Away from Soledad(complete)

part 6

[Unicode]

လွန်ခဲ့သော18နှစ်ခန့်က~

မေမေက ဆိုးလ်မှာ စားသောက်ဆိုင်ကိုဦးစီးနေရတာမို့ ဆိုးလ်မှာနေဖြစ်ဖို့များတယ်တဲ့။ အဲ့တာကြောင့်ကျမကိုပါ ဆိုးလ်မှာပဲကျောင်းဆက်တက်စေတယ်။
ဒီနေ့ကျောင်းဆင်းတော့ ထုံးစံအတိုင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ရေမိုးချိုး၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးတာတောင် မေမေကပြန်မရောက်သေး။ အဲ့တာနဲ့ပဲ စာပဲထိုင်လုပ်နေလိုက်တယ်။

ည၈နာရီထိုးနေပြီ။ ဒါမဲ့မေမေပြန်မရောက်သေး။ ကျမတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေမှာစိုးလို့ အမြဲစောပြန်လာပြီးညစာချက်ကျွေးတတ်တဲ့မေမေက ဒီနေ့မှတော်တော်နောက်ကျနေတယ်။

ဖုန်းဆက်မလို့လုပ်တုန်း အိမ်ရှေ့ကားရပ်သံကြားတာမို့ နောက်ကျနေတဲ့မေမေ့ကို စချင်လို့ မေမေ့အဝတ်ဗီဒိုထဲဝင်ပုန်းနေလိုက်ပြီး အပေါက်ကလေးကနေချောင်းကြည့်နေလိုက်တယ်။ မေမေဗီဒိုဖွင့်လိုက်ခါမှ 'ဝါး' ဆိုပြီးခြောက်မယ်လို့တွေးပြီး တစ်ယောက်တည်းကြိတ်ပျော်နေတုန်း တံခါးဖွင့်သံကြားလိုက်တယ်။

"ဒီကောင်မလေးကတော့လေ ညဖက်ဘယ်မှလျှောက်မသွားပါနဲ့ဆိုတာကို ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိ"

ထင်ထားတဲ့အတိုင်း အိမ်မှာကျမကိုမတွေ့လို့ပွစိပွစိလုပ်နေတာပင်။ ရုတ်တရက် အခန်းထဲဝင်လာတဲ့ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံပြည့်ကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ကိုငိုက်ငိုက်ဆောင်းကာ maskတပ်ထားတဲ့လူကြီးတစ်ယောက်ဝင်လာတယ်။
သူ့လက်ထဲမှာကိုင်ထားတာက ဓါး_ဓားတစ်လက်ပင်။ မေမေ့ကပြန်အလှည့်ထိုလူကိုမြင်သွားဟန်။ ထိုလူကလည်းမေမေ့ဆီပြေးဝင်လာတယ်။ အခြေအနေတွေကရှုပ်ရှက်ခတ်နေတာမို့ ကျမဘာမှနားမလည်။

ကျမမြင်လိုက်ရတာက အိပ်ရာပေါ်မှာငြိမ်နေတဲ့မေမေရယ်၊ ထိုလူကြီးလက်က သွေးရဲရဲတွေရယ်။ ထိုလူကြီးလက်ထဲမှာ ဓါးသေးသေးတစ်ချောင်းကစိုက်ဝင်နေတယ်။
ကျနေတဲ့မျက်ရည်တွေကိုထိန်းထားရင်း အသံမထွက်မိစေရန် ပါးစပ်ကိုလက်နဲ့ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့မြင်ကွင်းထဲကနေထိုလူကြီးပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ တံခါးပိတ်သံကြားမှ ကျမမရဲတရဲထွက်လာခဲ့တယ်။
တဖြည်းဖြည်းချင်း ကုတင်ဘက်သွားကြည့်လိုက်မိတော့ အနီရောင်တွေကြားမှာလှပစွာအိပ်ပျော်နေတဲ့မေမေ့ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ အရာအားလုံးအမှောင်အတိ~~~