His Forbidden Obsession

Prologue

Dr. Roy Ezekiel M. Arguello

Ilang mura ang pinakawalan ko habang nagmamaneho ako sa madilim at bahagyang matarik na daan ng Kennon Road. Hindi ko alam kung gaano na ako kalayo mula sa siyudad pero iyon lang ang gusto ko, ang magpaka-layo-layo. Gusto kong lumayo hanggang sa hindi ko na maramdaman ang kirot ng puso ko o ang pagbagsak ng mga luha na hindi ko inakala na iluluha ko para sa isang tao, kailanman.

Hindi na ako makapagmaneho nang maayos kaya naman mabilis kong inihinto ang sasakyan sa gilid ng daan. Hindi lamang ang malamig na simoy ng hangin ang sumalubong sa akin, subalit pati din ang malaking lion's head. Mas lalo lang kumirot ang dibdib ko nang maalala ko na lagi ko siyang dinadala dito.

Nagmartsa ako patungo sa gilid ng bangin. Wala na akong makita kundi ang kadiliman. My eyes were burning because of the unstoppable tears.

"Putang ina!" sigaw ko at umalingangaw ang puot at sakit sa aking tinig. "Hindi ko alam kung saan ako nagkamali! Binigay ko ang lahat-lahat sa 'yo. B-bakit hindi pa rin ako naging sapat?!" Umalingawngaw muli ang sigaw ko sa buong Baguio pero walang sumagot sa tanong na bumabagabag sa akin.

"Sean, baby, I want more . . . but you have to go darating na si Roy maya-maya."

Tumulo ang luha ko habang namuo ang kamao ko sa galit at sakit nang maalala ko ang sinabi niya sa kanya habang nakatayo ako sa pintuan. Kinasusuklaman ko siya dahil sa pagtataksil at sa sakit na dinulot niya sa akin pero alam ko na oras na tingnan niya ako at humingi siya ng tawad, ay alam ko na tatanggapin ko siyang muli.

Ang tanga, alam ko, pero ganoon ko siya kamahal. Kaya naman bago pa mangyari iyon ay umalis na ako at nagmaneho palayo sa kanya. And this is where my car took me and still, I couldn't escape her.

"Stupid fucking love." Mariin kong sabi habang tinanggal ko ang sim card mula sa aking cellphone.

I need a new start. Without her presence and without her memories clouding my mind. I need to go somewhere else where I don't need to remember her every time.

I cussed when I turned on my phone for the last time and saw Trinity on my homescreen. Siya ang naglagay nito bago ako umalis para sa medical mission three months ago.

Nakaupo siya sa kama ko at nakatalikod siya sa camera. Wala siyang ibang suot kundi ang whitecoat ko. Nakalabas ang kanyang makinis na mga balikat, she was seductively looking at the camera while her light brown long curly hair was down on her bare shoulders. Her beautiful green eyes were staring at me through the camera, and her red plump lips were parted.

Just like that, parang hindi niya ako sinaktan dahil kumakabog na naman ang puso ko para sa kanya. It took all my willpower to turn off my damn phone. I will probably regret what I am about to do, pero alam ko na kapag hindi ko ito ginawa ay wala akong patutunguhan kung hindi pabalik sa kanya.

Lumunok ako at mas lumapit pa sa bangin hanggang sa maramdaman ko ang metal na kalso sa aking mga binti. Huminga ako nang malalim bago ko ibinato ang cellphone at ang sira kong SIM card sa kawalan. There was a hollow in my stomach, like my heart just dropped. I just threw away the device that was full of our memories. However, I did not let myself feel regret. Instead, I wiped the stupid tears and walked to my Range Rover.

I will leave before she reaches me. Aalis na ako bago pa ako maging tanga. Kaya naman umuwi na ako sa aking apartment. I did not glance at any of our pictures on the wall as I walked out with a suitcase of my belongings. I looked back only when I was on the road and about to exit Baguio. This will be the last time that I will ever set foot in this place, and that will also be the last time that I will ever let myself be attached and feel something for someone else.