

"Buğu korkma güzelim dikkatli sürüyorum" dediğinde nasıl anladığını düşündüm..
"Buğra nasıl anladın kaza anını düşündüğümü? "
"Emniyet kemerini elini kesecek kadar çok sıkıyorsun çünkü. 1 yıldır kazayı hatırladığında bir şeyleri sıkıyorsun" dediğinde beni benden iyi tanıdığını düşündüm.. Benim cevap vermeme fırsat vermeden
"Sende bi haller var ama hayırdır" dedi..

Eve gelmiştik herkes pizzasını yiyordu.Benim boğazımdan geçmiyordu bir türlü...
"Size afiyet olsun millet, siz bitirene kadar ben az dinleneceğim" dediğimde Emir :
"Otur oturduğun yerde Buğu konuşacağız senle malum konuları"dediğinde işi muzipliğe vurarak " Valla iyice baba moduna geçtin sende ya" dediğimde "Baba değil abi modundayım.Şimdi otur " dediğinde yavaşça başımı salladım.. Kaçışı yoktu illaki konuşacaktık bu konuları.. Ailem ve mesleğim için katlandığımı biliyorlardı yine de üstüme gelmekten kaçınmıyorlardı..

Sukut içinde geçen dakikalardan sonra Emir "Teyzemgile ne zaman söyleyeceksin"dediğinde "Söylemeden evlensem nolur ya?" dedim.. Hepsi bana uzaylı görmüş gibi bakıyordu.Ne var bunda yani sadece formaliteden bi evlilik..
"Teyzemin öğrenince kalbine mi iner yoksa buraya gelip Mardini başına mı indirir yoksa ondan önce eniştem ilk Areli sonra ailesini en son da seni mi öldürür onu izleriz bizde" dediklerinde