Light Under The Glooms (MPS#2) | ✓

Chapter 38

Chapter 38

Is it really difficult to live a peaceful life?

As we grow older, we tend to move on to the next level—getting a better job, finding a partner, or even buying expensive things. But surely, one thing that humans are always striving for is to live a peaceful life.

At ito ang pangarap ko para sa sarili—ang magkaroon ng kapayapaan sa puso.

Bukod sa maging payapa, gusto ko rin maging malaya. Makalaya mula sa kulungan nang kahapon… kung saan walang hahadlang na mga sugat at sakit sa akin.

It was a good morning, riding my bike along a quiet and winding path. My bike’s tires were humming softly against the morning sun-warmed pavement. The air was crisp and gentle, filled with the scents of green-trees and sea-scents from afar.

I looked up, a few fluffy clouds were drifting lazily across the blue sky. A small smile formed on my lips as the wind kissed my face, blew my wavy shoulder-length warm-tone blonde hair, and danced my white dress.

With every push of the pedal that I made, I felt lighter, free, as if the world had slowed down just for this moment. Just to let me enjoy this good morning.

“Good morning po, Nay. Nakauwi na po ako,” sabi ko, ipinarada ang bike sa gilid ng aming bahay-kubo. Kinuha ko ang supot ng pinamili, saka pumasok.

“Good morning din. Nandiyan na pala ang maganda ko,” si Nanay na kinuha ang supot sa akin at siya na ang naglapag sa lamesa. “Napagod ka ba? Maupo ka muna at ikukuha kita ng maiinom.”

I sat on the wooden chair inside our bahay-kubo. I watched Nanay, she was wearing a brown duster. Then she looked at me after she poured water on the glass, her wrinkled lips formed a smile. Ngumiti rin ako.

“Salamat po, Nay,” mabilis kong ininom ang malamig na tubig. “Ang mahal na po ng tinda sa talipapa. Ang kilo ng bigas ay hindi nakaligtas.”

“Sinabi mo pa,” sagot ni Nanay, tumayo at lumapit sa electric fan, na itinutok sa akin. “Mahal ang kilo ng bigas, pero mura ang benta ng palay. Kawawa ang mga magsasaka dahil ang liit ng kita nila.”

Napatango ako.

Tama si Nanay, kawawa ang mga magsasaka dahil maliit ang kita nila sa pagsasaka. Hindi rin sapat ang suporta na ibinibigay ng gobyerno sa kanila… o kung may suporta nga ba talagang binigay sa kanila? Hindi na nga sapat ang kita nila, binabarat pa ang presyo ng palay.

I sighed. Iniwan ako ni Nanay dahil magluluto pa raw siya. Dumungaw naman ako sa bintana para tanawin ang hindi kalayuan na dagat sa aming bahay-kubo. Ang sarap maligo!

“Nay, mamayang gabi, lalabas po ulit ako. Diyan lang po ako sa tabing-dagat,” paalam ko, sinilip saglit si Nanay, ‘saka binalik ang tingin sa dagat.

“Hindi naman kita mapipigilan. Doon ka sumasaya, Fiorella,” sagot ni Nanay na ikinatuwa ko kaya mabilis akong lumapit sa kaniya para yakapin siya. “H’wag lang aabutin ng alas-dose ng gabi.”

“Salamat po,” ngingiti kong sagot.

Dumiretso ako sa likod at nakita ko ang naiwan na labahin ni Nanay. Si Nanay naman ang nagluluto kaya ako na rin ang tatapos nito. I just tied my hair before I sat on the small wooden chair.

“Ahh,” I groaned as the water with soaps crossed my bare hands. I turned around to look if Nanay heard me, then I sighed in relief when she didn't come out. “Okay lang ‘yan, Fiorella…”

Nagbaba ako ng tingin sa mga kamay. Ang bawat sulok ng daliri ko ay namumula at may iilang sugat dahil may oras na nagagawa ko silang pagkiskisin at kamutin.