1734

-11-

جونگکوک بە ساردی سەیری کردم.. منیش هەستم دەکرد چیتر ناتوانم هەناسە بە ڕێکوپێک بدەم..

"هەی! من لێرەم!"

پەنجەی ناوەڕاستی بەیەکەوە درز کرد تا لە چاوە درێژخایەنەکەی کە چاوەکانمانی کۆکردبووەوە لە خەو هەڵسێنین، ئەویش وەک ئەوەی هیچ ڕوونادات لە من دووری خستەوە لە کاتێکدا من گرێیەک لە قوڕگمدا بوو.
هەندێک هەوام هەڵمژی کە وەک تیرێک چەقۆ لە سنگم بدات، پاشان لێوەکانم جیاکردەوە بۆ ئەوەی وەڵام بدەمەوە کە کێم.
بەڵام پێش ئەوەی بتوانم قسە بکەم، بە گاڵتەجاڕی قسەکانی منی بڕی.

"ئایا ئەو یەکێکە لە قەحبە ئاساییەکانت؟ ئەو کردەوەکانت ڕاناگرێت."

مشتم گرت لە کاتێکدا جونگکوک بە هێمنی سەیری دەکرد.

- نەخێر، ئەوان بە کرێ دراون.
بە ساردی وتی، پاشان گەڕایەوە بۆ هۆڵەکە. قژ سوورەکە بە برۆی بەرزەوە سەیری کردم و پاشان بەرەو من ڕۆیشت.

"چی لە جلەکانتدایە؟ هەوڵی ڕاکێشانی دەدەیت؟ تەنانەت خەونیش بەوەوە مەبینە" بەلای مندا تێپەڕی، بە ئەنقەست بە شانەکەی خۆی لێیدا تا هاوسەنگیم لەدەستدا، نەک بەهۆی ئەوەوە، بەڵکو بەهۆی شکستی قاچەکانمەوە تا توندی شۆکەکە.

لە پڕ زەردەخەنەیەکی بێهێزم کرد.. و چوومە پێشەوە تا دەرگای ماڵەکە قوفڵ بکەم و دواتر هەنگاوم نا بەرەو ژوورەکەم.. بە هیچ شێوەیەک گرنگیم پێنەدان..
دەرگاکەم لە پشتەوە داخست و لەسەر کورسییەکە دانیشتم و چاوم لە ڕەنگدانەوەی خۆم بوو لە ژنەکە.

-ئایا وەک هەمیشە یەکێکە لە قەحبەکانت؟

دەستەواژەیەک تا دەژیم لە مێشکمدا دەمێنێتەوە.
لێدوانێک کە دەتوانم دان بەوەدا بنێم ڕاستە، چونکە من کێم بۆ ئەو جگە لەوە؟ تا ئێستا دان بە شتێکدا ناوە بۆ من؟ نەخێر ئەو نەیکرد! وە بڕیار نییە چاوەڕێی ئەوە بکەم کە ئەو کارە بکات.

تەنها بیری لێدەکاتەوە سێکس و گێلکردن و دەست لێدانم بە ئارەزووی خۆی...و ڕێگەی پێدەدەم ئەوە بکات! چونکە من دەمژم!

من تاوانبارم لەوەی کە چۆن هەست دەکەم بەرامبەری.
من تاوانبارم چونکە ئاخر چەوساندنەوەم لێدەکرێت.

دەبوو چاوەڕوانی ئەمەم بکردایە... دەبوو چاوەڕوانی خراپترم بکردایە، ئەگەر بڵێین... وەک خۆی وتی...

من چی بکەم...
ناتوانم لێرە بمێنمەوە، دەمەوێت پێش ئەوەی بتەقمەوە دەربچم... و نامەوێت بیبینم.

چوومە دۆشەکەکەم و بە خێرایی شتێکم لەبەر کرد.
پێڵاوی وەرزشیم لەبەر کرد و هێدفۆنەکەم لەبەر کرد و پاشان بە پلیکانەکاندا دابەزیم بۆ دەرگای دەرچوون.