evian

17 | not your soulmate

Evian:

Sarayın duvarları, yine gözümde kötü bir ihtişamdı.

Adım adım, yardımcım ile yürürken geniş koridorda, ciddiyetimi bozmamam gerekiyordu. Aklım Jungkook'ta olsa da derin bir nefes alıp toparlanmam, görevimi yerine getirmem gerekiyordu.

"Halk ne durumda?"

"Sakinleştiler, efendim. Sizin kral olmanıza sevinçliler. Pek çok şehirde kutlama yapıldığı bilgisini aldım."

Kafa salladım.

Biz hariç, herkes mutluydu kral olduğuma.

Babamın şartını kabul etmiştim bunun için; Bertina ile evlenmek.

İhanet ediyordum bunu yaparak, tüm benliğime ve ruhumun bağlı olduğu insana, ihanet ediyordum.

Tüm bunları yaparken bir ay öncesine gideceğim kesin bir plandı, her şey değişeceğinden umursamamıştım. Ama düşünmediğim şeyler vardı ve Elvira hatırlatmıştı bunu bana. Jungkook'un tehlikede olduğunu, geçmişe gidemeyebileceğimi.

Kardeşlerim bu yüzden yanlış buluyordu bunu. Daha hiçbir şey kesin değilken, düşünmeden, ani bir karar verdiğimi. Bertina ile gurursuzca evlenmemem için uyarmışlardı beni.

Yanlıştı belki de gerçekten, ama ülke bu durumdayken üç maymunu oynayıp izleyemezdim. Ben, bencil değildim. Egolu değildim.

Eskiden olduğum gibi değildim.

Yalnızca çıldırmıştım. Anlık bir sinirle kabul etmiştim bu şartı. Koyulmuş bazı yasaklar sinirimi bozmuş, ve kral olup bunları düzeltmek istemiştim.

"Elvira nerede?"

"Birkaç saat önce çıktı."

Kafa salladım. Paul'a gitmiş olmalıydı. Ben de onların yanlarına gitsem iyi olurdu.

"Böyle bir saç istemiyorum ben!"

Duyduğum bağırış sesiyle duraksarken, biraz arkamda kalan odadan geldiğini görerek kafamı oraya çevirdim. Ardından kaşlarımı çattım, ve odaya sessiz adımlarla vararak göz atmak için kafamı uzattım kapıdan.

Bertina, gelinlik provasındaydı.

Kızıl saçlı kadın, aslında şuan son derece güzel ve zarif bir saça sahipti. Sade, birkaç beyaz naif takının olduğu. Ancak beğenmemiş olacak ki kaşlarını çatmış, bacak bacak üstüne küstahca atmışken, başı öne eğik kuaförü azarlıyordu.

"Prenses olacağım ben! Bu saçla mı çıkacağım milletin karşısına? Gösterişli bir şeyler yap, beceriksiz."

"T-tabii Bertina Hanım."

"Prenses Bertina diyeceksin."

"Tabii Prenses Bertina."

Derin bir nefes alıp verdim ve gözlerimi yumdum sımsıkı.

En nefret ettiğim şeydi, görgüsüzlük.

"Bir sorun mu var?" diyerek odaya girmeden seslendiğimde, daha fazla dayanamamıştım Bertina'nın bu hallerine. Burnu çok havadaydı.