𝓓𝓪𝓻𝓴 𝓛𝓸𝓿𝓮

11

Η διαδρομή μέχρι το σπίτι της ήταν πολύ ήσυχη, αλλά δεν ήταν από εκείνη την άβολη ησυχία ήταν απλά μια ήρεμη ησυχία που άφηνε και τους δυο να χαθούν στις δικές τους σκέψεις και προβληματισμούς.

Η Isabella έστρεψε το βλέμμα της πάνω του. Ο Gabriel ήταν σίγουρα ένας πολύ ωραίος άνδρας αλλά και πολύ επικίνδυνος ! Οι σκέψεις της ήταν μπερδεμένες. Γιατί να διαλέξει αυτό το σχέδιο και όχι να της κάνει κακό ; Τι ήθελε να κερδίσει μέσα από όλο αυτό ; Άραγε θα κατάφερνε να βγει ζωντανή μέσα από αυτό το παιχνίδι ή θα βρισκόταν νεκρή στο πάτωμα του υποτιθέμενου σπιτιού τους ;

« Έγινε κάτι ; »

Την ρώτησε ο Gabriel όταν κατάλαβε ότι τον παρατηρεί και αυτή ντροπιασμένη γύρισε το κεφάλι της από την άλλη μεριά παρατηρώντας τον δρόμο.

« Όλα μια χαρά απλά σκεφτόμουν...»

Η αλήθεια ήταν ότι η Isabella δεν είχε σταματήσει καθόλου να σκέφτεται πως θα είναι το μέλλον της από εδώ και πέρα !

Πλέον το σπίτι της είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται στο βάθος του δρόμου και αυτό την τρομοκρατούσε ακόμα περισσότερο. Πώς θα έλεγε κάτι τέτοιο στον παππού της και στην μαμά της ;

Ο Gabriel της έριξε μια γρήγορη μάτια και ξανά εστίασε την προσοχή του στον δρόμο. Μετά από δυο χρόνια θα ξανάβλεπε μπροστά του τον Alexander D'angelo όμως αυτή την φορά θα στεκόταν δίπλα από την εγγονή του ως το αγόρι της.

Όταν έφτασαν έξω από την σιδερένια πύλη του σπιτιού οι άνδρες της ασφάλειας βγήκαν με γρήγορα βήματα έξω και πλησίασαν την πόρτα της Isabella.

« Κυρία πρέπει να βγείτε από αυτό το αμάξι ! »

Της είπε ο ένας μόλις άνοιξε την πόρτα του και πλέον η Isabella έπρεπε να ξεκινήσει να παίζει το θέατρο της.

« Dylan άνοιξε σε παρακαλώ την πόρτα ο Gabriel είναι το αγόρι μου και ήρθε να με βοηθήσει στο πακετάρισμα κάποιων πραγμάτων μου.»

Ο Dylan την κοίταξε προσεκτικά και προσπαθούσε να βρει μια δικαιολογία έτσι ώστε να μην επιτρέψει την είσοδο του αυτοκινήτου μέσα στο σπίτι.

« Τι θα γίνει Dylan θα περιμένουμε πολύ ακόμη ;»

« Κυρία ο παππούς σας είπε...»

Η Isabella ήξερε ότι ότι λέει ο παππους της είναι διαταγή αλλά πλέον είχε μεγαλώσει δεν γινόταν να παίρνει εντολές σαν κανένα στρατιωτάκι !

« Δεν με νοιάζει τι λέει ο παππούς μου ! Είμαι 22 και νομίζω ότι μπορώ να παίρνω αποφάσεις μόνη μου !»