De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln D4.

Het is nu eindelijk de laatste dag in het hotel. Ik stik binnen deze muren. Wat eerst voelde als luxe is nu een gevangenis waarin ik verlang naar ontsnapping. Een dag zonder Abraham Lincoln voelt als een eeuw. Maar nu is het bijna zo ver, dan gaan we samen een tocht maken door verschillende Amerikaanse steden. Ik ben erg benieuwd naar wat er komt.
  Dromerig staar ik naar het raam als ik opeens wordt gebeld. "VERVELENDE EX." staat op het scherm van mijn telefoon. Bob de Bouwer. Ik weer niet eens waarom, maar ik neem op. Misschien js het dat ik verlang naar drama uit verveling.
  "Ik hoop dat je blij bent," hoor ik aan de andere kant van de telefoon. Zijn stem trilt door woede en verdriet. Ik kan de tranen horen vallen. "Ik hoop dat je gelukkig bent met Abraham Lincoln. Ik hoop dat je zorgeloos in Amerika bent. Wil je weten waarom ik hier ben? Ik ben hier voor Margriet, Roseanne. Ze werkte hier, maar werd ernstig ziek. Ik was hier voor haar. Maar jij was hier voor jouw nieuwe man. Ik ga zo meteen weer naar Nederland. Weet je waarom? Om haar begravenis te regelen. Ze is er niet meer, Roseanne. Ze is dood. En weet je? We dachten dat ze een ziekte had. Ze had Tako-Tsubo cardiomyopathie. Ook wel gebroken hart syndroom genoemd. Dat gebeurd wanneer de hartspier plotseling verzwakt raakt na ernstige emotionele of fysieke stress. Wil je weten waarom ze zoveel stress had? Omdat jij er niet was, Roseanne. Het is allemaal jouw schuld. Weet je wel hoe moeilijk Margriet het had? Ze had depressie en ze had haar moeder nodig. Maar ze was er niet, ze was er nooit. HAAR MOEDER WAS ER NOOIT. HAAR MOEDER GING MET EEN ANDERE MAN EN VLOOG NAAR AMERIKA. HAAR MOEDER VIERDE FEEST IN PLAATS VAN HAAR DOCHTER TE VERZORGEN. HAAR MOEDER WAS EGOÏSTISCH EN EEN NARCIST. MAAR TOCH VERLANGDE ZE NAAR DE OMHEILZING VAN EEN ZORGZAMA MOEDER. IETS WAT ZE NOOIT ZAL KRIJGEN, WANT ZE IS NU NIKS MEER DAN EEN LIJK MET EEN HERRINERING. HOE DURF JE, ROSEANNE? MIJN DOCHTER EN ZUS. MIJN ALLES. ZE WAS ER VOOR ME TOEN JIJ ER NIET WAS EN NU IS ZE DOOD. ZIE JE NIET WAT JE HEBT GEDAAN? IK-".
  "Rustig, rustig! Wauw, weet je wel hoe gespannen je klinkt? Echt hilarisch. Maar ik heb een nieuw leven, Bob. Ik ga mij naam veranderen naar Rosa Lincoln. Dus ga weg en huil ergens anders. Dit is niet mijn probleem. Regel de begravenis zelf maar."
  "Wat?" Ik hoor gelach achter de telefoon. Niet een lach uit vreugde, maar een lach uit pijn. "Sorry, wat? Je dochter is dood, Roseanne. Je dochter is er niet meer. De grootste angst van een moeder is jou overkomen. Waarom zie je dat niet? Waarom is er niks in jou? Waarom ben je gevuld met leegte en koud? Ik kan nauwelijk verwoorden hoe eg ik jou haat. Je bent mijn moeder en ex en ik haat jou. Ik haat jou. IK HAAT JOU. NIEMAND HOUDT VAN JOU, ROSEANNE. DAAROM HEBBEN VINCENT EN AVENIR AFSTAND GENOMEN. IEDEREEN HAAT JOU. WAAROM MAAKT DAT JOU NIKS UIT?"
  Bij het horen van deze woorden realiseer ik me wat ik heb gedaan. Ik voel schuld in mijn stromen. Ik verdrink en stik er in. Nog nooit voelde ik een schuld zo groot. Ook niet toen ik mijn oma van de trap af duwde waardoor ze haar heup brake drie maanden het verzorginshuis in moest. Mijn stem trilt. "H-het spijt me. Ik kom naar de begravenis. Kan je de informatie er over sturen als het al zo ver is?"
  "Ja, tot dan."
Ik ben sprakeloos en ik hang op. De ijskoude tranen rollen over mijn wangen. Ik wil schreeuwen, maar mijn stem werkt niet mee. Ik stort neer op de grond, denkend aan mijn acties. Ik wil terug naar de tijd gaan en Margroet bezoeken. Ik wil een goede moeder zijn. Maar het is al te laat. Ik ga Abraham bellen en hierover vertellen. Ik wil zijn troostende stem horen.
  "Hallo? Roseanne?" Het horen van zijn stem aan de andere kant van de telefoon troost mij zoals niks anders kan.
  "Hallo, Abraham." Ik huil en je kan het horen.
  "Roseanne?! Gaat het? Je huilt!"
  "Margriet is overleden." Mijn stem is schor. De tranen blijven maar komen. "Ik moet terug naar Nederland voor de begravenis."
  "Oh, Roseanne... Dit is... vreselijk. Het spijt me. Ik zal alles doen zodat we samen zo snel mogelijk naar Nederland kunnen. Ik schat dat we morgen al kunne vertrekken als ik snel een reis boek. Ik ben er voor je. Zou ik ook naar de begravenis mogen om jou te steunen?"
  "Vast wel, zo erg bedankt. Je hebt geen idee wat dit voor mij betekent."
  "Ik zal alles voor je doen. Bel me als je me nodig hebt en tot morgen."
  "Tot morgen, Abraham."