Το έπος του βασιλείου Στάρλαντ

κεφάλαιο 7

«Συγνώμη Μέριλιν» είπε ο Άντριους. 

Τα δύο νέα παιδιά ήταν αλυσοδεμένα στο μπουντρούμι. 

«Το φταίξιμο είναι και δικό μου Άντριους. Μαζί ήμασταν σε αυτό» αποκρίθηκε η κοπέλα. 

«Τι λες να μας κάνουν;» 

«Λογικά θα μας εκτελέσουν. Τους γονείς μου σκέφτομαι. Θα τρελαθούν, αν με δουν νεκρή» 

«Πόσο λυπάμαι Μέριλιν» 

«Μην λυπάσαι Άντριους! Μπορεί εσύ να το πρότεινες, αλλά και εγώ συμφώνησα να ληστέψουμε το κάστρο» 

Και έπειτα οι δυο τους βυθίστηκαν στην σιωπή. 

****

Ο Κάλιορ βρισκόταν μαζί στην Αίθουσα του Θρόνου με τον Μάξιμους και συζητούσαν για τους δύο κλέφτες που είχαν εισβάλλει στο κάστρο. 

«Θα πρέπει να τους εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες» του είπε ο Κάλιορ. 

«Θέλω να μιλήσω πρώτα μαζί τους» αποκρίθηκε ο Μάξιμους. «Φρουροί, σας παρακαλώ φέρτε εδώ μπροστά μας τους δύο κλέφτες που έχουμε στα μπουντρούμια» συνέχισε ο νεαρός. 

Οι φρουροί υποκλίθηκαν και πήγαν να εκτελέσουν την εντολή του βασιλιά τους. 

«Δεν θα βγει τίποτα με το να τους μιλήσεις! Είναι παράσιτα! Τος αξίζει ο θάνατος» 

«Θέλω να μου αιτιολογήσουν την πράξη τους κι αν έχουν μια σωστή δικαιολογία δεν θα πάθουν κακό. Από ότι μου είπαν οι φρουροί τα ρούχα τους ήταν κουρέλια σχεδόν. Μπορεί να είναι πάμφτωχοι και να είχαν ανάγκη να κλέψουν» 

«Μην γίνεσαι αφελής» 

«Και εσύ μην μου μιλήσεις έτσι ξανά. Μπορεί να είσαι σύμβουλος και φίλος, αλλά πρέπει να μάθεις τα όρια σου» 

Ο Κάλιορ κατέβασε το κεφάλι. 

«Συγνώμη Μεγαλειότατε» ψέλλισε και έφυγε από την αίθουσα. 

«Οι μέρες σου τελειώνουν κακομαθημένο παλιόπαιδο» σκέφτηκε επίσης καθώς απομακρυνόταν από τον Μάξιμους. 

****

Ο Άντριους και η Μέριλιν στέκονταν μπροστά στον Μάξιμους! 

«Γιατί εισβάλλατε σαν τα ποντίκια στον κάστρο μου και θελήσατε να με κλέψετε;» τους ρώτησε αυστηρά ο νεαρός βασιλιάς. 

«Αλήθεια τολμάς να το ρωτάς αυτό; Εσύ που δεν έχεις κάνει τίποτα για τους φτωχούς του λαού σου;» ξέσπασε η Μέριλιν. 

Ο Μάξιμους την κοίταξε. Στα μάτια του η Μέριλιν ήταν η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει ποτέ του, αλλά εκείνη την στιγμή παρατήρησε ότι το βλέμμα της είχε μια ταραχή, μια αντάρα. 

«Λυπάμαι!» της είπε. 

«Νομίζεις ότι με ένα ψεύτικο ''λυπάμαι'' θα εξιλεωθείς για όσα δεινά έχουμε περάσει;» είπε ο Άντριους. 

«Από ότι καταλαβαίνω θέλατε να κλέψετε για να ζήσετε μια καλύτερη ζωή. Όμως δεν παύει η κλοπή να είναι παράπτωμα και μάλιστα μεγάλο. Η πράξη σας μπορεί να σας οδηγήσει στην κρεμάλα» 

«Δεν θα σε ικετέψω για την ζωή μου» μίλησε ο Άντριους. 

«Ούτε εγώ! Κάνε ότι θέλεις! Έτσι και αλλιώς μπορεί να προσποιείσαι τώρα ότι είσαι καλός άνθρωπος, όμως και εσύ όπως και ο πατέρας σου είστε άθλιοι. Ούτε ο πατέρας σου ενδιαφέρθηκε ποτέ για τον λαό. Το μόνο που ήθελε ήταν να πλουτίζει κι να κρατά αυτό τον πλούτο για τον εαυτό του» είπε η Μέριλιν. 

Ο Μάξιμους πήρε μια βαθιά ανάσα και ετοιμάστηκε να πει κάτι, αλλά τότε ένας φρουρός μπήκε σαν σίφουνας μέσα στην Αίθουσα. 

«Μεγαλειότατε, μας πολιορκούν» φώναξε. 

«Τι, ποιος;» έκανε σαστισμένος ο Μάξιμους. 

«Ο βασιλιάς Ίσιντουρ με τον στρατό του. Μεγαλειότατε τι θα κάνουμε;» ρώτησε ο φρουρός που τον είχε κυριεύσει ο τρόμος. 

Αλλά και ο Μάξιμους δεν ήξερε τι να κάνει. 

Μία πολιορκία ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί και συνέβη στα αλήθεια! Το μόνο που ευχόταν εκείνη την στιγμή ο νεαρός βασιλιάς ήταν να κατάφερνε να σώσει το βασίλειο του.