De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln D2.

Deel 2. Van De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

Het is drie uur 's middags als ik over de straten van New York loop. Ik ben de drukte van de stad niet gewend. Ik kijk om me heen, ik ben in een hele andere wereld. Abraham moest met spoet weer terug naar Amerika en hij regelde een mooie hotel voor mij in New York. Ik zal daar nog drie dagen verblijven. Hij beloofde dat we daarna samen iets gaan doen. Wat dat zal zijn, is nog een vraag.
  Niemand weet wie ik ben. Niemand weet dat ik een intieme relatie heb met Abraham. Ik steek gauw over, denkend aan mij liefde. Het stoplicht was blijkbaar rood, net als mijn gezicht als ik aan hem denk. Ik denk aan de avond dat ik mijn liefde voor hem bekende. Ik denk er nog elke dag aan. Met trots en een sterke nostalgie naar dat moment. Ik zou veel doen om dat nog een keer te voelen.
  Ik krijg een berichtje van Abraham. Ik klik er op.
"Schattepatatje, ik heb zin in vanavond 😏."

Verward kijk ik naar het bericht. Wat is er vanavond?
"Wat is er vanavond, mijn liefde? Mijn minnaar? Mijn pookie bear?"
"Ik kom dan naar het hotel. Heb er zin in."

Ik voel dat mijn wangen rood worden. Ik glimlach naar mijn telefoon en stuur hartjes naar hem.
Dan botst er iemand tegen mij aan. "Walk faster, woman." Ik ken die stem... Dat is de WOEST AANTREKKELIJKE stem van de enige echte... BOB DE BOUWER.
"Bob?" Ik kijk in zijn blauwe oogjes. Zo blauw als de zee. "Wat doe jij in New York?"
  Zijn ogen verlichten. Ik zie even vreugde in zijn ogen, maar het verandert al gauw naar woede. "ROSEANNE! WEET JE HOE LANG IK JOU ZOCHT? DE KINDEREN WACHTEN OP JOU. WAT MOET IK TEGEN MARGRIET EN GERDA ZEGGEN? DAT HUN MOEDER EEN NIEUW VRIENDJE HEEFT? WIE IS HET VRIENDJE? WAAROM BEN JIJ HIER?"
  Ik bekijk zijn woeste ogen en ik voel iets in mijn hart. Iets moois, iets prachtigs... De vlinders in mij fladderen rond. Waarom voel ik me zo? Is het misschien zijn immense kaaklijn? Scherper dan een geslepen mes? Zijn perfecte haarlijn? Zijn rechte tanden... Zijn magische ogen? Oh, wat is hij toch prachtig... Maar Abraham? Zijn schoonheid is onoverwinbaar. Ik bijt mijn lip op een shy girl manier en denk na.
  "Roseanne? Geef antwoord. Wie is de nieuwe man en waarom ben je hier?"
Ik sta stevig op de grond. Ik kijk hem met woest aantrekkelijke ogen diep aan. Ik straal zelfvertrouwen uit en ik voel me goed. En dan spreek ik de woorden uit. "De man is Abraham Lincoln. Hij moest met spoed naar Amerika en hij heeft een hotel in New York voor mij geboekt. En vanavond zullen we in bed ontmoeten." Ik glimlach en draai me om. Dan loop ik weg als een topmodel van Victoria Secrets en verlaat ik ons verhaal. Ik verlaat mijn lot. Ik verlaat Bob de Bouwer.

Met behulp van Google Maps kom ik aan bij het hotel. Vijf sterren, zeker niet verkeerd. Ik open de deur en word meteen begroet door de medewerkers. Ze zijn zeer beleefd, ook al weten ze niet wie ik ben. Dat ik, het vriendinnetje ben van Abraham Lincoln. Ze helpen me met mijn baggage en ik ben eindelijk in mijn kamer aangekomen. Het is best ruim voor een hotelkamer. Het heeft een goede tv en een zacht bed. Ik ga er op zitten en vraag me af wat er gaat gebeuren in de avond. Misschien ga ik dan ook hier, op iets zitten. Zoals de zachte stoel in de hoel van de kamer. Dat ziet er comfortabel uit. Daar zou ik graag op willen zitten.
  Ik wuif de gedachte weg en strek me uit. Ik ga lang uit op het bed liggen en kijk op mijn telefoon of ik al berichten heb. Jazeker. Eentje van Margriet.
  "Mama, ik mis je. Niks is hetzelfde toen je weg ging ik mis je elke da-"
Dat is onbelangrijk. Ik zet mijn telefoon op niet storen. Ik kijk hoe laat het is. Het is vier uur, ik was buiten een uur lang aan het lopen. Maar de mannen hier zijn zo veel knapper dan thuis in Nederland. Hier zijn de kaaklijnen immens.
  Ik loop de resterende tijd nog rond in de wijk en ook rust ik in de hotelkamer. Dan gebeurt het. Ik hoor geklop aan de deur. Enthousiast open ik het en zie ik daar een gigantische man. Zijn kaaklijn is immens en zijn ogen zijn zo diep en duister.
   Abraham Lincoln.
Ik lach uit geluk door het zien van de perfecte man. Ik gun hem een knipoog en gebaar dat hij naar binnen moet komen. Ik doe de deur achter hem dicht. Ik draai me om en zie dat hij nu op de comfortabele stoel zit. Awh, daar wilde ik zitten.
  "Hoe gaat het?" Vraagt hij met dromerige ogen. "Vind je het leuk in New York?'
  Mijn ogen van smaragd glinsteren door het geluk dat ik ontvang door hem. "Het is geweldig hier," antwoord ik.
  "Fijn om te horen." Hij kucht. "Ik vroeg me af of je ergens zou willen eten."
  Dit klinkt als iets fantastisch, maar hoe zou dit mogelijk kunnen zijn? Hij is DE Abraham Lincoln? "Natuurlijk wil ik eten, maar kan dat?"
  "Ik zal me verkleden. Vertrouw me, er zal niks ergs gebeuren!" En ik vertrouw hem. Ik zou hem vertrouwen met mijn hele leven in zijn handen.

Nadat we samen rondliepen komen we aan. Abraham ziet er anders uit met een Ginger pruik. Onherkenbaar, zelfs. Maar ik zou mijn Abrah-pookie van kilometers ver herkennen. We eten daar in het restaurant en we voeren gezellige gesprekken. Ik voel me veilig bij hem. Veilig van alles. Veilig van de wereld om ons heen. Ik vertel hem over mijn ontmoeting met Bob de Bouwer. Hij kijkt me met bezorgde ogen aan. Zijn sterke warme hand houdt die van mij in een geruststellende manier vast. "Sorry dat ik nu zo afwezig ben. Het is gewoon een spoedzaak, maar daarna zullen we genieten van de komende dagen." Ik glimlach, alles is goed als ik bij hem ben.
  De rest van ons dineetje loopt soepel. Perfect, zelfs. Hij brengt me terug naar het hotel. Als we bij de deur staan stopt hij opeens. Ik keer me tot hem toe en hij valt op zijn knieeën.
  "Roseanne Nander," begint hij. "Je bent de perfecte vrouw in vele manieren. Je hebt een hart van goud. Jouw stem is geruststellend om naar te luisteren en jouw gezicht is het enige waar ik aan denk. Ik kan nauwelijks in woorden formuleren hoe veel ik van jou houd. Zelfs duizende gedichten vertellen niet mjnn liefde voor jou. Maar één zin is misschien al genoeg. Roseanne Nander, wil je met me trouwen?"