İkizler

Bölüm 4: Görev

Yemekler bitmişti. Herkes odasına dağılmaya başlayınca Five'ı durdurdum.

"Reginald'ın odası neresi?" Diye sordum.

"Yukarıda koridorun sonundaki oda."

"Pekala teşekkürler."

Reginald'ın odasına gittim ve kapıyı tıklattım. 'Gel' kelimesini duyunca içeri girdim ve kapıyı kapattım.

"Tek olacağımızı sanıyordum?" Dedim.

Bana baktı.

"Ne zamandan beri ölüleri görebiliyorsun?"

"Ne ölüsü? "

"Senin gördüğün kişiler canlı değil ölü. Ruhları buraya gelebiliyor. Senin bugün bahsettiğin siyah giyinimli çocuk Ben. Yani Numara 6. Onu kaybettik. Ve şuan odada gördüğün kişiyi Klaus sayesinde getirdim. Klaus yani 4 numara. Ölüleri görebiliyor,konuşabiliyor. Sende öylesin."

"Ama bu imkansız değil mi?"

"Hayır? Büyük ihtimalle bayadır görüyordun. Ama kimseye söylemedin. Bu yüzden onları canlı sandın."

Hiçbir şey diyemedim.

"Handler gerçekten hiçbir şey söylemedi mi?"

"Yaklaşık 8 yıldır pek konuşmuyoruz. Sevmiyorum onu."

Başını salladı.

"Çıkabilirsin."

Odadan çıkıp kendi odama gittim.

"Ne olmuş?" Diye sordu Five.

"Ölüleri... Ölüleri görebiliyormuşum."

Başını sallayıp işlemlere geri döndü.

"Biraz benimle konuşsan diyorum! Kaynaşalım diyen sendin! Tüm gün matematik çözemezsin!"

"Ya ne yapacaktım? Buna karışmaya hakkın olduğunu düşünmüyorum. Değil mi Liya? Ve kabul edende sendin. O yüzden pek bir şey yapmana gerek yok."

"Sözümü geri çekiyorum. Seninle kaynaşmaya çalışanda hata!"

Sadece güldü.

"Gıcık Fifi!" Diyip odadan çıktım. Arkamdan 'Bir daha öyle deme!' dediğini duyabilmiştim.

Salona indim ama kimse yoktu. Başımı geri yasladım. Ve tavana bakmaya başladım.

"Merhaba."

Gelen sese başımı çevirdim. Karşımda oturan bugünkü siyah giyinimli çocuk.

"Merhaba?"

"Ben bugün yaptığım şey için özür dilerim. İsteyerek olmamıştı. Beni görebildiğini bilmiyordum. Bu yüzden bir şey olmaz diye düşündüm. Yanıldım. Tekrar özür dilerim."

"Önemli değil geçti zaten. Bu arada ben Liya"

"Bende Ben. Memnun oldum."

"Bende. Nasıl öldün?"

Derin nefes aldı ve verdi.

"Açıkçası bende bilmiyorum. Sanki bütün anılar silinmiş gibi. Uyandığımda Klaus dışında kimse göremiyordu beni. O an öldüğümü fark ettim."

"Üzücü..."

"Sen Handler'ın kızıydın değil mi?"

"Hayır. Ben hiçbir zaman onun kızı olmadım. Ama her yerde onun kızıymışım gibi gözüküyor. Bende anlamadım."

"Para karşılığında değiştirmiştir." Dedi.

"Büyük ihtimalle."

İkimizde halının desenine bakıyoruk. Bakışlarının bana döndüğünü fark ettim ve ona baktım.