- How long is forever ?
- Sometimes, just one second.
Το σώμα της έπεσε στο κρύο πάτωμα. Ο Gabriel έφτασε τρέχοντας δίπλα της και την ξάπλωσε πάνω του. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της ενώ ένα μικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στο λευκό της πρόσωπο.
« Ήρθες !»
Του είπε και αυτός ξεκίνησε να της χαϊδεύει τα μαλλιά με δάκρυα να τρέχουν και από τα δικά του μάτια.
« Δεν πρόκειται να σε άφηνα ποτέ !»
Της είπε και για μια στιγμή έκλεισε τα μάτια της ενώ άφησε μια κόφτη ανάσα να βγει από τα πνευμονια της τα οποία πονούσαν λόγω της απώλειας οξυγόνου.
Το ένιωθε δεν θα άντεχε για πολύ ακόμη να κρατάει ανοιχτά τα μάτια της.
« Gabriel πο...πονάω.»
Του είπε με δυσκολία και εκείνος την έσφιξε περισσότερο πάνω του ενώ συγχρόνως ασκούσε μεγαλύτερη πίεση στο πανί που είχε τοποθετήσει πάνω από την κοιλιά της για να μειώσει την αιμορραγία.
« Το ξέρω μωρό μου το ξέρω κάνε υπομονή σε λίγο θα είναι εδώ το ασθενοφόρο σε παρακαλώ κάνε υπομονή !»
Τα δάκρυα του έτρεχαν σαν ποτάμι από τα μάτια του ενώ πολύ ήταν εκείνοι που τους παρατηρούσαν σοκαρισμένοι.
Ο Ian πλέον ήταν νεκρός αλλά το χαμόγελο παρέμενε χαραγμένο στο πρόσωπο του θυμίζοντας στον Gabriel ότι για άλλη μια φορά κατάφερε αυτό που ήθελε.
« Δ...δεν θα α..α..αντέξω Gabriel.»
Η αδύναμη φωνή της ακούστηκε σαν ψίθυρος στα αυτιά της αλλά οι λέξεις ήταν αρκετές για να τον κάνουν να την σφίξει ακόμη περισσότερο στην αγκαλιά του.
« Σε ικετεύω Isabella μην με αφήσεις !»
Κανείς ποτέ δεν είχε δει έτσι τον Gabriel Petrova !
Πρώτη φορά φαινόταν τόσο αδύναμος. Όλοι ήξεραν ότι τίποτα δεν μπορούσε να διαπεράσει την καρδιά του ακόμη και ο ίδιος το πίστευε όμως τελικά αυτό το κορίτσι είχε καταφέρει να την κερδίσει χωρίς καν να προσπαθήσει.
Δεν μπορούσε να φανταστεί την ζωή του χωρίς την Isabella να κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι και να γκρινιάζει με το θράσος του ή να μαλώνουν επειδή ποτέ δεν τον άκουγε.
Έπαιζαν αυτό το παιχνίδι πολύ καιρό και πλέον είχε γίνει η καθημερινότητα τους να υποδύονται το ευτυχισμένο ζευγάρι.
« Τουλάχιστον δεν θα σου είμαι ποια βάρος από ότι φαίνεται το παιχνίδι μας έφτασε στο τέλος του.»
Του είπε και έκλεισε τα μάτια της.
« Όχι όχι ΟΧΙ ! Isabella...Isabella άνοιξε τα μάτια σου σε παρακαλώ...ISABELLA !»
Της φώναζε αλλά εκείνη πλέον δεν ανταποκρινόταν. Τα γαλάζια της μάτια είχαν σφραγίσει και το σώμα της ήταν σχεδόν παγωμένο.
Κοίταξε το πρόσωπο της.
Ακόμη και τώρα που βρισκόταν νεκρή στο πάτωμα ήταν τόσο όμορφη.
Σταμάτησε να πιέζει το σημείο όπου την είχε χτυπήσει η σφαίρα και μετέφερε το χέρι του στο πρόσωπο της. Μετακίνησε κάποιες τούφες από τα ξανθά μαλλιά της που είχαν μπει μπροστά στο πρόσωπο της και ξεκίνησε να χαϊδεύει απαλά το μάγουλο της.
Τα χέρια του ήταν γεμάτα με το αίμα της και αυτό του θύμιζε ότι όλα είχαν τελειώσει.
Ένα μαύρο βανάκι έφτασε έξω από την εκκλησία και αυτός την σήκωσε κατευθείαν στην αγκαλιά του και ξεκίνησε να τρέχει προς τα εκεί.
Η πόρτα του μαύρου βαν άνοιξε και ο Damian που βρισκόταν μέσα με την Sofia έμειναν σοκαρισμένοι στην θέα της Isabella μέσα στην αγκαλιά του.
« Sofia σε παρακαλώ κάνε κάτι ! Φερτην πίσω.»
Την ικέτευσε ο Gabriel και την ξάπλωσε προσεκτικά στο φορείο που βρισκόταν μέσα. Η αδελφή του τον κοίταξε δακρυσμένη καθώς προσπαθούσε να εντοπίσει αν υπήρχε ακόμη σφυγμός.
« Λυπάμαι !»
Κεφάλαιο υπ'αριθμόν 19 : Ήταν κρυμμένη αγάπη
Τα λέμε το άλλο ΣΚ αγάπες.
Να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα 🥰
Φιλιά 💋
